Misfit 2 (2019)

Heel matig. Dat eerste deel kon ik als camp nog enigszins waarderen, maar dat gaat zelfs in deze film niet op. Visueel lelijk, schoolsfeertje voelt volstrekt ongeloofwaardig, slecht geacteerd (die gladde chef van die vijandige school bijvoorbeeld, wat was dat?) en geen moment dat ik hier maar in op kon gaan. 1,0*.

Misfit 2

Slecht. Ik ben natuurlijk ook niet de doelgroep, maar dan nog is Misfit 2 een barslechte film met abominabel acteerwerk en een mager verhaaltje. Personages krijgen het voor elkaar om net zoveel Engelse als Nederlandse woorden in één zin te gebruiken, en Misfit 2 is het zoveelste voorbeeld van de verloedering en teloorgang van de Nederlandse taal. Dat een scriptschrijver geen normale Nederlandse dialogen kan schrijven (zonder Engels te gebruiken) is helemaal schrijnend. De film wil zo graag een nieuwe Mean Girls/High School Musical kloon zijn, dat het ten koste gaat van de originaliteit.

Dit tweede deel ook maar eens bekeken en het was natuurlijk erg voorspelbaar. Desondanks keek hij wel vlot weg, mede door de korte speelduur. Leuk dat de cast weer meedeed.

Goed als je eens een ruim uur vrij hebt en niet te veel wil nadenken.

Julia [Djamila] en Nick [Niek Roozen] beginnen met mede-misfits Magenta [Bente Fokkens] en Ricardo [Défano Holwijn] aan een nieuw schooljaar op het Hoogland College, dat onder leiding van Directrice Schouten [Tatyana Beloy] een excellente school moet worden. Julia en Nick maken zich op voor Thumbs, een jaarlijkse muziekwedstrijd voor scholen met als hoofdprijs een contract bij Rebel X, het platenlabel van Dua Lipa. Ze krijgen helaas concurrentie van zelfverklaarde schoolkoningin Sterre [Jolijn Hagendoorn], die met haar aanhangers Jocelyn [Jill Schirnhofer] en Esmée [Fenna Ramos] haar school wil vertegenwoordigen. De problemen stapelen zich op wanneer Nick zich onder druk van zijn vader [Eddy Zoey] laat overhalen om zich aan te melden op het excellente Olympus College dat een fantastische muziekafdeling heeft. Daardoor neemt Nick het met de bitchy Babette [Tinne Oltmans] op tegen Julia en Sterre, die door de directrice zijn gedwongen om samen te werken. Een buitengewoon slap verhaaltje voor de minder veeleisende jongere, maar enigszins gered door de manier waarop het probeert af te rekenen met vooroordelen en de bijbehorende hokjesgeest.