Metallica & San Francisco Symphony S&M2 (2019)

Nog 2 uurtjes

Elke periode in het oeuvre van Metallica heeft wel z’n liefhebbers. Ikzelf was vooral fan van wat de band deed in de jaren 90 rond de albums Load en Reload. En was ook een groot liefhebber van S&M, hun eerste samenwerking met het San Francisco Symphony Orchestra. Ik was dus best benieuwd naar hun tweede samenwerking, ook al volg ik de band eigenlijk al jaren niet meer. Maar oef, dit was niet best.

Muzikaal zal het allemaal wel prima zijn, maar ik kon deze registratie van 150 minuten maar moeilijk doorkomen. De vertoning begon met een filmpje waarin Metallica schouderklopjes geeft aan Metallica omdat ze bezig zijn met een goed doel. Onder het motto ‘wat zijn we toch goede mensen’. Vervolgens komt de band vertellen waarom ze gekozen hebben voor een S&M2. Niet dat daar nu een interessant verhaal achter zit, integendeel; we horen zo’n standaard lulverhaal over waarom ze dit wilden doen. Ik dacht alleen maar ‘ga alsjeblieft gewoon beginnen met de show’. Alsnog hoop je natuurlijk dat de band wel iets bijzonders in petto heeft, dat dit na 20 jaar niet ineens een simpele herhalingsoefening wordt. Maar dat bijzonders heb ik wel compleet gemist. We zien een orkest spelen, de band komt op - op een vrij inspiratieloos podium - en begint te spelen.

Waar ik vrij snel klaar mee was, is dat de band elk nummer lijkt te rekken naar minimaal tien minuten. Elk nummer gingen ze maar door en door, tot vervelens toe. Een nummer als The Memory Remains was even een verademing - en één van de zeldzame hoogtepunten van deze show - want ik had het gevoel dat ze daarvoor bijna twintig minuten non-stop wat op een gitaar aan het raggen waren. Er kwamen weinig nummers voorbij waar ik echt iets mee had, naast Memory Remains waren Enter Sandman en Outlaw Torn leuk om te zien, de rest deed me opvallend weinig. Maar waar dat nog aan iemands smaak gewijd kan worden, het is onvergefelijk dat men voor deze registratie voor de meest saaie cameravoering en montage heeft gekozen. Het ziet er écht niet uit. De shots zijn enorm inspiratieloos, een gemiddelde talkshow wordt met meer dynamiek in beeld gebracht. En de montage werkt ook niet mee, er zit niet eens een ritme in. Er werd gewoon lukraak wat heen en weer geswitcht van camera 1 naar camera 2. De bonte avond van een basisschool in Klazienaveen wordt nog beter vastgelegd.

Dus nee, ik kan niet zeggen dat meer dan twee uur kijken naar mannen die eindeloos raggen op gitaren terwijl er een - verder prima - orkest speelt in de meest suffe cameravoering en montage voor een concertregistratie ooit nu echt de moeite waard was.

2 sterren.

Metallica and San Francisco Symphony together again. Live

Het kwam voor mij eerlijk gezegd een beetje uit de lucht vallen, deze S&M2. Een goede 15 jaar geleden (toen ik nog een puberende Metalfist was), was Metallica zowat mijn favoriete groep. Ik schreef als bezigheidstherapie op school kaften vol met songtitels en flarden lyrics, ik had posters op mijn kamer, ik had de groep als wallpaper, ... Tijden veranderen echter en Metallica verdween (samen met Iron Maiden) naar de achtergrond en ik volgde het nieuws absoluut niet meer op de voet.

Al blijf ik altijd wel een nostalgisch gevoel overhouden wanneer ik aan de band terugdacht en dan in het specifiek het S&M concert uit 1999. Toen op goed geluk de muziekdvd gekocht en compleet weggeblazen. Die mix met een symfonisch orkest werkte uitstekend en zelfs nummers van albums waar ik niet zo bijzonder veel mee had (Load & Re-Load) kwamen stevig binnen. Ik hoopte met S&M2 hetzelfde effect te kunnen krijgen met albums zoals Death Magnetic en Hardwired to Self-Destruct (wel pogingen gedaan tot het luisteren maar mijn interesse lag er echt niet meer) en helaas.. S&M2 is op alle vlakken minder dan de voorganger. Hoewel, op alle vlakken is niet helemaal juist. Het eerbetoon aan Cliff Burton met (Anesthesia) Pulling Teeth is bijzonder indrukwekkend maar voor de rest? Het oude materiaal blijft als een huis overeind staan en de nieuwe nummers vallen in het niets in vergelijking daarmee. Dit is puur persoonlijk natuurlijk, want misschien dat fans van de laatste twee albums hier wel hun gading in vinden, maar ik vond het allemaal veel te lang uitgesponnen.

En dat geldt eigenlijk voor veel zaken. Ik was alweer vergeten hoe graag Lars Ulrich zichzelf hoort praten waardoor de korte interviews redelijk nietszeggend worden. Kwalitatief is er trouwens weinig aan te merken aan heel deze set-up. Het symfonisch orkest overtuigt over de gehele lijn en de band zelf speelt ook strak, maar de bezieling is weg. Ulrich die wat vlaggen ligt te gokken, het is zowaar het opwindendste dat er uit zijn mond is gekomen. De laatste show ook (ik ben naar de cinemavoorstelling van 11 oktober gegaan, ik vermoed dat op 9 oktober de show van 6 september werd getoond en op 11 oktober de show van 8 september?) voor James Hetfield zich terug liet inchecken bij een rehab-center, ook dat is bijna 20 jaar geleden dat hij dat nog eens heeft gedaan...

Veel gezwets om te beginnen zodat je je eigenlijk ligt af te vragen wanneer ze nu in hemelsnaam eens gaan beginnen en eenmaal van start knettert het wel. Persoonlijke favorietjes als The Ecstasy of Gold en The Call of Ktulu blijven formidabel en The Memory Remains is erg indrukwekkend en nadien zakt het als een kaartenhuis in elkaar om naar het einde toe met moeite overeind te krabbelen. Volgens mij kon je bij de DVD van S&M echt zelf nog spelen met de camerastandpunten etc, ik denk dat dat 20 jaar later nog altijd een dynamischer beeld geeft dan dit.

Nipte 3*

Dan ben ik eerlijk gezegd wel benieuwd waar je nu naar luistert.

Grateful Dead ---> zie ook avatar

Bob Dylan

Johnny Cash

Dire Straits

Jethro Tull

Fleetwood Mac

Eric Clapton

The Band

Blondie

Rolling Stones

The Who

Jimi Hendrix

...

En dan vergeet ik er waarschijnlijk nog talloze anderen maar de focus is (ongeveer) meer op oude rock gekomen.

Jammer, de metalwereld is erg gezellig . Wel toffe namen trouwens, luister er zelf ook naar maar niet heel fanatiek, ik ga toch voor het wat zwaardere werk .

Metallica moet je eigenlijk ook meegemaakt hebben in de hoogtijdagen in de jaren 80. Toen ze met hun commerciële album "Metallica" in 1991 op de proppen kwamen, toen zag ik de bui al hangen en helaas volgde "Megadeth" daarna ook. De enige grote Thrashmetal band die stand hield was Slayer.

Leuk lijstje overigens "Metalfist" en naar veel van de bands luister ik de laatste tijd ook, want sinds dit jaar heb ik een jaren 50, 60, 70 en 80 compilatie (Top 1000, waarin de nummers wel op willekeurige volgorde staan) gemaakt (heeft vooral te maken omdat mijn ouders dit jaar 50 jaar getrouwd zijn) met Rock en Pop muziek en daarin komen o.a. Bob Dylan, Dire Straits, Fleetwood Mac, Blondie, The Rolling Stones en The Who regelmatig in voor ("Locomotive Breath" van "Jethro Tull" vind ik overigens een fraai nummer). Met name als ik alleen naar huis rij van mijn werk (die rit duurt ongeveer 50 minuten en straks als we allemaal maar 100 km/h mogen rijden, zeker 60 minuten ) luister ik naar die muziek.

De Metal blijf ik echter trouw (met name Old school Metal) en zal ik waarschijnlijk ook altijd trouw blijven. Mocht ik overlijden dan mag men van mij het passende en geweldige nummer "My Last Words" van Megadeth spelen op mijn crematie. Wat een "Badass Motherfucker" was Dave Mustaine in die tijd.

Aan deze Muziek film van Metallica zal ik nooit beginnen (vreselijk samen met het San Francisco Symphony Orchestra) en liever zet ik dan "Metallica: Cliff 'Em All! (Video 1987)!" op (die heb ik destijds zelfs gekocht), die niet eens op MovieMeter staat.

Geen enkel slecht woord over 1991, dat is mijn geboortejaar ? maar ik snap de commentaar op The Black Album wel. Ik durf Metallica (samen met andere groepen van vroeger zoals Killswitch Engage en Black Sabbath) gerust nog wel eens opleggen en passeer zo om de x aantal jaar nog wel eens langs Graspop, maar bij deze S&M voel je toch echt wel het verschil met die van 20 jaar geleden. Niet zo verwonderlijk natuurlijk, de heren zijn flink wat jaartjes ouder geworden maar ik merk toch ook dat heel die metalscene me gewoon allemaal minder boeit.

De metalscene stelt helaas niets meer voor (geweldig was de tijd toen ze nog allemaal lange haren hadden) en krijgt ook geen aandacht meer. Vroeger had je nog televisieprogramma's zoals "MTV Headbangers Ball" en "The Power Hour" en een radioprogramma zoals "Aardschok" waar Metal aandacht kreeg en daarmee ontdekte ik ook veel bands.

De hedendaagse muziek (vooral die meuk wat te horen is op "SLAM!"), als je dat nog muziek kunt noemen, stelt ook niets voor en ik kan me goed voorstellen dat je nu muziek uit de jaren 60 t/m 90 luistert, want dat is toch vooral de periode dat er nog echt muziek werd gemaakt en dat de meesten nog op een instrument konden spelen.

Wat dat betreft vind ik het ook jammer dat sinds november BBC4 niet meer te zien is op Ziggo, want die zonden op de vrijdag- en zaterdagavond veel muziekprogramma's en documentaires uit over muziek van de jaren 60 t/m 70.

Ben het hier niet helemaal met je eens Theunissen. De metalwereld leeft nog steeds héél erg als je er maar in bent op o.a. Facebook of andere socials. Het zit nog steeds niet stil en er zijn nog steeds festivals met miljoenen bezoekers. Ook groeien de aantal bands per jaar en is de muziek nog steeds onder de fans erg groot, alleen inderdaad op de nationale TV zie je er niet meer veel van. MTV komt terug met Headbangers Ball en ook Floor Jansen van de Finse metalband 'Nightwish' heeft laats bij het programma 'M' een statement gemaakt dat het nooit op TV te zien is, dit is nog wel terug te vinden.

Wat de grote favoriet is, is voor iedereen verschillend. Ik zelf vind dat oude en nieuwere Metallica erg leuk maar alles er tussen in wat minder. Slayer heeft me nooit echt heel veel gedaan en in hun Punk periode vind ik ze helemaal niks. Wel veel toffe nummers natuurlijk, zoals Slayer hoort te zijn. Mijn all-time favo is Megadeth waar ik alles vet van vind, en zo hebben we alle drie een ander . Ik luister dagelijks veel muziek en houdt dit ook standvastig bij via last.fm.

Ik ben benieuwd hoe deze S&M is al moet ik ze beiden nog zien.

Ik denk dat ik ben blijven hangen in de tijd of ik ben misschien inmiddels te oud of ik sta er niet meer echt voor open (houdt het maar op een combinatie van die drie). De laatste band die ik nota bene ontdekt heb een paar jaar geleden, was "Repulsion" en dat is een deathmetal/grindcore band (hebben maar kortstondig bestaan) uit de Verenigde Staten uit de eind jaren 80 en begin jaren 90.

De laatste Metalbands die me nog wisten te vermaken waren "System Of A Down" en "Slipknot" en deze eeuw heb ik nog geen nieuw talent weten te ontdekken en dat heeft misschien vooral te maken omdat er geen programma's meer op de televisie (wat dat betreft ben ik echt een televisiejunk) zijn, die er aandacht aan besteden.

Floor Jansen heb ik wel eens op de televisie gezien, maar vrouwen in Metalbands is niet voor mij weggelegd. Vrouwen in Rockbands kan ik overigens wel redelijk waarderen, zoals bijvoorbeeld liedjes van vroegere (daar kom ik weer met vroeger aan ) bands, zoals "The Runaways" (de film over hun, te weten "The Runaways (2010)", is overigens een aanrader) en "L7" met "Shitlist" (dat nummer is natuurlijk ook te horen in de Actie / Misdaad film "Natural Born Killers (1994)").