The Survivor (2021)

Aardige film waarin een joodse bokser een paar na de oorlog zijn geliefde probeert te vinden. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal gelinkt aan de tweede wereldoorlog, valt deze wel een beetje in de categorie: allemaal al eens eerder gezien. Op zich genoeg goeie scenes, maar de film mist als geheel wat focus en is vrij traag. Ben Foster doet het goed in de titelrol, maar zijn accent komt wat geforceerd over.

Ben Foster debuteerde als 19-jarig jochie in Liberty Heights van Barry Levinson; erg leuk hem nu als volwassene terug te zien in de nieuwste film van die regisseur. Foster is even indrukwekkend als altijd, ook al is de rol wat lastig, mede door het continu heen en weer springen in de tijd en een flinke dosis make-up. Ook is zijn personage lang niet altijd sympathiek. De flashbacks naar de gruwelen van Auschwitz, geschoten in stemmig zwart/wit, vormen het beste gedeelte van de film. De scenes na de oorlog zijn minder indrukwekkend en de plot richt zich dan niet altijd op even relevante zaken. De hele cast is evenwel prima en de film is, hoewel iets te lang, meeslepend en aangrijpend.

Matig drama. Het verhaal wordt niet echt lekker uitgewerkt. Levinson springt heen en weer in tijd door met flashbacks te werken wat niet helemaal goed uitpakt. Als kijker kom je namelijk niet echt in het verhaal en ook qua emotie weet de film je daarom ook niet te raken. Het werken met zwart-wit beelden bij de scènes uit WOII werkt wel treffend. Verder is de film vrij doorsnee. Ook de boksscenes zijn niet bijzonder. Het acteerwerk is wel redelijk goed. Visueel goed, maar verder een matige film. 2.5

Raging Bull meets Schindler's List? Klein beetje toch!

Goed biografisch drama over een Jood, Harry Haft, die de holocaust overleefde door in het concentratiekamp te boksen voor de Duitsers. Opgelet, dit is geen oorlogsdrama want het verhaal speelt zich voornamelijk af zo'n vijf jaar na het eind van de oorlog. Haft wordt gespeeld door een erg overtuigende Ben Foster, wiens rol sterk aan Robert De Niro doet denken en ook door hem geïnspireerd lijkt. Haft is geknakt door de vele trauma's die hij met zich meedraagt, waardoor hij moeite heeft om op een normale manier verder door het leven te gaan. Tussendoor worden enkele van zijn herinneringen in Auschwitz in zwart-wit scènes getoond. Die horen meteen tot de sterkste scènes van de film. Een meeslepende film met brute bokswedstrijden en tragische gebeurtenissen. De tragiek in dit verhaal liet me niet onberoerd. Persoonlijk vond ik het einde ook prachtig.

Vijf jaar lang weet de Pools-Joodse Harry Haft [Ben Foster] Auschwitz te overleven door een verbond te sluiten met Naziofficier Schneider [Billy Magnussen]. Schneider biedt Harry bescherming zolang hij de bokswedstrijden tegen andere gevangenen weet te winnen. Elk gevecht is er eentje op leven en dood: de verliezer wordt direct na afloop geëxecuteerd of vergast. Na de oorlog begint Harry aan een carrière als professioneel bokser en daagt hij zelfs de legendarische Rocky Marciano [Anthony Molinari] uit, maar hij bokst vooral op tegen zijn oorlogstrauma’s en zijn schuldgevoel over de dood van zijn tegenstanders in Auschwitz. Een opzienbarend waargebeurd verhaal waarin Levinson elk middel aangrijpt om de afschuw over gebeurtenissen in Auschwitz en de officieren zo dik mogelijk aan te zetten. Foster was een prima keuze geweest voor de titelrol, als hij wat minder deed denken aan Robert De Niro in Raging Bull. Die vergelijking kan dit boksdrama met alle goede wil bij lange na niet doorstaan.

zeer indrukwekkende film met gruwelijke terugblikken/beelden naar zijn tijd in het concentratiekamp Auschwitz.

zijn huidige zoektocht naar zijn eerste liefde destijds.

lees net dat dit alles op waarheid gebaseerd is ,maakt het alleen maar nog gruwelijker.

Afgelopen vrijdag even een keuze uit de opgenomen films van tv en daarbij viel de keuze op degene die er het langste opstond en dat betrof The Survivor waar ik onvoorbereid en zonder voorkennis instapte.

Een verrassing was het best wel dat het een film met een bepaalde link naar de oorlog betrof waar bokser Harry Haft op latere leeftijd terugblikt op zijn periode in het concentratiekamp en de worsteling daarna om het leven weer op te pakken. Volgende verrassing betreft toch wel de acteur die Haft speelt waarin ik wel iets bekends zag, maar waar ik toch pas na het lezen van de naam zag dat het Ben Foster betrof die in de huid was gekropen. Alweer een voordeel trouwens, want ik mag graag Foster zien die zijn rollen altijd iets extra's geeft. Dus kom maar op met deze film die overwegend matig tot niet boven gemiddeld scoort en als verwijten heeft dat men het allemaal al eens gezien heeft en dat de accenten teenkrommend zijn. Ach ja, het zal ook niet, het eeuwig gezeur over dat men niet de juiste taal spreekt. Ik snap dat de verpakking belangrijk is, maar het gaat toch om de inhoud? En wat de verwijten van de inhoud betreft met 'allemaal al eens eerder gezien', ja in feite klopt dat. Zullen we dan sowieso maar ophouden met oorlogsfilms in het algemeen en over concentratiekampen, want ja, we hebben het inderdaad allemaal al gezien...onzin argument natuurlijk.

Maar goed terug naar mijn mening en gevoel bij de film die meer dan goed is en waar de uitspraak van Erich Maria Remarque over heelhuids uit de oorlog komen maar er niet minder erg aan toe zijn dan de verminkten ook hier van toepassing is. Haft heeft het overleeft, maar tegen welke prijs? Iets dat we in rauwe en in zwart wit gestileerde flashbacks te zien krijgen en iets dat hem ook nog dagelijks voor de ogen schemert net als zijn verloren liefde uit die tijd waar hij zich waarschijnlijk zelf kwalijk neemt geen verzet geboden te hebben. Bovendien heeft het nooit afsluiting gekregen. Temidden van deze molensteen speelt er veel om de bokser met de orthodoxe pose en behoorlijk incasseringsvermogen. Binnen dit tragische verhaal van deze tragische man met zijn flashbacks en overduidelijke schuldgevoel lijkt het praktisch bijzaak dat de man een begenadigd bokser was en mooie partijen en tegenstanders had met de mogelijkheid dat hij als sporter verder had kunnen komen. En ja, er is geen volk dat zo geleden heeft en zo kan lijden als de Joden. En de herkenbaarheid is sterk met een mooi tijdsbeeld maar vooral de geblokt en weinig flatuleuze kleding en dat beeld met dat krul haar, witte hemd, gouden ketting en dito horloge waarop Haft zo weggelopen lijkt te zijn uit Shoah.

Zijn er dan geen minpunten? Oh, zeker wel! De speelduur is riant voor het getoonde en het tempo is redelijk aan de trage kant. Maar daar zit ik niet zo mee met een film die een prima cast bezit en kippenvelwaardige momenten heeft zoals de reactie van Haft tijdens het vuurwerk. Ik vond dit een meer dan prima en intens beeld van het leven na de oorlog, of in dit geval de Holocaust, en kan dan ook niet anders dan een goed cijfer geven.

Zonder al te veel films van Ben Foster te hebben gezien is het wel duidelijk dat hij geweldig goed intense rollen kan spelen of zich in ieder geval duidelijk op z'n gemak voelt (bij wijze van spreken dan) in intense films, getuige zijn memorabele rollen in 3.10 to Yuma, Hostiles, Hell or high water en The program. Maar déze film is nog wel even wat anders, want hij gaat hier zódanig op in zijn rol dat ik de acteur achter het personage niet meer kan zien. De pijn in zijn ogen, zijn lichaamstaal, zijn voelbare ongemak in de nabijheid van andere mensen, zijn besef in de flashbacks van waartoe hij zich moet verlagen om te overleven, de gruwelijke keuzes die hij heeft moeten maken, Foster brengt het allemaal op briljante wijze over, en de bijrollen geven hem gelukkig alle ruimte. Sobere regie, geen ondubbelzinnig happy end, en Hans Zimmer houdt zijn muziek gelukkig klein – dat alles (en Foster voorop) maakt van deze film een onverwachte klap in de maag.