Partie de Campagne (1936)

Dit niet voltooid filmpje van Renoir maar weer eens bekeken en oh wat is het jammer dat Renoir deze film niet heeft afgemaakt. Dit is poëzie op zijn best. Nog nooit heb ik een meisje op een schommel zo mooi heen en weer zien bewegen. Toen ik de beelden zag moest ik denken aan de impressionistische schilderijen van Auguste Renoir. Helemaal toevallig is dat niet denk ik. Het verhaal speelde zich in dezelfde tijd af als toen Auguste Renoir - volgens Wiki de vader van de regisseur - zijn schilderijen maakte.

Voor mij is "Partie de Campagne" misschien wel de mooiste kortfilm die ooit gemaakt is en na herziening zonder meer de mooiste film van Renoir. Toch een stuk beter dan "La Règle du Jeu", die ik lange tijd zijn beste film vond.

4,5*

Echt vreselijk.

Het is me zelfs niet eens echt duidelijk wat het idee achter dit filmpje was. Moest het misschien een romance voorstellen? Beetje raar als we niet veel verder komen dan één rapey kusscene. Een ode aan de boeren buiten? Met van de grauwe zwart/wit cinematografie en melige dialoogjes? Of misschien een comedy, met een slechte kopie van Laurel & Hardy erin?

Punt is dat geen van alle werken. Visueel is het modderig, het acteerwerk is geweldig irritant en de romantiek is echt wel ver te zoeken. Oké, Renoir heeft deze film nooit af kunnen maken, dat zal wel geholpen hebben als selling point en de verdere populariteit van deze film (dat soort verhaaltjes doen het altijd wel goed), maar dat spreekt amper het gebrek aan kwaliteit goed binnen de resterende minuten.

Vond dit echt een onding. Maar ik heb dan ook niet zoveel met het platteland, misschien helpt dat bij de waardering van deze film. Ik kan er de status in ieder geval niet van afzien, denk ook niet dat het verder geweldig gaat vlotten tussen Renoir en mij.

0.5*

Mooi. Erg sfeervolle plaatjes. De wind, de zon, de warmte, de schaduw onder een kersenboom, gebakken vis, een prachtig shot van de schommelende dochter en natuurlijk... het platteland van vroeger. Met een bootje over de rivier en het dreigende onweer. Leuk om bij de personages zowel de nodige filosofische gesprekken te horen, als de ondeugendheid (van natuurlijk vooral de twee jonge mannen). Het verlangen en uiteindelijk het gevoel gevangen te zitten in een relatie die misschien alleen praktisch iets van waarde heeft, doet de film redelijk treurig eindigen, ondanks de schoonheid van alles eromheen.

Film die natuurlijk gaat over momenten die je leven een andere wending hadden kunnen geven en de tegenstelling tussen verstandelijke en emotionele keuzes. Dat de film niet afgemaakt is en uit het wel geschoten materiaal (10 jaar na dato) een keuze is gemaakt die zeer to the point is en het verhaal nauwelijks in context zet voelt voor mij toch als jammer. Wellicht daardoor is dit voor mij zeker niet Renoirs beste. Wat wel fraai is, is de beeldtaal en de bijzondere benadering van de sleutelfiguur uit de film, de dochter. En daarmee past dit wel binnen wat ik van Renoir zag, die vooral thematisch zijn tijd vooruit was.