Cats (2019)

Technisch teleurstellende verfilming van de geliefde musical, al vraag ik me ernstig af wat er überhaupt interessant aan is. Een kat in een zak wordt gedumpt in een vervallen buurt in Londen wordt meteen omringd door “Jellicle Cats” die eerst met z’n alleen een liedje zingen. De rest van de eerste 50 minuten bevat geen enkel verhaal, alleen maar een aantal solonummers waarin de ene na de andere kat wordt bezongen. De retrosound klinkt aanvankelijk veelbelovend, maar zang en muziek zijn bij de uptempo nummers slecht op elkaar afgestemd en de scènes zijn rommelig gemonteerd. Nadat Judy Dench is op komen draven als ‘Old Deuteronomy’ volgt ‘Memory’ – het beroemdste liedje uit de musical, een wereldhit in de versie van Barbra Streisand – en ‘Moments Of Happiness’, de twee best uitgevoerde en tevens veel beter uitgemixte ballads. Dan is het nog ruim een half uur wachten op het (voor kijkers extreem lang)verwachte Jellicle-Ball, want er moeten nog wat katten geïntroduceerd worden.

Regisseur Tom Hooper lijkt meer oog te hebben gehad voor de oren en staarten van de kat dan voor verzorgde cinematografie, want gezien de sets (let in de opening eens op de vele woordspelingen in het decor) had dit een kleurrijk spektakel kunnen worden. Dat is het zeker niet, maar eerlijk gezegd begrijp ik sowieso niet wat er zo leuk is aan het bronmateriaal. Balletdanseres Francesca Hayward is uitstekend in de hoofdrol, maar Rebel Wilson moet eens ophouden het vrolijke, klungelige dikkertje uit te hangen.

Vind je dat niet dan? Als ik deze film kijk dan ben ik al op iets slechts ingesteld. Als ik me al twee jaar lang op the Rise of Skywalker verheug en hij valt tegen, ondanks goede elementen, dan zit ik daar meer mee. Lijkt me juist een ontzettend logische redenering.

Rise kan je nog eens opnieuw bekijken, aan je cijfer te zien heb je ondanks alles best genoten. Cats zul je nooit meer bekijken. Dat schijnt troep te zijn. Dus nee, niet veel logica in je verhaal.

Dat is helemaal niet mijn punt. Of ik iets kan herkijken of niet.

Als ik een film ga kijken met de verwachting dat ik 4,5* wil uitdelen en vervolgens een niet verder kom dan een mager zesje.. Dat is een gevoel dat je niet in cijfers terug ziet. Dus zo zwart/wit moet je er niet naar kijken.

Als ik een leerling in de klas heb die altijd vieren haalt, en die haalt vervolgens een zes. Dan vind ik dat een knappere prestatie dan iemand die altijd achten haalt. Je moet alles in een context kunnen plaatsen. 3 sterren voor een Star Wars film is voor mij gevoelsmatig echt een ramp. Als ik hier anderhalf ster voor zou uitdelen, dan is mijn avond niet verpest. Want ik ging al met die instelling kijken.

Laatste voorbeeld: ik haal met vrienden meer lol uit een herziening van the Room dan uit the Rise of Skywalker. Ondanks dat het een strontfilm is.

Snelle achtergrond van mijn kant: onbekend met de musical, geen musicalliefhebber (maar wel een kattenmens) en Les Miserables van dezelfde regisseur vond ik een redelijk lange kwelling om uit te zitten.

En toch heb ik me erg vermaakt. Hiervoor moest ik mezelf door een redelijk aantal matige songs heenzetten, accepteren dat alle bewegingen geseksualiseerd zijn (fijn voer voor Furries) en het gegeven maar voor lief nemen dat de musical redelijk verhaalloos is (en wat er aan verhaal is, is absurd), maar uiteindelijk begon er een vorm van fascinatie te ontstaan die tot het einde van de film aanhield. Verhip, ik herkende kennelijk een lied (Memory) en ineens begon ik iets te voelen bij sommige momenten! Grizelda's character wekte medelijden op, het met volle overtuiging gebrachte lied van Gus (Ian McKellen had er zin in) was prachtig, Idris Elba's Macavity was ieder moment dat hij in beeld was een genot om te zien, Memory is stiekem best een mooi en treurig lied en Taylor Swift (die ik niet kan uitstaan) overtuigde gewoon nog in de glorieuze villainsong.

Hier tegenover staan een aantal verschrikkelijke keuzes die al vanuit de musical fout gaan (de enorme hoeveelheid opsommende liedjes van de stereotypes kat) of vanuit de casting (Rebel Wilson heeft echt genoeg domme dikkertjes rollen op haar naam staan), maar qua aankleding, performances en complete absurditeit van het geheel kan ik niet anders dan applaudisseren. Een financiële flop en een mislukt experiment, maar dat Hooper in ieder geval een experiment neerzet pleit in zijn voordeel.

Nu kan ik me verder lastig voorstellen dat mensen dit als musical dan wel te trekken vinden boven zo'n film als dit, maar dat zal wel aan mij liggen. Als je dit als slechtste film ooit ziet, mag je jezelf gelukkig prijzen dat je nooit erger hebt gezien, want ik heb nog meuk als Surf II, Wizards Of The Lost Kingdom, Plan 9 From Outer Space, Fetih 1453 of American Ninja V uitgezeten. Probeer dat dan maar eerst eens aan. Meow!

Een dilemma drong zich aan bij het kijken van deze film. Had ik niet zo'n (extreem) mooie vrouw, had ik vrijwillig de kat van de buren mijn ogen uit laten krabben.

Ik weet dat punten geven zonder aan het einde te raken 'not done' is op deze site, maar ik denk dat tot de helft geraken al een prestatie an sich is om deze film met een ster te kunnen belonen.

?

Ik had een uur nodig om er aan te wennen. De tweede helft overtuigde mij dat dit toch een brok bijzondere cinema is. Kan niet wachten tot hij op 4K blu ray uitkomt om m met een flesje rode wijn te herzien.

Er bestaat een 'Cats'-versie met kontgaten en die willen fans zien! | Filmtotaal filmnieuws

Hahahaha

Naast de gestoord uitziende menskatten is het gewoon een hele slechte film. Het basismateriaal, de musical van die ouwe griezel , is echt heel slecht, de liedjes zijn kut, het camerawerk was slecht, de rest van de SFX ook, de choreografie was een bende, etc. Echt heel slecht...

Mogelijk de slechtste film aller tijden, zeker gezien het budget van bijna 100 miljoen dollar. Daar zie je bar weinig van terug op het scherm. De liedjes zijn ondraaglijk, de plot om te janken en de personages om te vermoorden. Judi Dench en Ian McKellen komen nog redelijk ongeschonden uit de strijd, maar verder is dit een absolute ramp. Mooie decors, dat wel.

Cats. Misschien wel de meest besproken filmflop ooit. Afgekraakt door werkelijk de hele wereld tot aan de laatste kattenhaar toe. En dan wordt het toch interessant om de film eens te bekijken.

Ik heb in mijn leven echt heel veel afschuwelijke, vreselijke films gezien. Het Bombardement, Blair Witch 2, Dragonball Evolution, de vrouwelijke Ghostbusters reboot, Spice World en noem er nog een stel op. Films waar je gewoon echt helemaal niets mee kan, die je het bloed onder de nagels vandaan halen, die alleen lijken te zijn gemaakt om jou als kijker rottige uren te bezorgen. En toen kwam Cats. Ik weet niet waarom dit is gemaakt. Wie doe je een plezier met een CGI kattenversie van Judi Dench of Taylor Swift? Dat dit is geregisseerd door Tom Hooper, de man die een jaar of 10 jaar terug de Oscar voor beste film met The King’s Speech won is echt onbegrijpelijk.

Cats is namelijk net zo slecht geworden als ik vooraf vreesde. Nou is dat geen verrassing, want de trailer was al dramatisch en de tig reviews die dit een van de slechtste films ooit noemen zullen ook vast een kern van waarheid bevatten. Erger is dat Cats niet hilarisch slecht is, maar gewoon slecht. De film had er een grote parodie op het musicalgenre van kunnen maken, dan had ik me misschien dood gelachen, maar Cats neemt zichzelf heel serieus. Hoe krijg je het voor elkaar om met een budget van 100 miljoen, een A-lijst van Hollywoodacteurs en de rechten van een van de bekendste musicals ooit zoiets wanstaltigs te maken? Het is geen luchtig vermaak, het is zware kost om naar een zingende Idris Elba, Rebel Wilson (bah, wat is dat mens toch weer irritant, net als in bijna al haar films) of Jennifer Hudson te kijken. Het is gênant om grootste acteurs als Judi Dench en Ian McKellen als een kat te zien. Dit zijn godverdorie M en Gandalf, twee iconen. Een ABBA zingende Pierce Brosnan was in Mamma Mia al hopeloos, maar dit gaat er nog ver overheen.

Het is een beetje freaky om die mensen in katten-CGI voorbij te zien komen. Zo onnatuurlijk en ongepast. Jammer genoeg valt er verder ook nergens de focus op te leggen, want als film stelt het net zo zwaar teleur. Constant dezelfde riedeltjes die worden gezongen, steeds weer een introductie met muziek. Er is geen enkele kans om een beetje een verhaal op te bouwen. Het enige positieve is dat het er nog soms best wel goed uit ziet met de belichting, waardoor de musical vibe nog redelijk aanwezig is soms. Maar dit is wel een project om heel snel diep weg te stoppen. Zo’n film waar de gehele cast nog de rest van hun carrière aan zal worden herinnerd. ‘’Ah ja, deze persoon wint de Oscar voor beste acteur. Maar laten we ook niet vergeten dat ‘ie in 2019 in Cats mee heeft gespeeld hoor’’. Deze schandvlek gaan sommigen nooit meer kwijtraken. Al is het ook wel weer een deelname waar ze misschien later nog hard om kunnen lachen. Ze zijn er zelfs goed voor betaald. Wie weet is dit over tig jaar nog wel een mooie documentaire waard.

Anyway, ik twijfelde tussen 1* of 0,5*, maar dit is zo kansloos triest dat ik er gewoon toch de laagste score aan hang. Cats mag zich nu gezellig vertoeven tussen Jantje Smit in de oorlog en Melissa McCarthy die spoken tot waanzin drijft met haar vreselijke gezanik.

0,5*

Toegeven, als ramptoerist was ik erg nieuwsgierig naar deze film. Soms kan iets wat zo slecht is heel leuk zijn. Helaas geldt dat dus niet voor Cats, want het is een ronduit strontvervelende film. De film is een aaneenschakeling van ellendige liedjes en introducties van katten met idiote namen. Ik heb me twee uur lang afgevraagd waar het nou over ging, want ik heb geen plot kunnen ontdekken.

Het design van de katten is zichtbaar uit de computer gerold en de seksuele dansjes maken het er niet beter op. Het enige wat er nog uit springt zijn de decors. Je ziet er verder niet aan af dat dit 100 miljoen dollar heeft gekost. Wellicht zat het geld voor een groot deel in de scala aan bekende namen uit de film-, muziek- en toneelwereld. Hudson doet wanhopig haar best, maar staat een partij te schmieren, debutant Hayward trekt twee uur lang een zielig gezicht, en goede acteurs als Elba hadden hier sowieso niet aan mee moeten doen. Het grootste dieptepunt is Wilson, die trouwens in geen enkele film grappig is. De scene waarin ze zelf een liedje mag zingen is de schaamte voorbij.

Nee, deze film is een complete ramp. Niet alleen de film an sich, maar ook op financieel gebied. En voor cast en crew staat dit ook niet goed op je CV. De slechtste film ooit is het niet geworden voor mij, want persoonlijk vind ik dat The Room nog steeds die twijfelachtige eer krijgt.

1*

Djiezus, zitten al deze matige liedjes daadwerkelijk ook in de musical? Of zijn die speciaal voor dit gedrocht geschreven.

Zo slecht dat het bijna goed wordt. bijna...

Why is Cats? - YouTube

Hallucinant meesterwerk!

Woest originele visie, totaal autonoom kunstproject. En wat een bak talent!

Dat de pers en het grote publiek de film direct kwijt waren, verbaast me niet. Het is iets dat je nooit eerder hebt gezien en de meeste mensen schrikt dat af.

Regisseur Hooper maakte de film die hij voor ogen had en hij had de middelen om volledig lost te gaan. Een fantasievolle wereld, waarin de maat van de kat zich aanpast tot het decor voor maximaal effect.

Visueel verbluffend, muzikaal rijk en idiotie ten top! 100 miljoen dollar aan pop art pulp! Dit gaat een ongekende cultklassier worden. En terecht!

5*

WTF?!

Poeh, i wish!

Ben erg benieuwd waar je deze visuele look eerder hebt gezien? Sign of the Times komt wat mij betreft het meest in de buurt wat mij betreft. Maar dat is een concert registratie.

Showgirls on acid!

Ik denk dat ik Cats toch maar een kans moet geven dan

Doen! Paar biertjes erbij heb je een prima avond!

Nou, Sesamstraat. Ik kijk liever naar Dikkie Dik dan deze katten.

Maar in all seriousness: Moulin Rouge

Moulin Rouge! komt er inderdaad wel bij in de buurt. Maar die vind ik ook geweldig. Maar Cats is wat mij betreft nog wat gekker vanwege de bizarre ‘personages’.

Haha je hebt gelijk. Een meesterwerk zie ik er niet in maar hij viel me echt 100% mee! Heel fascinerend allemaal en het hallucinante zie ik er ook wel in terug. Prima voor een avondje pils en ovenpizza's, na een tijdje was ik alleen wel echt klaar met de liedjes maar ik ben alsnog blij dat ik hem een kans heb gegeven, woest origineel is het wel

Ik kwam de eerste kijkbeurt ook maar op een 3 uit. Nu is dit soort campy zooi wel mijn ding en hou ik wel van mijn ding. De muziek hier is dat zeker niet. Misschien moet ik m ooit wel afwaarderen, maar aan de andere kant is dit wel iets dat ik (licht beneveld) zeker vaker ga zien. En herzieningswaarde scoort punten bij mij.

Deze film was Jellical. Erg fascinerend. 3,5*

Dat is een understatement.

Bovendien beste dansfilm ooit gemaakt.