Starfish (2018)

Ambitieus indie project dat eigenlijk wat teveel hooi op de vork neemt, maar mede dankzij het werkelijk magistrale einde rond ik hem toch naar 4* af. White is duidelijk een talent, film barst ook van de ideeën en ondanks enkele mindere keuzes kon ik erg meegaan in de 'wereld' die hij hier neerzet. Hij neemt de metaforische 'apocalypse' als kernpunt en visualiseert vanuit daar een range aan emoties en (schuld)gevoelens van de hoofdpersoon. Vond het een sterk uitgewerkt concept, maar je moet wel tegen de wat losse verhaalstructuur kunnen. Daarbij ook een hoop gespeel met genres. Horror, science-fiction, drama en zelfs wat animatie komen samen tot een ludieke mix. Deed me in de verte wat aan Upstream Color denken, maar ook Monsters is geen verkeerde vergelijking. Absolute aanrader.

Vervelende film.

Vooral omdat gevoel en ratio elkaar een beetje tegenspreken. A.T. White heeft zelf erg veel gedaan. Regie, soundtrack, script, editing. Ongetwijfeld een project vanuit passie gemaakt dus. Maar zo voelt het absoluut niet aan, integendeel zelfs. Het leek mij een checkbox filmpje, iets waar een hoop bekende elementen (genre en arthouse moet dit, dit en dit hebben) toegevoegd zijn puur en alleen omdat het "zo hoort".

Met de worldbuilding absoluut geen probleem. Voldoende interessante elementen om een toffe film mee te maken. Qua genre kan je zelfs nog kiezen. Sci-fi, horror of mystery, het kan alle kanten uit. Maar White lijkt uiteindelijk maar matig geïnteresseerd in dat alles en richt zich meer van jankerige teen angst, met het genrewerk eerder als terloopse afleiding.

Het stukje animatie halverwege is daar het beste voorbeeld van. Ik had echt geen idee wat de bedoeling was. Het is niet dat het getoonde té complex was om in live action te doen, de animatie zelf was ook maar povertjes en het sluit in niks aan bij de rest van de film. Maar het is wel zo'n "dingetje". En zo zijn er redelijk veel voorbeelden te noemen. Zaken die erin zitten, maar weinig doel dienen, weinig effect hebben en vooral overgenomen lijken uit andere, soortgelijke projecten.

Uiteindelijk is dit een film die ik normaal érg goed zou moeten vinden, maar het zit gewoon compleet scheef in elkaar gedraaid. Ik vond het sfeervol, tam en zeurderig, terwijl er zoveel leuks inzit. Best jammer.

2.5*

Ergens heel diep verborgen in de film zitten er iets van elementen voor een psychologische thriller met misschien zelfs met wat Lovecraftiaanse invloeden verstopt. Echter heeft de film niet genoeg Science-fiction om het een Science-fiction film te noemen, noch genoeg horror om het een horrorfilm te noemen. Wat rest is een verschrikkelijke art-house-film. Wel met enorm mooie beelden maar waar de kosmische verschrikking dan weer eens niets anders blijkt te zijn dan een metafoor voor verlies en spijt. We zien veel lange shots van Virginia Gardner (Halloween (2018), op o.a. de wc, de bank, in haar bed of in de sneeuw. De verveling sloeg dan ook al snel toe. Jammer, want het plot klonk interessant en veelbelovend, Echter het kijken naar alleen maar mooie en trage beelden, zijn niet aan mij besteed.

Dromerig en vol oprechte emotie maar in de vorm ook gekunsteld en opzettelijk vaag.

Laat je niet beduvelen: uit de genrevermeldingen hierboven worden slechts vormelementen geleend om dit artsy indie-project gelaagdheid mee te geven. Hartstikke drama natuurlijk; de hele setting van het einde van de wereld en de missie met de cassettebandjes is vrij secundair, of allegorisch op z’n minst.

Met in de kern vrij basale thema’s, voelt het als een te lang overdacht project dat alsmaar aangevuld is met laag op laag op laag, totdat het zo overvol is geraakt dat je als kijker steeds minder betrokken wordt.

Een kunstzinnig rouwdrama? Het einde van de wereld als symbool voor de isolerende werking van verdriet? Een zelfopgelegde missie een metafoor voor het rechtzetten van ons eigen falen? Het kan allemaal, maar ik voelde me nergens deelgenoot van de emoties die het uitdraagt.

Film die me sterk tegen de haren instreek. Wellicht mis ik een boel dingen, maar ik kreeg er weinig vat op en het boeide me niet genoeg om er meer in te zien. Verpakt in veel overbodigheid, wat er vaak wel mooi uitziet maar eerder afstand creëert dan echt iets overbrengt. 2*