La Daronne (2020)

Naar het gelijknamige boek van Hannelore Cayre.

Vanaf 22 april in de bioscoop (Cinemien)

Beetje vergezocht maar vermakelijk.

Ik kan meestal niet zoveel met films waar Huppert een hoofdrol in heeft, en dat komt doordat ze eigenlijk altijd hetzelfde typetje speelt. La Grande Dame, maar waardoor ze die titel precies gekregen heeft is me niet zo heel duidelijk. Niet door haar mooie acteren wat mij betreft.

Maar deze film ligt haar dan wel weer erg goed, het typetje dat ze altijd speelt past hier wel erg mooi in. En ze speelt het ook wel erg goed eigenlijk, en met meer diepte en dimensie dan gewoonlijk. Dus wellicht moet ik voor de 104 minuten speelduur mijn woorden inslikken.

Niet dat het nou echt een geniale film is, dat nou ook weer niet. Maar wel onderhoudend en leuk, fijn dwars en ietwat politiek incorrect, en prettig kijken. Vergezocht? misschien, maar er zijn wel gekkere dingen gebeurd.

De Algerijns-Franse Patience Portefeux [Isabelle Huppert] werkt als vertaler bij drugsafdeling van politie waar zij tot taak heeft om afgeluisterde gesprekken tussen Arabisch sprekende drugshandelaren te vertalen. Haar kennis van de Arabische taal, de Algerijnse cultuur en haar verborten verleden als kind van een smokkelechtpaar bieden haar de gelegenheid om de politie flink om te tuin te leiden en zich op te werpen als een kopstuk in de drugshandel die al gauw bekend komt te staan als ‘Mama Weed’. Een mooie manier om haar financiële problemen op te lossen. Huppert bewijst haar veelzijdigheid in deze vergezochte, maar uiterste vermakelijke misdaadkomedie en haar bekwaamheid en plezier in de hoofdrol is meer dan voldoende om de tekortkomingen in het scenario te compenseren.