Starblack (1966)

Deze van de week ontvangen en vanavond bekeken op een Duitse dvd in het Engels met Duitse subs.

Dit is een uiterst curieuze Spaghetti western met Woods in de hoofdrol, als een soort van kruising tussen Robin Hood en Zorro, incl. een doofstomme sidekick.

Op het hoesje staat een filmposter met daarop een geheimzinnige gunfighter, met een zakdoek over zijn mond en neus om niet herkent te worden, echter.... in de film zelf is hij heel anders uitgedost:
namelijk met een soort van blauwe panty over zijn hoofd, wat hem eerder doet gelijken op die lui van The Blue Man Group (om het woord "Smurf" hier nog maar even te vermijden), dan op een gemaskerde revolverheld.

Al kijkend wist ik niet goed wat ik hier nu van moest denken. Ik ben er van overtuigd dat deze film oorspronkelijk als serieus was bedoeld, maar ik kon 'm al spoedig absoluut niet zo meer bekijken. Het was allemaal zo absurd, idioot en kneuzig, dat het enorm op de lachspieren ging werken.

De ene gestoorde scene volgde de ander in rap tempo op.

Zo is er een scene, die als romantische liefdesscène is bedoeld, waarbij de blonde dame haar liefde uit aan de held, Starblack en ze hem zegt dat ze van hem houdt, nee, dat ze eigenlijk altijd van hem heeft gehouden. Niks mis mee? Behalve dan, dat hij nog steeds zijn blauwe panty over zijn hoofd heeft en dat ze geen idee heeft wie hij werkelijk is. Dit levert zo'n absurde en bijna surrealistisch scene op, dat ik keihard zat te lachen.

Maar het absolute hoogtepunt van de film is zonder enige twijfel het moment dat Woods zijn gitaar pakt en het thema lied gaat zingen... tenminste hij zit ontzettend slecht te playbacken. Ik kwam niet meer bij van het lachen. Dit doet met terugwerkende kracht het playbacken vroeger in "Op volle toeren" als briljant over komen. Wat was dit hilarisch slecht, zeg!

Dan heb ik het nog niet eens over het feit dat onze held zijn doofstomme (!) sidekick heeft geleerd zijn stem te imiteren, ja, je leest het goed: hij kan niet praten noch horen, maar kan wél de stem van Woods minutieus nadoen...

En dit gaat zo de hele film door... in de finale komt onze held aanrijden en wordt in het stadje opgewacht door alle schurken, die hem met zijn allen van zijn paard knallen, om er dan achter te komen dat het plotseling een pop blijkt te zijn. Hahaha!

Zoveel onzin, knulligheid en idioterie kom je niet snel in één film tegen, dit is onbedoelde camp op zijn best, maar wanneer je de film als een serieus bedoelde western beschouwd, zakt ie finaal door het ijs.

Omdat ik mij er toch ontzettend mee heb vermaakt, geef ik hem een vijfje, ofwel 2,5 ster, maar ik heb het gevoel dat dit wel eens tot een persoonlijke cult film zou kunnen gaan uitgroeien en ik 'm steeds hoger zal gaan waarderen.