Metallica & San Francisco Symphony S&M2 (2019)

Elke periode in het oeuvre van Metallica heeft wel z’n liefhebbers. Ikzelf was vooral fan van wat de band deed in de jaren 90 rond de albums Load en Reload. En was ook een groot liefhebber van S&M, hun eerste samenwerking met het San Francisco Symphony Orchestra. Ik was dus best benieuwd naar hun tweede samenwerking, ook al volg ik de band eigenlijk al jaren niet meer. Maar oef, dit was niet best.

Muzikaal zal het allemaal wel prima zijn, maar ik kon deze registratie van 150 minuten maar moeilijk doorkomen. De vertoning begon met een filmpje waarin Metallica schouderklopjes geeft aan Metallica omdat ze bezig zijn met een goed doel. Onder het motto ‘wat zijn we toch goede mensen’. Vervolgens komt de band vertellen waarom ze gekozen hebben voor een S&M2. Niet dat daar nu een interessant verhaal achter zit, integendeel; we horen zo’n standaard lulverhaal over waarom ze dit wilden doen. Ik dacht alleen maar ‘ga alsjeblieft gewoon beginnen met de show’. Alsnog hoop je natuurlijk dat de band wel iets bijzonders in petto heeft, dat dit na 20 jaar niet ineens een simpele herhalingsoefening wordt. Maar dat bijzonders heb ik wel compleet gemist. We zien een orkest spelen, de band komt op - op een vrij inspiratieloos podium - en begint te spelen.

Waar ik vrij snel klaar mee was, is dat de band elk nummer lijkt te rekken naar minimaal tien minuten. Elk nummer gingen ze maar door en door, tot vervelens toe. Een nummer als The Memory Remains was even een verademing - en één van de zeldzame hoogtepunten van deze show - want ik had het gevoel dat ze daarvoor bijna twintig minuten non-stop wat op een gitaar aan het raggen waren. Er kwamen weinig nummers voorbij waar ik echt iets mee had, naast Memory Remains waren Enter Sandman en Outlaw Torn leuk om te zien, de rest deed me opvallend weinig. Maar waar dat nog aan iemands smaak gewijd kan worden, het is onvergefelijk dat men voor deze registratie voor de meest saaie cameravoering en montage heeft gekozen. Het ziet er écht niet uit. De shots zijn enorm inspiratieloos, een gemiddelde talkshow wordt met meer dynamiek in beeld gebracht. En de montage werkt ook niet mee, er zit niet eens een ritme in. Er werd gewoon lukraak wat heen en weer geswitcht van camera 1 naar camera 2. De bonte avond van een basisschool in Klazienaveen wordt nog beter vastgelegd.

Dus nee, ik kan niet zeggen dat meer dan twee uur kijken naar mannen die eindeloos raggen op gitaren terwijl er een - verder prima - orkest speelt in de meest suffe cameravoering en montage voor een concertregistratie ooit nu echt de moeite waard was.

2 sterren.

Metallica and San Francisco Symphony together again. Live

Het kwam voor mij eerlijk gezegd een beetje uit de lucht vallen, deze S&M2. Een goede 15 jaar geleden (toen ik nog een puberende Metalfist was), was Metallica zowat mijn favoriete groep. Ik schreef als bezigheidstherapie op school kaften vol met songtitels en flarden lyrics, ik had posters op mijn kamer, ik had de groep als wallpaper, ... Tijden veranderen echter en Metallica verdween (samen met Iron Maiden) naar de achtergrond en ik volgde het nieuws absoluut niet meer op de voet.

Al blijf ik altijd wel een nostalgisch gevoel overhouden wanneer ik aan de band terugdacht en dan in het specifiek het S&M concert uit 1999. Toen op goed geluk de muziekdvd gekocht en compleet weggeblazen. Die mix met een symfonisch orkest werkte uitstekend en zelfs nummers van albums waar ik niet zo bijzonder veel mee had (Load & Re-Load) kwamen stevig binnen. Ik hoopte met S&M2 hetzelfde effect te kunnen krijgen met albums zoals Death Magnetic en Hardwired to Self-Destruct (wel pogingen gedaan tot het luisteren maar mijn interesse lag er echt niet meer) en helaas.. S&M2 is op alle vlakken minder dan de voorganger. Hoewel, op alle vlakken is niet helemaal juist. Het eerbetoon aan Cliff Burton met (Anesthesia) Pulling Teeth is bijzonder indrukwekkend maar voor de rest? Het oude materiaal blijft als een huis overeind staan en de nieuwe nummers vallen in het niets in vergelijking daarmee. Dit is puur persoonlijk natuurlijk, want misschien dat fans van de laatste twee albums hier wel hun gading in vinden, maar ik vond het allemaal veel te lang uitgesponnen.

En dat geldt eigenlijk voor veel zaken. Ik was alweer vergeten hoe graag Lars Ulrich zichzelf hoort praten waardoor de korte interviews redelijk nietszeggend worden. Kwalitatief is er trouwens weinig aan te merken aan heel deze set-up. Het symfonisch orkest overtuigt over de gehele lijn en de band zelf speelt ook strak, maar de bezieling is weg. Ulrich die wat vlaggen ligt te gokken, het is zowaar het opwindendste dat er uit zijn mond is gekomen. De laatste show ook (ik ben naar de cinemavoorstelling van 11 oktober gegaan, ik vermoed dat op 9 oktober de show van 6 september werd getoond en op 11 oktober de show van 8 september?) voor James Hetfield zich terug liet inchecken bij een rehab-center, ook dat is bijna 20 jaar geleden dat hij dat nog eens heeft gedaan...

Veel gezwets om te beginnen zodat je je eigenlijk ligt af te vragen wanneer ze nu in hemelsnaam eens gaan beginnen en eenmaal van start knettert het wel. Persoonlijke favorietjes als The Ecstasy of Gold en The Call of Ktulu blijven formidabel en The Memory Remains is erg indrukwekkend en nadien zakt het als een kaartenhuis in elkaar om naar het einde toe met moeite overeind te krabbelen. Volgens mij kon je bij de DVD van S&M echt zelf nog spelen met de camerastandpunten etc, ik denk dat dat 20 jaar later nog altijd een dynamischer beeld geeft dan dit.

Nipte 3*