Kuru (2018)

Heerlijk.

Nakashima die een horror maakt. Ik kon me er eigenlijk niet zo heel veel bij voorstellen, achteraf gezien voelt het toch als een logische film aan. Het is deels horror, deels relatiedrama, deels Nakashima. Een vreemde combinatie die een wat vreemde film oplevert, maar toch vooral gewoon erg lekker is.

Visueel is het weer dik op niveau. Kleuren spatten van het scherm, camerawerk is sterk. Ook de soundtrack wordt erg fijn gebruikt, al is die op zich dan niet zo héél speciaal. Mooi voorbeeld van hoe je met redelijk typische muziek toch indruk kan maken. En de cast doet het weer naar behoren, zoals altijd in Nakashima's films.

Een paar brute scenes, een paar geniale eye candy momenten en een interessante backstory. Ga deze niet kijken met een pure horror mindset, want dan stelt het niet zoveel voor (buiten enkele momenten), maar verder een heerlijke film waarvan ik van begin tot eind volop van genoten heb.

4.5* en een uitgebreide review

Een sterke film, maar in vergelijk met de laatste twee films van dezelfde regisseur, die ik allebei de maximale score heb gegeven, toch een beetje een tegenvaller. Het voelt allemaal wat tammer aan, minder en vooral kortere scènes waarbij alle registers open gaan. Waar bij de twee voorgangers elk beeld een kunstwerk leek te zijn, leek dat hier wat minder het geval te zijn. Nog steeds audiovisueel interessanter dan het gros van wat er tegenwoordig uitgebracht wordt, maar toch net niet zo overweldigend.

Het helpt verder ook geloof ik niet dat ik niet zo'n fan van het horror genre ben. Vaak wat saaiere momenten waarin men langzaam opbouwt naar een climax, die ofwel uit een goedkoop schrikeffect bestaat, ofwel echt eng is, en hoewel het laatste natuurlijk veel beter is, ben ik er gewoon niet echt zo dol op.

Ook in deze film de nodige saaie momenten, die ook audiovisueel wat minder boeiend waren, waarbij het ook niet echt helpt dat we niet echt binding met een hoofdpersoon krijgen, omdat het perspectief in deze film nogal eens veranderd, wat an sich wel degelijk interessant is. De climaxen hier zijn niet goedkoop, maar wel degelijk eng. Kort na het moment waarop Kana door "It" omgebracht wordt in de vorm van haar moeder die het toilethokje waarin Kana zich verbergt langzaam opentrekt waarbij ze eerst de vingers om de deur laat krullen en dan haar hoofd laat zien, kwam mijn vriendin op bijna identieke wijze thuis van haar werk, wat natuurlijk ook niet echt positief werkte op mijn gemoedsrust

Goed, maar in mijn ogen dus niet Nakashima's topniveau. 4*.

Sterk.

Voorlopig ook even de laatste Nakashima die ik ga kijken. Wat een harde klappen kunnen zijn films uitdelen zeg, al kan ik in volle blijdschap concluderen dat van alle films die ik van hem gezien heb deze de minst staalharde is. Dat kan ook zijn omdat dit toch eigenlijk meer een horrorfilm is, en de serieus zware onderwerpen wat meer achterlaat.

Als je bekend bent met regisseur Nakashima zal het niet als een verrassing op je neerkomen dat zijn films er visueel serieus sterk uitzien. Heerlijke montage en geweldige kleuren volgen elkaar goed op. Cinematografisch tot in de puntjes verzorgd. Eigenlijk is deze film op visueel vlak tot in de perfectie uitgewerkt. Ik kan er gewoon niets op aanmerken, Nakashima weet precies wat ik leuk vind.

Verder is het acteerwerk wel matig. Die Kuroki kan er maar weinig van, maar ook het kind zelf had beter anders gecast kunnen worden. Ik heb altijd wel iemand in dit soort films die ik irritant vind omdat ze gewoon niet kunnen acteren, en dus hier ook weer. Andere rollen worden wel naar behoren ingevuld, maar ik vond er niet echt iemand ver bovenuit steken helaas.

Voor de volbloed horrorfan is dit misschien niet de ideale film. Deze film kent namelijk ook een grote hoeveelheid aan dramatische scenes. Nakashima vind het geloof ik leuk om met onderwerpen als rouw en bedrog te spelen. Zijn andere films hadden deze thema's ook al, en It Comes zit er tevens vol mee. Het begint voor hem wel te bekend terrein te worden, maar niettemin aardig uitgewerkt.

De spectaculaire finale is de kers op de taart voor deze visueel briljante film. Het verhaal is wat minder knap en de vork steekt hier wat makkelijker in de steel dan bij andere Nakashima-films. De beste man kan prachtige en intelligente verhalen schrijven, deze film is op dat gebied wat terughoudend. Verder een vlotte, sterke en soms spectaculaire film waar ik erg van heb kunnen genieten.

Vier sterren, al is dat voor een Nakashima toch het schamele minimum.

Het mag geen verbazing heten dat de visuele afwerking naar behoren is, al is het hier geen feestje van uitspattingen zoals in Paco of Kamikaze Girls; zelfs de onderkoelde composities in Confessions hadden meer impact dan de visuals hier, die toch wat meer ondersteunend van aard bleven. Niettemin valt er weinig op aan te merken, camera en editing zijn on point maar ook enkele aandachtig vormgegeven framings doen je af en toe wel opveren.

De narratieve structuur is een verschuivende legpuzzel van tijdlijnen en perspectieven, een beetje onnodig rommelig naar mijn smaak maar het verleent de film wel een eigen karakter door de plot zich middels diverse luikjes (en kleurfilters) te laten openbaren, al kreeg ik er soms het idee van dat het de karigheid van het plot meer verdoezelt dan meerwaarde geeft. Soundtrack en score zijn daarbij van meerwaarde, want Nakashima weet er zijn scenes effectief mee te verheffen, ambachtsman als hij is.

Voor de lange speelduur bleef ik toch wat op mijn honger zitten, ook al weet de finale wel echt nog wat extra audiovisuele registers open te trekken. Het voelt na Confessions en Kanako op een of andere manier wat als een tussendoortje dus ik kijk nog altijd uit naar zijn nieuwste, maar voorlopig voelt mijn 4* wat aan de gulle kant.