Lucy in the Sky (2019)

Dit astronauten drama begint best intrigerend met prachtig beeldmateriaal uit het heelal. Het lijken beelden uit een wonderschone droom. Heel vredig. Heel sfeervol. Met inachtneming van die eerste beelden lijkt uit de aardse scènes die volgen de koers van de film redelijk vast te staan. Een pittig, filosofisch, dramatisch, maar ook humoristisch verhaal over het zwarte gat waarin een astronaut belandt na een ruimtevlucht. Leuk. Ik zet meteen een verheugende grijns op.

Echter, al na een half uurtje, belandt de film in een afgrijselijk slepend en futloos melodramatisch vehikel. Frustratie bij mij, omdat de ingrediënten bij aanvang zo veelbelovend werden ingezet om er een fijne filmbeleving van te maken. Het had zo mooi kunnen zijn, maar het werd een onbeduidende en lusteloze exercitie.

Er is af en toe een lichtpuntje waarneembaar in de slappe filmhap. Het lichtpuntje heet Ellen Burstyn, die in haar rol van grootmoeder heerlijk bijtend en cynisch uit de hoek komt. Haar scènes leveren meerdere malen een lach op. De overige personages leveren maar matig werk af en wekken amper enige emotionele betrokkenheid op.

Dat geldt ook voor hoofdrolspeelster Nathalie Portman die als Lucy op zoek is naar kicks en ervaringen, die kunnen wedijveren met de serene en opwindende momenten die zij tijdens haar reis in de ruimte beleefde. Oppervlakkig zoekend, beweegt zij zich door de film. Geen sympathiek personage. Ik vond haar maar een verwend en egoïstisch loeder.

De gemoedstoestand van Portman wordt door regisseur Hawley benadrukt door te spelen met het beeldformaat. Soms bevinden zich zwarte balken onder en boven op het scherm. Soms links en rechts. Symbolisch voor het gevoel van gevangenschap dat Lucy ervaart in haar aardse leven. Op zich leuk bedacht, maar de balken wisselen zo vaak van plaats, dat het trucje eerder nerveus als verhelderend werkt.

Er is meer symboliek herkenbaar. Zo spelen bijvoorbeeld vlinders een prominente rol in een mislukte poging om het verhaal meer diepgang te verlenen.

Uiteraard ontbreekt ook het nummer ‘Lucy in teh Sky with Diamonds’ niet. Portman zwevend in de ruimte begeleid door de Beatles. Verschrikkelijk nummer. Verschrikkelijke scène.

“Houston, we have a problem with this film”, las ik ergens. Dat klopt en lijkt me meteen een mooie afsluiting.

Lucy Cola is alleen in het begin van de film even in de sky en had daar ook moeten blijven, want niemand zal kijkend in de zevende hemel raken door deze quasi intellectuele luchtfietserij. Vervelende, langdradige prent die ook flink irriteert omdat de makers nergens kunnen duiden wat nou precies hun bedoeling is van dit mislukte probeersel. Waarschijnlijk primair een verslag van een mentaal kwetsbare vrouw, die deze blessure ergens in de ruimte heeft opgelopen(ruimtereizen is namelijk ongezond, is de voornaamste les die Hawley en de zijne ons bieden), maar het blijft bij een wirwar van ideeën rondom deze behoorlijk gekke tante, inclusief het onduidelijke en onbevredigende einde. Jammer vooral voor Portman, ooit een mega talent, maar na Black Swan maakte ze nauwelijks nog goede films, een neusje voor de juiste projecten heeft de charmante kleine vrouw duidelijk niet. En qua acteertalent laat ze het ook hier afweten in een ook wel ondankbare rol. Als kijker voel je nauwelijks sympathie bij al die onbezonnen daden van deze behoorlijk verwarde dame, toch wel eigenlijk een basisvoorwaarde bij een film dat je je enigszins kunt verplaatsen in het hoofdpersonage. Niet aan beginnen dit, zonde van het geld en de tijd.

Op het verkeerde been.

Daar had ik gehoopt op een fijn space epos met Portman in de hoofdrol - en met de poster erbij denk je dan toch al gauw in de richting van iets Star Wars achtigs, maar dan wat dichterbij en wat meer indrukwekkende beelden vanuit de ruimte, of in een capsule met knipperende lampjes en zo.

Nou ja zo'n film is dit dus helemaal niet - deze gaat over iets heel anders. Wellicht is dat ook de reden dat zoveel reacties niet bijster positief zijn, want ook ik voelde me een behoorlijk groot deel van de film nogal bekocht. Maar toen schoot me te binnen dat dit verhaal natuurlijk echt gebeurd is, en dat het meer een psychologisch drama is dan iets wat rechtstreeks met de ruimte te maken heeft.

Kom ik weer bij Portman. Toch een van de actrices die als haar naam op de poster staat veroorzaakt dat de film erg makkelijk op mijn te-zien lijstje terecht komt. Even los van de eerste teleurstelling, komt zo halverwege de film de omslag - wat ze hier speelt is een bijster onsympathieke mevrouw die nogal onplezierig het spoor kwijt is, maar dat doet ze dan zo geloofwaardig dat je tegen de aftiteling eigenlijk gewoon een bloedhekel aan haar hebt. Toch een knappe prestatie, om dat zo neer te zetten.

En zo geldt dat voor de hele film eigenlijk ook. Misschien niet een plot waarmee het even makkelijk publieksvriendelijk scoren is, maar wel een knap stuk werk. En dat zie ik dan achteraf beschouwd eigenlijk veel liever - het is toch dit soort film dat ik me over een jaar of tien, twintig nog herinneren ga.

Aardige film over een astronaute die terugkeert uit de ruimte en haar draai terug op aarde niet weet te pakken. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal met op zich een boeiend hoofdpersonage, maar iets te pretentieus uitgewerkt. Hierdoor werkt niet alles even goed. De film ziet er goed uit en een prima cast met aardig wat bekende namen.

Astronaut Lucy Cola [Natalie Portman] is net teruggekeerd van een tiendaagse ruimtemissie waarbij ze een spirituele ervaring had. Echtgenoot Drew [Dan Stevens] heeft altijd geholpen om Lucy figuurlijk met beide benen op de grond te houden, maar nu zet ze alles op alles om geselecteerd te worden voor een volgende ruimtemissie. Haar psycholoog [Nick Offerman] heeft zijn bedenkingen Lucy’s gedrag neemt steeds meer obsessieve vormen aan waardoor ze zich vervreemd van haar echtgenoot en zich hals over kop stort in een affaire met collega-astronaut Mark Goodwin [Jon Hamm]. Complexe psychologische studie, ‘geïnspireerd door ware gebeurtenissen’ met een rol van Portman die kwalitatief in een adem te noemen is met The Black Swan en Jackie. Een betere vervanger voor Reese Witherspoon (die na negen maanden het project verliet om te werken aan seizoen twee van Big Little Lies) had Hawley niet kunnen wensen voor zijn regiedebuut.