Lola vers la Mer (2019)

Het onbegrip van vader voor zoon die dochter wordt.

Niet de zware kost van een Dardenne-film. Het is allemaal net iets luchtiger, net iets minder dramatisch; met net iets minder diepgang ook.

Toch gaat de rit naar de kust nergens vervelen. Via een paar tussenstops wordt vermeden dat de on-the-road conversaties tussen vader en dochter te droog zouden worden.

Magimel is zoals altijd sterk, maar het is toch in de eerste plaats nieuwelinge Bollaers die de show steelt, en wiens gedrag en frustraties heel echt ogen.

Minpuntje: de herinneringen van Lola aan haar jeugd zijn overbodig, en dienen allicht alleen maar om het anderhalf uur vol te krijgen....

Geen topfilm, maar zoals bijna altijd kan dit me veel meer bekoren dan het doorsnee US melodrama.

Vanaf 23 april 2020 in de bioscoop (Cinemien)

Een heel mooie soundtrack in deze film over de moeilijke relatie tussen een vader en zijn transseksuele zoon, die zich reeds als vrouw voordoet.

Zijn de houding en dialogen tussen die twee hard en ruw, dan is dit toch een tedere film. Wellicht is een mens niet gemaakt om voor altijd in onmin te leven. Knappe slotscènes illustreren dit.

Een goede film, met een onderhoudende, logische, geloofwaardige opbouw en verloop.

Benoît Magimel is een zekerheid, maar die Mya Bollaers is de veropenbaring.

Lola vers la Mer is een leuke soort van roadtrip waarin vader en zoon met elkaar worstelen en vooral ook met zichzelf. Erg goed uitgewerkt. Geen seconde verveeld.

Goed gespeeld drama met een op een aantal momenten heftig verhaal. Het zou zomaar waargebeurd kunnen zijn. De paar mysterie-elementjes vond ik er best goed bij horen.

In navolging van Girl (2018) is dit een Waalse equivalent rond transseksualiteit. Daar waar we in Girl nog een meegaande begripvolle vader en zelfs omgeving treffen, is hier het begrip minder groot. Het is de rode draad doorheen de film waarbij de overleden moeder het enige is wat hen bij elkaar houdt. Er zijn reeds diepe wonden geslagen die niet zomaar uitgewist kunnen worden.

Wat volgt is toch een interessant portret tussen vader en dochter/zoon. Het is een serene film, hard en teder tegelijkertijd waarbij men elk op zoek gaat naar liefde en geborgenheid. De film lijkt oprecht en kent enkele mooie scènes. Prima acteerwerk en prima einde doen de rest voor deze aangename film. Geen topper, maar zeker meer dan degelijk. Fijn om gezien te hebben.

Prachtige film over een jongeman in transitie. Heel goed uitgewerkt allemaal en met name Mya Bollaers (in werkelijkheid ook een transgender) draagt de gehele film en doet dat geweldig. Je moet het maar kunnen zonder enige acteer ervaring. Petje af hoor en daarnaast is Mya Bollaers ook nog eens een bekoorlijke schoonheid.

Ik had vooraf al wel het vermoeden dat deze film over de gespannen relatie tussen een vader en zijn transgender zoon/dochter mij zou bevallen. Dat is uitgekomen. Ik vind het een mooie film met een over het geheel genomen vertederend drama. Complimenten door Mya Bollaers, die haar ingewikkelde rol op geloofwaardige wijze gestalte geeft. Geen absolute topper, maar wel erg mooi.

De titel is een fonetische vondst.

Eigenlijk alles wat je van een roadmovie mag verwachten.

Goed naturel acteerspel.

3,5

An sich een fraai portret en visueel wel fijn maar de film blijft hangen in clichés en weet zo nergens te verrassen en ook niet echt te boeien. De film wordt gebracht als een road trip richting de Noordzeekust maar waarom dat niet gewoon in een ritje van drie uur kan is mij onbekend gebleven. Aardig gespeeld verder maar de acteurs weten het zwakke script ook niet te redden. 2,5*.

Jammer dat de hoofdpersoon zwak acteerde. Het voelt toch dat ze liever een transgender wilden casten dan een daadwerkelijk (goede) acteur. Het verhaal is simpel en verliest zich niet in onnodige extra verhaallijntjes. Toch weet het zelden de gevoelige snaar te raken. Dan vond ik zijn voorganger Girl (2018) toch een stuk sterker. *2.5