La Nuit des Rois (2020)

Een jonge crimineel staat perplex wanneer zijn medegevangenen in de beruchte Abidjan-gevangenis hem uitroepen tot ‘Roman’ en verwachten dat hij ze vermaakt met een verhaal wanneer de maan rood is. Ondanks een moeizame start weet hij zijn draai te vinden door het tragische verhaal te vertellen van de jonge crimineel Zama. Lacôte besteedt veel aandacht aan de kracht en de traditie van het verhalen vertellen door de gevangenen Romans verhaal te laten ondersteunen met behulp van pantomime en zang. Lacôtes visualiseringen van de verhalen zijn fraai en er is altijd een onderhuidse spanning, vooral dankzij het intense spel van Tientcheu als de getormenteerde, imposante Blackbeard. Terecht veelvuldig bekroond.

De film combineert gevangenisdrama, Afrikaanse orale traditie, Sheherazade en dans en ofschoon het verhaal niet in al z’n details even sterk is (maar anders dan sommige filhuisfilms die helemaal geen verhaal hebben, heeft deze film in ieder geval een verhaal op zelfs twee niveaus), werkt de hybride mix van genres wel en bovendien ziet de film er goed uit. Al met al is het een originele en frisse film die prima vermaakt.

Vooral de sfeer zal me bijblijven. Er heerst een voortdurende spanning, die fraai contrasteert met de artistieke uitspattingen van de gevangenen. Op momenten meer toneelstuk dan film, eigenlijk. Het door Roman vertelde verhaal is nogal dunnetjes en het verhaal in de gevangenis zelf is ook niet per se het navertellen waard, maar de manier waarop het vertelt wordt maakt veel goed. Sterker nog, het beviel me ergens wel dat het narratieve er niet zo toe deed, zodat je je vooral op de vorm kon focussen.