Discarnate (2018)

Apart beestje.

Er staat USA bij, maar het voelt aan als een Pan-Europeaanse horror. Zo eentje met acteurs uit verschillende landen en een regisseur die de taal niet volledig meester is. Dat kan charmant zijn, maar hier komt het niet helemaal over, wat de film al een klein deukje geeft.

En zo zitten er nog wel wat schrammen op het koetswerk. Het acteerwerk zelf is ook écht pover, de lore rond het wezen is nogal warrig en er wordt teveel tijd aan besteed, de hele opzet van de film lijkt sowieso teveel te willen. Shapeshifters, after-life ervaringen en hauntings, ik zat er eerlijk gezegd niet op te wachten.

Zeker niet omdat de creature effects best cool zijn en het ook nog eens sfeervol in beeld gebracht wordt. De regisseur had zich beter daarop wat meer gericht. Het wezen heeft wat van een Cliver Barker hersenspinsel (denk ook aan een Necromentia), camerawerk, editing en belichting ondertussen de sfeer verder erg goed.

Maar buiten wat afzonderlijke scenes komt het er nooit echt helemaal uit. Sorrenti regisseert nogal onzeker en lijkt niet echte duidelijke keuzes te durven maken, waardoor de film op teveel benen hinkt. Maar voor de liefhebber wel leuke filler, er valt genoeg te genieten, je moet alleen regelmatig een oog dichtknijpen.

2.5*

Aardige horrorfilm met een redelijk verhaal.

Het is niet bepaald een film die gelijk de vloer met de horrorliefhebber aanveegt, er worden eerst contacten gelegd tussen een neuroloog die zijn zoontje voor zijn ogen zag verdwijnen en een jongedame die een thee zet om de gast die dat gebruikt, te laten opgaan in een soort van "twilight-zone".

In tegenstelling tot de anderen die hebben gereageerd op deze film, kon ons het grote geheel wel bekoren.

De film is technisch goed in elkaar gezet, de acteurs spelen het verhaal prima en de set is ook prima.

Wat ons tegenviel is het einde van de film. Jammer maar dat is wel vaker het geval met dit genre.

Een kleine 7!