Rise of the Footsoldier: Marbella (2019)

In dit matige vervolg (alweer het vierde deel in de "Rise of the Footsoldier" reeks) keert men terug naar Marbella in Spanje, waar de opening van het vorige deel, te weten "Rise of the Footsoldier 3 (2017)", zich ook al afspeelde. En daar treffen we na circa 13 minuten ook weer de mooie Emily Wyatt (Charlotte) aan, die nu omgaat met drugshandelaar Terry Fisher (Andrew Loveday) en die destijds continue in een bikini te zien was en nu is dat ook weer grotendeels het geval en dat o.a. in een zeer fraaie zwarte (als ze voor het eerst in beeld te zien is en daarbij loopt ze langs de haven op weg naar een jacht en naderhand ook nog op de jacht als ze ligt te zonnebaden), roze (op het balkon van de villa), gele (bij het zwembad van de villa) en zeer sexy kleine witte bikini (in de villa). Helaas gaat ze nu ook weer niet uit de kleren (ze neukt wel o.a. met Pat Tate in de badkamer van de villa), maar ze ademt wel sexappeal en dat zelfs op dodelijke wijze:

Pat Tate: Wat bedoel je, Harris is dood ?
Terry Fisher: Hoe ? Ze neukte hem dood.
Charlotte: Er zijn ergere manieren om te gaan, Pat.

Er valt overigens wel in één scene (na circa 40 minuten) wat bloot in de vorm van siliconen borsten te zien, maar dat is was van een getinte vrouw (die aan het zwembad ligt met een andere vrouw) die alleen maar beeldvulling is en waarover Charlotte het volgende zegt tegen Pat Tate (die daar natuurlijk naar keek ):

"Ze zijn gehuurd, net als zijn villa's."

Waar het vorige deel nog leuk was, valt dit vervolg best vies tegen en heeft het regelmatig ook een hoog komedie gehalte en zeker als Tony Tucker (Terry Stone), met zijn achterlijke kapsel (een vrouw zegt op een gegeven moment ook tegen hem "Je bent als het verdomde honingmonster"), samen met zijn jongere maatje Craig Rolfe (Roland Manookian) in beeld is. Die twee zijn vrijwel continue aan de drugs en drank en lachen zich wat af (vooral Tony Tucker) en dat o.a. in Amsterdam (vandaar rijdt men dan uiteindelijk met een gestolen gele Volkswagenbus naar Marbella), waar ze natuurlijk ook naar de hoeren gaan en waar ze twee fraaie vrouwen (Jess wright en Patricia) treffen op een terras (Craig Rolfe vraagt dan aan eentje "Ben je een prostitué", waarna hij een klap in zijn gezicht krijgt), waarmee ze wat drinken en die ze dan gaan neuken op hun hotelkamer.

Helaas hoor je in Amsterdam (wat behoorlijk stereotype wordt neergezet) niemand een woordje Nederlands praten en de gestolen gele Volkswagenbus blijkt ook nog eens van een Duitser te zijn, te weten Klaus (Nick Kingsnorth), i.p.v. een Nederlander. En hij zit (beter gezegd ligt) ook nog eens in het busje en nemen ze mee naar Marbella en voor hun kwam dat goed uit, want hij heeft namelijk de nodige drugs bij zich. Naderhand zijn ze echter niet meer zo blij met hem, want hij heeft namelijk al hun geld gestolen welke bedoeld was om drugs in Marbella te kopen.

Het verhaal draait dus weer om drugs, geld en geweld (en dit keer ook chantage middels een videoband), maar weet helaas dit keer nauwelijks te boeien (is gewoon een standaard dertien in een dozijn Misdaad / Actie film) en ook is het geweld eigenlijk maar beperkt. Natuurlijk gaat Pat Tate (Craig Fairbrass) een aantal keren lekker te keer (zo doodt hij o.a. iemand met een bierfles en steekt hij een vork in iemands hand) en dat o.a. in een bar, restaurant en op een golfbaan, maar veel indruk maakt het dit keer niet.

Het einde was opzicht nog wel leuk (men denkt dat de drugs niet goed zijn en dumpt ze in de zee, maar achteraf blijkt het een misverstand te zijn. Oftewel men heeft de drugs onnodig gedumpt. En wat dumpen betreft, men dumpt ook Charlotte in Marbella en neemt al haar geld mee wat ze had gestolen van Terry Fisher) en ook is er na het einde nog een extra scène te zien, waaruit je kan opmaken dat er nog een vijfde deel zal volgen (zal zich waarschijnlijk afspelen op Ibiza). Maar of je daar nu blij om moet zijn ?

Waar ik wel een beetje blij van werd in deze film (buiten de al eerder genoemde fraaie Emily Wyatt), was de vele leuke muziek (o.a. typische jaren 80 en 90 muziek, waarin deze film zich afspeelt) die er te horen viel zoals "Blue Monday" (dat is vandaag overigens) van de Engelse newwaveband "New Order", "The Rythm Of The Night" van de Italiaanse dance- en popact "Corona" en "Ebeneezer Goode" van de Schotse band "The Shamen".

Maar al met al is dit een matig vierde deel in de "Rise of the Footsoldier" reeks, die gelukkig ook maar 80 minuten duurt. Heb je nog nooit een deel uit deze reeks gezien, dan moet je minimaal eerst het vorige deel kijken, oftewel "Rise of the Footsoldier 3 (2017)", om dit verhaal enigszins te snappen en eigenlijk ook het keiharde eerste deel, oftwel "Rise of the Footsoldier (2007)", want dan leer je Pat Tate, Tony Tucker en Craig Rolfe pas echt goed kennen en ze hebben ook nog eens echt bestaan (zijn alle drie op 6 December 1995 in een Range Rover vermoord).

Matige misdaadfilm. Het verhaal is wat simpel en niet altijd even logisch. De uitwerking is vrij doorsnee en van opbouw is weinig sprake. Gelukkig is de speelduur beperkt waardoor de film wel redelijk wegkijkt. De film is hard en gewelddadig. Verder ontbreekt de humor niet. Manookian en Stone zijn een mooi duo samen die feitelijk alleen maar voor het onnodig rekken van de film dienen. Fairbrass zet weer een prima footsoldier neer. De eindscene is wel leuk. Misbaar vervolg. 2.5