Vernost (2019)

Na de voorstelling vanmiddag kwam er een lief, enthousiast meisje naar me toe met een camera op de schouders, bezig aan een studieproject, en verder niet vervelend opdringerig als de meeste, met de vraag of ik even iets wilde vertellen over wat ik zojuist gezien had. En zo vilein en scherp als ik me hier, veilig achter mijn schermpje, soms durf te uiten stond ik echt even met een bek vol tanden en wist ik als een stijve hark, struikelend over mijn woorden vooral uit te brengen dat ik in elk geval iets rauwers had verwacht.

Want ondanks een handjevol op z'n zacht gezegd weinig verhullende seks scenes is dit toch vooral een flauw, rechtlijnig en weinig onderscheidend relatiedrama, waarvan we er ondanks de universele herkenbaarheid en female gaze toch net iets teveel van gezien hebben. Met het spel - wat leek de hoofdrolspeelster trouwens bizar veel op Audrey Tautou zeg(!) - mag dan verder niets mis zijn, maar wel met bepaalde keuzes en handelingen van deze protagonisten die bij tijd en wijle ver buiten mijn sympathiegrens reikte. Al blijft het ongelofelijk pijnlijk en gedateerd hoeveel meer vrouwen op vreemdgaan geslutshemed worden tov mannen. En hoe goed het allemaal ook bedoeld mogen zijn, die symboliek van specifiek dat kruispunt op het eind kon gewoon echt niet en hield het definitief van een voldoende af. Overigens is dit in niets, tot omgevingen aan toe, een karakteristieke Russische film, wat ik in dit geval zonde vond. (2,5*)

Ben het dus met ieder punt eens wat niethie hier te berde brengt. Maar ik waardeer sommige aspecten net iets positiever. Een relatiedrama zoals er heel veel zijn gemaakt, hier toegespitst op de verschillende behoeften aan seks binnen de relatie. Het zal velen bekend voorkomen. Ondanks het feit dat de wederzijdse genegenheid en aantrekkingskracht niet verdwenen zijn. Dat hield mijn aandacht wel vast. Het gaat over seks. Dat die dan ook expliciet in beeld wordt gebracht vind ik een pluspunt.

Dat de focus (voor de zoveelste keer) weer ligt bij de seksuele behoeften van de vrouw (is voor mannen altijd het prikkelends) is een zwaktebod. Dat het met die slippertjes nogal fout afloopt heeft ook wel iets moralistisch. De vraag is: gaat het hier om trouw (volgens de internationale titel) of om verlangen (volgens de Duitse titel). Dat is toch een accentverschil. En dat dit inderdaad geen karakteristieke (barokke) Russische film is, vond ik ook wel verfrissend. Uit het slot blijkt dat er niets is opgelost. Dat hadden we ook niet verwacht. Voor mij toch een krappe voldoende.

Psychodrama over een assertieve vrouw die haar man verdenkt van overspel en besluit om hem met gelijke munt terug te betalen. De eventuele consequenties heeft zij vooraf niet voorzien.

Een vlot filmpje met een handvol expliciete scènes. Dat is bepaald niet vervelend met een mooie vrouw als Evgeniya Gromova als sleutelfiguur van die scènes.