Yunhui-ege (2019)

Een ingetogen film die weinig loslaat over de karakters van de hoofdpersonages en al helemaal niet over de onderlinge relaties. Op de keper beschouwd een tragische film over onvervulde verlangens en valse schaamte. De verstilde scène, waarin de voormalige geliefden elkaar na 20 jaar weer ontmoeten, (zie poster) is magnifiek. Een mooi, gevoelig drama.

Een fijn Zuid-Koreaans familiedrama waarbij een dochter van haar moeder ontdekt dat ze in het verleden een intense relatie onderhield. Sereen en ingetogen gebracht, zoals wel meerdere Oosterse drama's. Geen wereldschokkende cinema, maar de kracht zit hem in de kleine dingen.

Zo vond ik de scène in de bar tussen dochter en de Japanse tante één van de hoogtepunten. Sterk in die kleine intermenselijke contacten. Soms vond ik het wel wat verwarrend. De reis naar Japan van moeder en dochter zonder aan elkaar prijs te geven met welk verborgen motief ze daar zijn. De aanwezigheid van haar vriendje. ...

Men maakte het soms gewoon nodeloos ingewikkeld. De relatie tussen moeder en dochter was OK, vanwaar dan al die geheimzinnigheid? Voor de rest sfeervol en prima gebracht, maar ik ben niet ten volle overtuigd.

Moonlit Winter straalt vooral rust uit. Dat komt niet alleen door de wintertableaus en de pianomuziek, maar ook (vooral eigenlijk) door het gebrek aan conflictsituaties. Discussies worden nooit op de spits gedreven. Zo vormt deze film een prima antidotum tegen het over-en-weer-geroep dat we zo gewoon zijn uit Hollywooddrama’s.

De makers vinden voorts een mooi evenwicht tussen de tristesse van de twee volwassen vrouwen (Kim Hee-ae en Yûko Nakamura) en de onbezonnenheid van de dochter (So-hye Kim).

Slotsom: een fijnzinnig drama met enkele speelse kwinkslagen. 4*

Een verborgen parel.

Het creëren van zo'n intiem meesterwerk, in zo'n kalm, sereen tempo, is mijns inziens moeilijker dan alle andere filmgenres. Veel emoties worden bijvoorbeeld getoond door middel van expressie in plaats van door dialoog, iets wat ik persoonlijk zeer waardeer in Aziatische films. Het vereist meer talent, energie én bovenal meer beheersing.

Waar kwetsbaarheid schuilt in communicatie door letterlijk onbezorgde brieven, woorden die in de lucht worden gemompeld zonder antwoord, zinnen op papier geschreven, zonder lezer, waar verlangen opwelt, temidden van de onderdrukking door stilte. Een meesterproef in zelfbeheersing.

Mijn tweede film in 2026 zet meteen de toon in kwaliteit. Ik ben echt zeer benieuwd of er in dit jaar nog een film overheen gaat.