Home (2020)

Over een uit de gevangenis ontslagen man (Marvin) die terugkeert naar zijn geboorteplaats in de hoop daar een nieuw begin te kunnen maken. Maar ja, zoals dat in dergelijke films gaat... Vergeten en vergeven blijken moeilijke zaken voor de inwoners van het stadje. Nee, het scenario is niet heel opmerkelijk. Films als Palmer en Lorelei doen eigenlijk hetzelfde. Ondanks het weinig originele uitgangspunt, is Home toch een heel aardige film.

Home werd geregisseerd dor Franka Potente. Haar Europese achtergrond zorgt er waarschijnlijk voor dat Home geen typisch Amerikaanse film is. De setting is Amerikaans. Dat wel. Erg belangrijk is dat niet. In de film gaat de aandacht veel meer uit naar de personages dan naar de dramatische uitbuiting van de situatie. Handelingen en gedrag worden minutieus geobserveerd. De personages in deze film hebben echt een smoel. Typische Amerikaanse films als Palmer en Lorelei zijn thematisch en inhoudelijk dan wel overeenkomstig, maar zijn minder sober van opzet en bevatten wel die dramatische inslag. De protagonisten glanzen meer.

In Home zijn de beelden vaak overbelicht en flets. Als vergeelde foto‘s van een wereld die Marvin zich herinnert maar die niet meer bestaat. Midden in die vergeten wereld is daar de 40-jarige Marvin die zich met zijn rode haar en zijn skateboard niet verschuilt en erg zijn best doet om het gedrag van anderen te dulden als boetedorning voor zijn misdaad. Ondanks zijn stoere tattoos en zijn gespierde lijf, maakt hij soms een wat kinderlijke indruk. De confrontatie en aansluiting met het heden is lastig.

Jake McLaughlin speelt Marvin. Hij belichaamt de ambivalente aspecten van zijn karakter fantastisch. Het goede en het slechte. Het ruwe en het zachtaardige. Erg goed acteerwerk is er ook van Kathy Bates als vloekende en drinkende moeder van Marvin. Het overige acteerwerk waarmee de rest van de personages wordt ingevuld is trouwens ook prima. Home heeft een sterke cast.

Home is een goede film.