Head Count (2018)

Goh.

Ik vond het een goeie film, maar er zitten een tweetal keuzes in die ik écht niet kon begrijpen. Zaken die gewoon makkelijk uit de film hadden geschrapt kunnen worden en de film nog wat extra cachet hadden gegeven. Het is een kleine smet op een verder leuke film.

Allereerst het Candyman opzetje met het rijmpje. Het is zowat het allereerste wat je te zien krijgt en verklapt meteen zowat het gehele mysterie. Het is sowieso een wat lomp horror cliché dat hier gewoon onnodig is. Daarnaast is er ook nog de monster reveal die compleet belachelijk en behoorlijk cheap overkomt.

Het zijn keuzes die vooral commercieel lijken (want "men" moeten wel een degelijke uitleg krijgen voor het mysterie), maar de film is verder helemaal niet zo commercieel opgezet én de uitvoering is gewoon niet goed, dus wees de volgende keer gewoon slim en schrap die onzin. Dan maar 5 man die klaagt dat ze het niet begrepen hebben.

Anderzijds betekent het ook wel wat dat de film die minpunten redelijk makkelijk te boven komt. Sfeertje is spannend en mysterieus genoeg, het slachtvee is niet vervelend en ondanks dat de gebeurtenissen al redelijk snel een ruwe verklaring krijgen blijft de film toch redelijk mysterieus. Er zit dus duidelijk meer potentieel in, misschien als de volgende keer de ruwe kantjes er wat afgeslepen worden.

3.5*

Anders dan de poster of het begin van het plot'; Een groep tieners ... doet vermoeden is dit een zeer goede film! De film maakt dan ook goed gebruik van zijn beperkte budget. Het is zeker een bewonderenswaardige prestatie om de Horror in de film vaak op klaarlichte dag en in het volle zicht te laten plaatsvinden. Tijdens de opbouw gaat het voor de personages mis als er bij een avondje doorzakken, ze willekeurige verhalen voorlezen van een Creepypasta-website en daardoor roepen ze via een rijmpje de Hisji op. De film neemt dus het idee van een oude vloek, denk aan Bloody Mary / Candyman, maar weet er iets boeiends en innovatief mee te doen. Regisseuse Elle Callahan is met deze film een nieuwkomer maar deed achter de schermen al wel werk bij Wonder Woman en Krampus. En was betrokken bij het geluid voor Ant-Man en Avengers: Age of Ultron. Niet gek dat het geluid in deze film dan ook perfect de spanning, weet te verhogen. De cast is vrij groot, het grootste deel van de film volgen we 10 personages. Geen van alle valt echt op maar ze waren ook niet vervelend. Ik hoopte dat er iets meer werd gedaan met de behoefte van het wezen om groepen van vijf te krijgen en het had wat ruwer met kills en bloed gemogen. Enfin de film scoorde nog genoeg om dit door de vingers te zien. Helaas was het einde juist waar de teleurstelling zat. De laatste 5-10 minuten hadden er makkelijk afgelaten kunnen worden! Liever een open einde dan een einde dat net niet overtuigd! Lastige film dan ook om te becijferen (doe ik er wel of niet een half puntje bij?) Echter de film is absoluut beter dan men op eerste blik zal vermoeden!

Het mysterieus verhaaltje weet totaal niet te boeien. Langdradige opbouw met heel wat personages en saaie dialogen vermengd met heel wat shots drink om in the mood te komen. De wijze van elkaar ontmoeten tussen Evan ( Isaac Jay ) en Zoe ( Ashleigh Morghan ) en dat Evan naderhand bij de groep blijft, wordt heel flauw voorgesteld. Lijkt me toch iets heel raars om tegen je vriend te zeggen dat je liever bij die groep blijft. Maar ach...ook de verdere uitwerking is gewoonweg saai opgebouwd. Naar het einde toe komt er wat tempo in de film omdat er eindelijk ook iets gebeurt, maar ook hier blijft het allemaal heel oppervlakkig en is er weinig aandacht voor spanning of kills. Zwakke film ! 3/10

"There's definitely something strange going on here."

De naam Elle Callahan doet bij mij geen belletje rinkelen, maar een kijkje op haar IMDb pagina toont dat ze audiovisueel werk heeft verricht voor enkele grote titels. Dat is zeker terug te zien in deze film.

Een groepje tieners dat tijdens het feesten in de problemen komt, lijkt standaard te zijn. Maar in 'Head Count' wordt er een leuke draai aan gegeven. Het gevaar komt door het oplezen van een nietszeggend versje à la Bloody Mary. In eerste instantie lacht iedereen het nog weg, maar het wordt serieus zodra de bovennatuurlijke entiteit zich daadwerkelijk begint te manifesteren.

Callahan slaagt erin om een ongemakkelijk sfeertje te creëren, vooral omdat je als kijker soms niet helemaal kan plaatsen wat er gebeurt. Dit heeft mede te maken met de tien personages die bijkans inwisselbaar zijn. Op deze manier wordt er gespeeld met de realiteit en de kracht van de suggestie, wat voor een aantal gestoorde momenten zorgt.

Het is alleen jammer dat er net iets te veel onthuld wordt; het mysterie had wat mij betreft in stand gehouden mogen worden. Best zonde, want qua productie oogt het geheel prima voor een dergelijke film. De conventionele fan zal denk ik ook niet helemaal aan zijn trekken komen, omdat het vrij braaf blijft. Dat deerde mij niet zozeer, alhoewel de film beter afgesloten had kunnen worden.

Al met al een veelbelovend debuut van Callahan. Haar volgende project genaamd 'Witch Hunt' ga ik zeker in de gaten houden.

Dikke 3,0 sterren.

Een groep tieners is een weekendje weg... na dit stukje ben ik gestopt met lezen en was ik getriggerd. Vaak geen hoogstaand scenario, maar wel erg vermakelijk. In dit geval draait het echter wel duidelijk om Evan en verdwijnt de groep naar de achtergrond. Daardoor leer je de groep niet echt kennen, en is er ook niemand om je aan te ergeren. Een pluspunt, maar echt medeleven is er ook niet bij. Ook een beetje een vreemde keus van Evan om met vreemdelingen mee te gaan in plaats van met je broer.

De setting is degelijk en het rijmpje doet denken aan bijvoorbeeld Candyman. Onschuldig, totdat de hel losbreekt. Het mysterie blijft lang verborgen, wat voor een beetje sfeer zorgt. Echter blijft de film te lang hierin hangen waardoor de film in het middenstuk wat langdradig aanvoelt.

Het is ook allemaal wat braaf gehouden. Het sterkste shot was wanneer Evan en Zoey vanuit de jacuzzi in de verte een gedaante zagen staan. Dat is helaas al vrij vroeg in de film, waarna het niet meer zo spannend wordt. Geen grafisch geweld en het monster weet ook niet helemaal te overtuigen. Hier en daar licht vermakelijk, maar het loopt af met een sisser.

Een film met een fris verhaal dat misschien in het verloop wel wat voorspelbaar is, maar dat vooral in de wegen die het kwaad bewandelt totaal niet afgezaagd is. Wel heeft de film lang moeite om het frisse verhaal spannend te vertellen.

De eerste helft van de film staat in het teken van de groepsdynamiek die met drank, drugs en small-talk gevoed wordt. Er gebeurt verder weinig. De personages blijven schetsmatige figuren. Hun leefwereld is erg oppervlakkig en niet erg interessant. Ik vind het altijd jammer dat de tijd verglijdt met het zoveelste drinkspelletje of de zoveelste oninteressante ontboezeming. Gebruik die tijd voor een diepere investering in de personages. Bouw empathie op. Creëer binding. Nee dus.

De echt interessante handelingen vinden later in de film plaats. En die zijn leuk. Merkwaardige ongelukjes. Mysterieuze gebeurtenisjes. Onverklaarbare waarnemingen. De werkelijkheid voelt opeens ongewoon aan. Ondersteund door een verontrustende score en met weinig concrete aanwijzingen als verklaring voor de verwrongen werkelijkheid, brengt Regisseur Elle Callahan de film tot leven en ontstaat spanning.

Best knap om dat te bereiken zonder interessante personages, zonder grandioze speciale effecten en met een weinig tot de verbeelding sprekende locatie, die bovendien het grootste gedeelte van de film in het zonlicht baadt.

Elle Callahan liet zich door films als It Follows (2014) en The VVitch: A New-England Folktale (2015) inspireren. Films met een langzame opbouw, die het kwaad de tijd geven om onder de huid van de kijker te kruipen. Dat lukt haar met Head Count minder indringend. Daarvoor gebeurt er in de eerste helft van de film gewoon te weinig. De spanningsboog gaat pas laat in de film strak staan.

Toch is de film het aanzien meer dan waard. Interessante folklore-horror die put uit legendes over skinwalkers, wendigo’s en heksen. Leuke kost in een film met een te lange aanloop voordat folklore verandert in schrik, angst en spanning.

Weinig bijzonder.

Een herkenbare poster voor een weinig memorabele film. Head Count is een beetje de horrorfilm die onder het moderne publiek is vergeten. Niet dat het ooit was opgebracht overigens, en na het zien van de film is het wel duidelijk waarom. Het is opvallend hoe zo'n ambitieus project zo weinig hoogtepunten kan hebben.

Eigenlijk is een film als deze binnen no-time van je netvlies verdwenen. De acteurs evenals de horrorscenes zelf kennen weinig dat je echt zal bijblijven. De enige scene die ik echt zal onthouden is ongetwijfeld de scene die zich op de poster bevindt, maar eigenlijk niet per direct met iets dat de film atmosferisch zo fantastisch doet. Eerder de audiovisuele toon die wel in orde is.

Zo oogt de film absoluut verzorgd en beheerst, maar eigenlijk iets te beheerst dus. Zo beheerst dat het enkel controle heeft over de basis en vergeet dat er eigenlijk ook nog een schil om de kern moet zitten. Ongetwijfeld kent de film wat verrassingen, maar na afloop van het hele gebeuren kon het me maar weinig bommen. Een film die ik binnen enkele dagen weer volledig kwijt ben.