Marry Me (2022)

Poeh poeh. Dat dit in 2022 nog met droge ogen wordt geproduceerd. Zo uitgekauwd, ik moest aan de serie Full House denken, of aan van die brugklas series. Echter dan met volwassenen in de hoofdrol. En cliché muziek. Totaal onlogisch verhaal. Wat eigenlijk best mag, want het is maar een film natuurlijk. Alleen door alle onlogische keuzes van de personages, is het geheel ongeloofwaardig en kun je niet meegaan in het verhaal. Enige pluspunt of verrassing was een mij onbekende zanger genaamd Maluma, die naast ontzettend goede looks ook een enigszins likable gladjakker van jewelste neerzet in zijn korte maar krachtige screentime.

Marry me, marry me, say YES! deze film is zo aanstekelijk dat één van de toeschouwers tijdens de eindgeneriek zowaar begon te DANSEN. Nu ja, we waren maar met z'n vieren in de zaal, dat vermindert de inhibities wel. Dit is echt zo'n film waarover je zou stellen "zo maken ze ze niet meer", maar je bent zielsgelukkig dat ze dat nog wel doen. J.Lo schonk ons met Maid in Manhattan al één van de mooiste romantische komedies van de 21ste eeuw en breidt hier nu met Marry Me een prachtig spiritueel vervolg aan. De nodige suspension of disbelief is vereist om mee te gaan met het uitgangspunt, maar van zodra de romance begint te bloeien, is het gemakkelijk om je gewillig te laten onderdompelen in suikerzoete illusie. Owen Wilson is geknipt voor de rol van de Cinderfella, een ietwat lijzige middelbare school leekracht met een opgeknapt huisje in Flatbush waar hij met zijn 11-jarige dochter woont. Hij wordt meegezogen in een wereld die de zijne niet is, de wereld van de reggeaton supersterren, waar nooit nog een boek gelezen wordt, blondharige mannen echt niet welkom zijn (een blonde griet, tot daaraan toe) en gaan slapen om 22u werkelijk een doodzonde is. De relatie tussen Wilson en zijn dochter is werkelijk innemend en de ontknoping op de wiskunde olympiade bijna Linklateriaans, à la School of Rock. En kijk eens aan, daar hebben we zelfs Sarah Silverman in een prettige bijrol!

Popster Kat Valdez (gespeeld door Jennifer Lopez) ervaart dat haar aanstaande echtgenoot (Maluma) haar heeft bedrogen en trouwt stante pede op de bühne met de eerste de beste mannelijke toeschouwer (Owen Wilson) waar haar oog op valt. Voorwaar het begin van de romantische komedie Marry Me.

Dat begin klinkt natuurlijk meteen al belachelijk. En ja, dat is het ook. Zelfs als premisse voor een romantische komedie, die natuurlijk zelden op een realistische leest is geschoeid, is dit belachelijk. Maar oké, ik zal Marry Me niet meteen afbranden. Misschien is het verdere verloop niet geheel volgens de formule van de romantische komedie en verrast het verhaal. En misschien zijn de personages eens niet ééndimensionaal, maar bevatten zij verrassenderwijs meerdere lagen. En misschien zijn de dialogen en de situaties wel heel grappig geschreven. Geef de film nu gewoon een kans. Ja, dat zal ik doen.

Het werd echter niet beter. Na afloop ben ik van mening dat ik naar een belachelijke en slechte film heb gekeken. De film borduurt in zijn verloop heel krampachtig voort op de bespottelijke plotlijn en is een aaneenschakeling van armoedige en zoete scènes. Gewoon genant formulewerk dat zonder enige inbreng van een oorspronkelijk idee niet sprankelt, niet ontroert en niet grappig is.

De film lijkt vooral bedoeld te zijn om wat nieuw materiaal van Jennifer Lopez en Maluma te pluggen. Als je van de muziek van Lopez of Maluma houdt, heb je nog iets om je op te verheugen. Ik kan goed leven zonder de muziek van beide popsterren. Dat gezegd hebbende vond ik dat de muziek veel te overgeproduceerd klonk waardoor alle emotie die je in muziek mag verwachten verloren ging. De muzikale intermezzo‘s zijn niet meer dan gladde videoclips. Zelfs de spontane kleine zangsessies hebben daar last van zodat de intimiteit en ontroering die een song zou moeten opwekken, ver te zoeken is.

Lopez en Wilson acteren naar behoren. Jammer dat het materiaal dat hun ter beschikking staat zo armetierig en totaal niet grappig is. Volgens mij was het voor iedereen veel beter geweest als Owen Wilson in het begin Nee had gezegd tegen het huwelijksaanzoek.

Popster Kat [Jennifer Lopez] is al drie keer getrouwd en gescheiden. Nu staat ze op het punt om voor een vierde keer te trouwen, deze keer met de even populaire Bastian [Maluma] met wie ze voor de gelegenheid het liedje ‘Marry Me’ heeft opgenomen. Miljoenen fans zullen getuige zijn van de huwelijksvoltrekking die plaats vindt tijdens een concert. In één van de vele ongeloofwaardigheden en toevalligheden die deze romkom teisteren ontdekt Kat luttele momenten voor de voltrekking via sociale media dat Sebas is vreemdgegaan. Op het moment supreme wijst ze hem dan ook af en wijst ze (letterlijk) een willekeurige man uit het publiek aan om met haar te trouwen. De keuze valt op de sympathieke wiskundeleraar Charlie [Owen Wilson] die om onverklaarbare redenen besluit ja te zeggen. Deze opening is volstrekt belachelijk, maar vanaf dat moment is volledig gedaan met de verrassingen en maakt Lopez gebruik van de gelegenheid om een paar middelmatige liedjes te pluggen. Formulematig tot in extremis, maar op maat gemaakt voor de twee hoofdrolspelers.

Aardige film waarin een wereld beroemde popster met haar geliefde wil trouwen tijdens een live-optreden. Een prima opzet voor een voorspelbare romcom als deze. Echter is het romantische gedeelte iets te geforceerd op sommige momenten. Toch kijkt het geheel wel gemakkelijk weg en Jennifer Lopez is ook altijd wel leuk om te zien. Een kleine 3.0 sterren.

Lopez heeft betere romcoms gemaakt dan deze en dat is voor een flink deel te wijten aan de vreemde keuzes die er worden gemaakt in de karakterontwikkeling en de keuzes die er in het verhaal worden gemaakt .

Je kan zoveel kanten op om de personages tot elkaar te brengen en om ze uit elkaar te drijven die een stuk geloofwaardiger zouden zijn geweest dan wat hier gebeurt en dat is wel jammer .

Om een ongeloofwaardig uitgangspunt ( ze kiest hem willekeurig uit het publiek) toch uiteindelijk min of meer geloofwaardig te maken is een kunst op zich maar daar is men hier niet echt in geslaagd helaas.

Ook vind ik Wilson veel te overdreven een softie sul spelen en dat helpt de geloofwaardigheid van een romance

tussen de twee evenmin.

Mierzoet clichefeestje.

Dat zie je natuurlijk aankomen, dus eigenlijk mag dat geen kritiek heten. Toch, van een regisseur als Kat Coiro had ik wel wat meer verwacht eigenlijk - net iets meer van een eigen draai, iets aparts, iets eigens. Nouja, de cast is goed - vooral Owen Wilson en zijn filmdochtertje Chloe Coleman houden het zaakje drijvend. Lopez is eigenlijk wat te oud om nog geloofwaardig te zijn in zo'n rol, al komt ze er behoorlijk mee weg.

Na een aantal serieuze drama’s was ik wel toe aan iets luchtigs. Een film met Owen Wilson en Jennifer Lopez past daar precies in. Het stelt allemaal heel weinig voor, al wordt J.Lo zo langzamerhand wel te oud voor dit soort nonsens, zoals blurp194 terecht opmerkt.

Superleuke Romcom. Scheelt ook nog dat er leuke acteurs in meespelen, zoals Owen Wilson en natuurlijk J.Lo.

Allebei goed gecast voor hun rol. Leuk verhaal en een aanrader als je van zulk soort films houdt.

Een film voor als je niet meer weet naar wat te kijken. Heel voorspelbaar en onrealistisch. Ben geen fan van Owen Wilson. Kan beter maar veel slechter ook. Goed voor de fans van J-Lo, hoewel ze hier tonnen make-up op heeft wat haar geen goed doet.