Anders als Du und Ich (§ 175) (1957)

Bij aanvang zette deze regisseur, bekend van pure, verschrikkelijke nazipropagandafilms (hij was zelf een fervent aanhanger van het Duitse regime en Jodenhater) me op het verkeerde been. Ik dacht waarachtig dat er een positief homobeeld voorgeschoteld werd. Maar sluipenderwijs, uiterst sluw en bedenkelijk, bijna zonder dat je er erg in had, veranderde dat beeld. De perversiteit, onsmakelijkheid, smerigheid van homoseksualiteit werd onderstreept, het heteroseksuele gezin was de norm, de hoeksteen van de samenleving en degene die het, vanuit de zijlijn, zonder erg had laten gebeuren moest boete doen, werd zwaar gestraft. Voor mij een foute film.

Voor 100 % eens met dit bericht van gauke.

Deze film heeft zeker de nodige haken en ogen, maar moet men bekijken tegen de tijdgeest van toen, een tijd waarin homoseksualiteit nog lang niet zo werd geaccepteerd als nu. De rode draad in het verhaal zijn de zorgen die ouders zich maken als ze vermoeden/ontdekken dat, in dit geval, hun zoon wel eens homoseksueel kon zijn. De ouders in dit verhaal, uitstekend vertolkt door Paula Wessely en Paul Dahlke, besluiten er alles aan te doen om hun zoon weer op het 'rechte pad' te krijgen, waardoor ze uiteindelijk zelf in de problemen komen. De paragraaf 175, uit het Duitse wetboek van strafrecht, was van kracht van 1 januari 1871 tot 10 juni 1994 en hield kort gezegd in dat seksuele handelingen tussen mannen strafbaar was. In 1994, het jaar waarin de paragraaf werd afgeschaft, werden nog 44 mannen veroordeeld. In de jaren van het Nationaal-Socialisme werd deze paragraaf schaamteloos misbruikt en verscherpt om zoveel mogelijk homoseksuelen te vervolgen en om het leven te brengen. Dat laatste maakt het extra pijnlijk dat juist Veit Harlan, de favoriete regisseur van propaganda-minister Joseph Goebbels, de regie voerde. Zijn kijk op homoseksualiteit was op zijn zachts gezegd vrij eigenaardig. Desondanks werd de eerste versie van de film afgekeurd door de FSK (Freiwillige Selbstkontrole der Filmwirtschaft) omdat homoseksualiteit te positief werd neergezet. Er werden scènes veranderd en opnieuw opgenomen en dialogen toegevoegd, waarna de FSK de film alsnog vrij gaf voor toeschouwers van 18 jaar en ouder. Het scenario werd geschreven door Felix Lützkendorf. Hij werd hierbij geadviseerd door seksuoloog Hans Giese, die zelf homoseksueel was. Giese had aan het einde van zijn leven een relatie met de acteur Klaus Hartmann. Kort na zijn 50e verjaardag verongelukte hij tijdens een bergwandeling. Kurt Vespermann vertolkt zijn laatste filmrol als Dr. Schmidt. Hij overleed op 13 juli 1957. Hij werd 70 jaar.