Slayer: The Repentless Killogy (2019)

Dit is het laatste cadeautje van Slayer voor de Slayer-fan waar ik ook toe behoor en persoonlijk vind ik het ook goed dat ze nu gestopt zijn en dat hadden ze eigenlijk al moeten doen na het overlijden van gitarist / componist Jeff Hanneman (die helaas niet een aantal minuten te zien is via oud beeldmateriaal en dat was eigenlijk wel passend geweest en dat had men makkelijk kunnen doen tijdens de aftiteling) in mei 2013 (ik heb ze vlak daarna nog live gezien in de "Rodahal" in Kerkrade, Slayer in Kirchroa is best uniek en toen kwam ook Jan Smeets, oftewel Mr. Pinkpop, even kijken ). En dat men toen ook drummer Dave Lombardo (is toch één van de beste Metal drummers) uit de band zette, vond ik ook zeer jammer. Slayer was toen eigenlijk ook niet meer Slayer, net zoals AC/DC niet meer AC/DC was na het overlijden van Malcolm Young.

Deze Actie / Muziek (in die volgorde) film bevat een circa 40 minuten duurde keiharde actiefilm, waarin het personage Wyatt (Jason Trost), een voormalige neo-Nazi, centraal staat en waarin de Slayer muziekvideo's (allemaal van hun laatste album "Repentless" uit 2015, wat zeker niet mijn favoriete Slayer album is) "You Against You", "Repentless" en "Pride In Prejudice" verweven zitten (daarin was Wyatt natuurlijk al in te zien) en op het einde zie je Slayer live optreden met het nummer "Angel of Death" (staat de laatste jaren ook steeds hoog in de Top 2000 van NPO Radio 2) en hebben ze zelf ook een heel klein rolletje (staan in de gang waar zonet iemand is vermoord), waarbij ze wel niets zeggen.

De film is natuurlijk niet hoogstaand, maar het is wel vermakelijk om naar te kijken (het geweld spat daarbij van het scherm) en te luisteren en verder is het leuk dat Danny Trejo en Bill Moseley (geniaal in de keiharde Thriller / Actie film "The Devil's Rejects (2005)") een rolletje hebben in deze korte film.

Als de film is afgelopen krijg je Slayer live (een concert uit 2017) te zien gedurende circa 90 minuten en daarin spelen ze dan de volgende nummers:

- Delusions Of Saviour (Album: Repentless (2015));
- Repentless (Album: Repentless (2015));
- The Antichrist (Album: Show No Mercy (1983));
- Disciple (Album: God Hates Us All (2001));
- Postmortem (Album: Reign In Blood (1986));
- Hate Worldwide (Album: World Painted Blood (2009));
- War Ensemble (Album: Seasons In The Abyss (1990));
- When The Stillness Comes (Album: Repentless (2015));
- You Against You (Album: Repentless (2015));
- Mandatory Suicide (Album: South Of Heaven (1988));
- Hallowed Point (Album: Seasons In The Abyss (1990));
- Dead Skin Mask (Album: Seasons In The Abyss (1990));
- Born Of Fire (Album: Seasons In The Abyss (1990));
- Cast The First Stone (Album: Repentless (2015));
- Bloodline (Album: God Hates Us All (2001));
- Seasons In The Abyss (Album: Seasons In The Abyss (1990));
- Hell Awaits (Album: Hell Awaits (1985));
- South of Heaven (Album: South Of Heaven (1988));
- Raining Blood (Album: Reign In Blood (1986));
- Chemical Warfare (Album: Show No Mercy (1983));
- Angel of Death (Album: Reign In Blood (1986)).

Daarna zegt Tom Araya nog een paar woorden tegen het publiek en dan is het definitief afgelopen.

Opzicht vind ik het jammer dat er geen nummers van de albums "Divine Intervention (1994)", "Diabolus In Musica (1998)" en "Christ Illusion (2006)" te horen zijn, want die bevatten een aantal pareltjes met o.a. "Killing Fields", "Divine Intervention", "Circle Of Beliefs", "213" (dat is notabene één van mijn favorieten), "Death's Head", "Overt Enemy", "Desire", "Scrum", "Flesh Storm", "Eyes Of The Insane" en "Consfearacy".

Van die drie albums had men gewoon minimaal één nummer moeten spelen en dan was de afsluiting compleet geweest i.p.v. vijf nummers van "Repentless (2015)" (twee nummers was meer dan genoeg geweest) en "Seasons In The Abyss (1990)" (drie nummers was genoeg geweest). Ook vind ik het jammer dat men niet het nummer "Black Magic" (de opening daarvan is genieten geblazen) van het album "Show No Mercy (1983)" heeft gespeeld en hetzelfde geldt voor het nummer "Ghosts of War" van het album "South Of Heaven (1988)" en "Public Display Of Dismemberment" (dat vind ik zo'n lekker hard en snel nummer en Dave Lombardo gaat daarop als een beest tekeer) van het album "World Painted Blood (2009)". Maar ja Slayer heeft natuurlijk zoveel goede nummers gemaakt, dat iedere fan daar wel zijn eigen mening over heeft.

Desondanks krijgt deze Slayer Actie / Muziek film natuurlijk van mij als Slayer-fan de volle 5 punten uit eerbetoon en respect, want hun geweldige muziek (ik genoot altijd van de gitaar duels tussen Kerry King en Jeff Hanneman en Dave Lombardo was natuurlijk ook een geweldige drummer) maakt sinds 1990 (toen maakte ik voor het eerst kennis met hun muziek via het nummer "War Ensemble" in MTV Headbangers Ball en dat was tevens hun eerste muziekvideo) deel uit van mijn leven en ik heb genoten van hun muziek en dat doe ik nog steeds

P.S. van het album "Undisputed Attitude (1996)" zijn overigens ook geen nummers te horen, maar dat heeft natuurlijk te maken omdat het een album met Punk covers is. Het nummer "I Hate You" daarvan, kan je overigens perfect gebruiken als ringtone voor personen waar je een hekel aan hebt

De band “Slayer” heeft in 2019 hun einde aangekondigd, en deden dit in samenwerking met zowel een laatste plaat, hun laatste tour en deze film, en hoewel ik had gehoopt op wat meer inzichten in hun laatste tour krijgen we eigenlijk een soort korte film te zien waar in de eerste veertig minuten de film eigenlijk hun videoclips aan één stuk door laten zien, en daar wel een einde aanmaken. De rest van de film laat een live concert van hun zien, erg vet natuurlijk! Maar die kende ik wel dus ik vond het ook wel even goed zo. Slayer en ik zullen nooit de beste vrienden worden, en hoewel ik hun muziek heel vet vind heb ik er zo na twee uur ook wel weer genoeg van .

En hoewel ik er net zoveel over kan neerpennen als Theunissen deed, lijkt me dan niet echt nodig. Hij heeft je alle ins and outs gegeven over de documentaire denk ik? Het begin is overigens heel leuk, valt me wel op dat deze documentaire niet de label “horror” krijgt. Want ik heb horrorfilms gezien die minder bloederig en gore waren dan deze documentaire. Zet je alvast schrap voor veertig minuten lang actie, waar men niet vies is om het bloed te laten vloeien, hoofden in worden geslagen en zelfs harten eruit worden gerukt.

Ik heb in 2018 de band Slayer voor het eerst live gezien. Tijdens hun afscheidstournee tourden deze legendarische Metal artiesten samen met grote bands als “Obituary”, “Lamb of God” en “Anthrax”. Van alle vier ben ik zeker wel fan, en heb een waanzinnige avond gehad. Ik stond frontrow, en heb de foto's nog ergens op social media staan, waar de held Kerry King recht voor mij neus zijn solo's aan het vertolken was! Waanzinnig vet! Ik zeg express niet de laatste keer, aangezien ze in 2024 hun rentree hebben aangekondigd (ze spelen op twee grote Amerikaanse festivals), dus wellicht ooit zien we ze weer liveoptreden in Nederland?