My Name Is Sara (2019)

Plot en titel doen wel erg aan Elle S'appelait Sarah (2010) denken. Toch lees ik nergens dat het een remake betreft.

Inderdaad, de scenaristen of de roman waarop het gebaseerd is, zijn ook niet dezelfde.

Dat merk je ook op de website: Official Website - My Name Is Sara - Motion Picture - mynameissara.com

Dit is geen remake. Dit betreft een heel ander verhaal. Deze film speelt zich helemaal in het verleden af, in de periode dat Sara met een andere naam bij een Oekraïens gezin wordt opgenomen om te werken, waarbij zij zich als Christen voordoet.

Indrukwekkende film met beelden die deze verschrikkelijke periode in de geschiedenis op een waarheidsgetrouwe manier laat zien (op de gesproken taal na). Ik moest wennen aan het "fantastische" Engels dat blijkbaar op het platteland van Oekraïne anno 1942-1943 werd gesproken. Ik begrijp dat een Pools meisje zich tegen Oekraïners verstaanbaar moet maken. Maar dat de bevolking onderling ook Engels sprak vond ik in het begin ongeloofwaardig. Toch raakt deze film qua verhaal alle facetten uit deze periode op zo'n bijzondere manier, dat ik al snel gewend was aan deze abnormaliteit.

Weinig innovatief maar vakkundig gefilmd oorlogsdrama. Een Amerikaanse productie die zich laat inspireren op het leven van Sara Góralnik Shapiro,een in 1930 geboren Pools, Joods meisje dat haar afkomst verborg en probeert te overleven, terwijl de nazi's steeds meer grondgebied bezetten. Ze ging uiteindelijk wonen in Verenigde Staten en stierf daar in 2018. Helaas verliest de film veel van zijn impact doordat ze zelden het huis verlaten. Op en rond het erf van de boerderij hebben ze het ook relatief goed. Van de nazi-bezetting is niet rechtstreeks iets te merken, zodoende leiden ze dan ook een aardig goed leventje; ze eten, drinken, slapen en bedrijven de liefde en zo van tijd tot tijd bezoekt de oorlog hen even. Zowel in de vorm van de nazi-bezetters als ook van de eigen strijders, de partizanen. Hier vertoont het ook niet iets wat al niet eerder is vertoond in andere films over de Tweede Wereldoorlog. Die nog redelijke 'wel en wee' op het platteland van de Oekraïne staat ook een beetje de impact van het verhaal in de weg, evenals het feit dat in de film Engels wordt gesproken. Meest interessante wat ik zag in de film was de viering van het Oekraïense Nieuwjaar met de naam 'Malanka' Een gebruik waar ik niets van kende en daarnaast best bevreemd was.

Sfeervolle, soms hartverscheurende productie over een joods meisje dat tijdens WO2 onderdak vindt bij een Oekraïense boer en zijn familie. Regisseur Steven Oritt laat zich vrijwel niet verleiden tot excessief geweld (dat in die tijd en op die plek alom tegenwoordig was) maar het alledaagse antisemitisme, de honger en de oorlog zijn desondanks in de hele film aanwezig. De dialogen zijn een dingetje. Poolse taal met ondertiteling zou vele malen sterker zijn geweest dan het kromme Engels dat ik onder mijn versie heb gehoord. Michalina Olszanska oogt misschien wat te Amerikaans, de zuurkool wordt eerst gekneusd en dan pas gezouten en het maaien met de zeis wordt vooral door vrouwen gedaan (vanwege het heupwerk) maar voor de rest een prima film.

Allemaal engels gesproken en voor extra realisme met een of ander idioot accent.

Zegt veel over de zorgvuldigheid waarmee de makers te werk gaan.

Films over de Holocaust leveren steevast schrijnende verhalen op. Zo ook deze film over een joodse tiener uit Polen die onderduikt in een nabijgelegen boerderij in Oekraïne, in een omgeving waar het antisemitisme welig tiert, nog afgezien van de Nazi’s. Een bedachtzame film gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Nieuwkomer Zusanna Surowy is een aangename verrassing in de titelrol.