The Unfamiliar (2020)

Niet best.

The Unfamiliar begint echter nog wel aardig. Het is de tweede helft die de film integraal nekt, waar de makers net wat te enthousiast en ambitieus te werk gaan. Met ambitie is uiteraard weinig mis en je kan er nooit te veel van hebben, maar je kan er wel mee uit de bocht vliegen. Dat is precies wat er misgaat met deze film.

Het begint echter nog wel als een best vermakelijke en soms spannende spookhuisfilm die genoeg trucjes uit de kast trekt om niet te vervallen in saaiheid. Een knappe visuele look draagt daaraan bij. Kleurgebruik is zeker in orde en de sfeer breekt soms door. Het is ook het simplisme van het verhaal dat de film hier draaiende houdt, ondanks dat het moet leiden onder slecht acteerwerk en redelijk idiote personages.

Met de look van de film is doorgaans nog steeds weinig mis, want regisseur Pretorius heeft daar aardige controle over. Waar minder controle over is, dat is het verhaal zelf. Uiteindelijk gaat de film een redelijk dwaze richting op die meer op vaagheid en onnodige complexiteiten mikt. Omdat de kijker in de eerste helft waarschijnlijk ondergedompeld is in een toegankelijk verhaal komt dat stuk daarachter best onplezierig over.

Niet dat de film slecht is, maar uiteindelijk kijk je tegen een nogal vreemd gebeuren aan dat eigenlijk nergens meer op slaat. Daarnaast weet ik niet veel meer van de personages, behalve dat ik ze allemaal relatief idioot vond. Het is toch jammer dat een potentieel goede horrorfilm vaak rotte appels aan zijn takken heeft hangen die maar niet geplukt worden. Matige film door de tweede helft.