Le Ballon Rouge (1956)

Ik had al eens over deze film gehoord, maar nog nooit gezien. Nu gekeken in verband met de kortfilm knockout. Inderdaad een lief filmpje met een fijne sfeer en prettige muziek, al ziet het er visueel wel erg gedateerd uit. Ik zou er 3* aan kwijt kunnen als het op de site had gestaan.

Te doen.

Ooit eerder wel een keertje gekeken, zoals wel meer mensen blijkbaar vanwege Hou's ode. Maar verder natuurlijk een klassieker die makkelijk op eigen beetjes kan staan. Al moet ik zeggen dat ik de speelduur toch wat te lang vond voor wat het was.

Het idee is op zich wel geinig, wordt ook netjes uitgewerkt. Geen grootse effecten, maar ze zijn wel functioneel en geven de film toch iets magisch. Voor een minuutje of 5 is het best grappig, maar dan begint de film serieus in herhaling te vallen. En dan is het eigenlijk gewoon hetzelfde riedeltje tot het einde.

De dubbele laag ligt er misschien iets te dik op, que inventiviteit blijft het net wat onder de maat. Je zou toch verwachten dat ze een film van 30 minuten wel interessant weten te houden, maar dat is jammer genoeg niet het geval. Gelukkig dat het nog wel redelijk fantasierijk aanvoelt, maar had makkelijk nog wat beter gekund.

2.5*

Charmant filmpje.

Pascal is bezorgd om zijn ballon. Hij beschermt hem tegen de regen, neemt hem in huis....en dat wordt hem in dank afgenomen.

Vriendschap, dankbaarheid, trouw en solidariteit primeren, zeker wanneer anderen menen de relatie tussen de twee te moeten verstoren blijkt de band sterker dan ooit.

Het is misschien wel waar dat de film in het tweede gedeelte niet meer zo vindingrijk voor de dag komt, maar het blijft niettemin aan aangename beleving.

De rode ballon steekt af tegen z’n omgeving doordat bijna alles in de achtergrond grijs of bruin is. Het noordoosten van Parijs maakt een mistroostige indruk, met druilerig weer en gebouwen in slechte staat. De kerk en het flatgebouw staan er nog steeds; de meeste andere gebouwen zijn gesloopt.

De ballon heeft menselijke eigenschappen. Hij kiest partij vóór het jongetje en tegen het schoolhoofd. Er zijn komische en tragische momenten. Het is een symbool voor hoop in een tijd dat Frankrijk heropgebouwd moest worden. Kort voor het einde zweven drie ballonnen in de volgorde bleu, blanc et rouge. Plots is er een helderblauwe hemel. Het begint als een kinderlijke fantasie, maar groeit uit tot een surrealistische parabel over vriendschap, dood en verrijzenis. Zulke kleinoden zouden vaker gemaakt mogen worden.

Geniaal en inspirerend. Niks aan te merken op dit fantasietje over de vriendschap tussen een jongetje en een rode ballon. Het is een visueel spektakel dat prachtig is uitgevoerd. Zoiets eenvoudigs als een rode ballon trekt overal de aandacht. Mensen kijken soms verrast waardoor ik me afvroeg hoeveel improvisatie hierin stak. Geen toeval dat die ballon natuurlijk fel afsteekt tegen de wat mistroostige decors zoals Dievegge terecht opmerkt. Van de ballon wordt iets "levends" gemaakt en er worden gevoelens aan toegekend (trouw, angst). In hoe je dat doet zit dan ook de kracht van deze kortfilm. Je moet er maar eens bij stil staan hoe ze dit geanimeerd hebben : nu zouden filmmakers de makkelijke weg kiezen en een digitale ballon gebruiken. En het einde, zo ontzettend mooi, grootser dan ik had verwacht. PS / Moet de tip 250 in!

Fijne film, kinderfilm zelfs, zou ik zeggen. Metaforisch ook waarbij de vriendschap tussen een grote rode ballon en een klein jongetje uit de doeken wordt gedaan. Die rode ballon geeft trouwens een sterk contrast tussen de voorts grijszwarte bruine kleuren van de verloederde straten van Parijs. De rode ballon is een teken van vriendschap, maar ook van hoop en positivisme.

Fijn ook hoe ze deze film gemaakt hebben, het digitale tijdperk stond om het simpel te zeggen in 1956 nog niet op punt. Het is een film die doet dromen van een betere wereld of toekomst. Ik volg hier sommige kritieken wel met de ommekeer bij de "dood" van de ballon en het plotse happy end. Rouw en verlies hadden best hun plaats mogen hebben in deze voorts innemende film.

Leuke korte film. Het symbolische verhaal wordt fraai uitgewerkt door Lamorisse. Er wordt weinig gesproken, maar ondanks dat verveelt de film geen moment. Het is wel wat voorspelbaar. Het einde is leuk bedacht en geeft ondanks het verdriet ook een goed gevoel. Knap gemaakt voor die tijd. 3.5