So Was von Da (2018)

In So Was von Da gaat het om de weergave van een levensgevoel. Het levensgevoel van Oskar Wrobel die de eigenaar is van een shabby dansclub in Hamburg en schulden heeft maar daar liever niet aan denkt. Het gaat immers om het heden. Het gaat erom dat je in het moment leeft en je geen zorgen maakt over consequenties en verantwoordelijkheden. De toekomst is er natuurlijk wel maar daar hoef je geen rekening mee te houden. En het verleden? Ach, wel eens van gehoord. Bestond dat eigenlijk wel?

So Was von Da is de verfilming van een roman van Tino Hanekamp. Ik heb de roman niet gelezen en weet dus niet hoeveel van het boek daadwerkelijk op film is verschenen, maar ik las wel dat in de castingoproep voor figuranten onder andere het volgende stond: ‘Het is niet de bedoeling dat de dialogen uit de roman gereproduceerd worden. Het is de bedoeling dat het levensgevoel dat de roman uitstraalt op film wordt vastgelegd’. Men zocht feestgangers om een levensgevioel op te wekken. Dat betekent volgens mij dat de echte acteurs onder min of meer authentieke feestelijke omstandigheden in een echte Hamburgse club schreeuwend en feestend vooral geen dialogen moesten reproduceren. En dat lukt goed. Authenticiteit is overigens geen garantie voor een goede film.

Het gaat er in de film tamelijk ongestructureerd aan toe. Als in een found footage manoeuvreert de zwabberende camera zich door het feestgedruis. Alle trucs worden uit de kast gehaald. Timelapse, dubbele belichting, split screen, jump cut. Ze leiden niet tot een indringende film. Ze leiden tot onoverzichtelijkheid. Een rode draad is niet te onderscheiden. Ik werd er een beetje ongedurig van. Waartoe leidt dit alles? Tot niets, vreesde ik. En ik kreeg gelijk. Bij het ochtendgloren verlaten de feestgangers de club. Ze zien er uit zoals ik me voel. Belabberd.