The Golem (2018)

Nog erg weinig tot geen films gezien met Golem(s) erin. Ik meende altijd dat dit modderfiguren waren. Lichamen van modder bijeen gezocht en net als met klei een persoon na- geboetseerd. In deze film dus niet, de vrouw maakt deze Golem van modder en hieruit ontstaat een lief kereltje, eentje die niet praten kan. Het duurt dan ook niet lang of de vrouw wil het mannetje ook niet meer kwijt. Nee, ze gelooft dat een Golem er alleen is voor bescherming van haar en het dorp.

Als ik haar man was geweest, had ik haar in haar sop gaar laten koken, wat uiteindelijk ook gebeurt.

Maar er zijn ondeugende mannen die hun relatie uiteindelijk redden, deze vallen het dorp binnen en natuurlijk is er een Golem nodig om de vrede in het dorp te herstellen. (Je zou bijna ook eentje nemen, thuis in het aanrecht bewaren en eruit trekken bij noodzaak).

Op zich een aardige film en onze waardering is een 6+.

Beste Knusse Stoel, ik waardeer u positieve reviews bij films maar wat ik niet snap is waarom is het altijd 'onze waardering' en 'wij vonden'? Kijkt u het samen met u partner? Zo ja is het geen optie dat u partner ook een account aan maakt? Ik kan me namelijk niet voorstellen dat jullie altijd exact hetzelfde denken over een film en een film even hoog waarderen. Elk mens kijkt nou eenmaal anders tegen dingen aan.

Heb "Spartaan" persoonlijk bericht gezonden, in het kort:

Door de week woon ik in mijn uppie, (zoals zo veel van ons) en in de weekenden komt een vriendin van mij langs en kijken we alleen films die we van tevoren beiden positief beoordelen. Je kijkt even naar de recensies en IMDb-cijfers. Door de week kijk ik dus vaak eigen genres waar zij niet van houdt, zoals oorlogsfilms.

Gelukkig hebben ongeveer dezelfde smaak qua boeken, films en andere zaken. FIJN toch?

Dit even omdat men niet denkt dat ik geen antwoord geef op vragen van "Spartaan" .

Alhoewel de Golem, een schepsel uit de Joodse legendes, binnen de populaire cultuur geen onbekende is, verschijnt hij niet heel vaak in films. 'Der Golem, wie er in die Welt kam' uit 1920) een Duitse expressionistische film van Paul Wegener is denk ik de meest bekendste. De regisseur-broers Doron en Yoav Paz (JeruZalem) wekken in deze periode-folk-horror het mythische wezen met wat Kabbalistische spreuken, water en vruchtbare grond dan ook weer tot leven.

En dat doen ze best verdienstelijk! Door de setting plaats te laten vinden rond 1673 in een Litouws afgezonderd dorp doet het je onontkoombaar denken aan die andere zeer bekende folk-horror-film uit 2015. Verder lijken het Jiddisch en Slavisch volkssprookje van de klei-jongen en 'Fiddler on the Roof' model te hebben gestaan voor het verhaal. Echter alles wel met een moderne draai want het is hier een vrouw die touwtjes in handen heeft. Actrice Hani Furstenberg levert in deze film dan ook buitengewoon goede prestaties.

De broers weten prima om te gaan met het beperkte budget. Het bloed en gore zijn over het algemeen CGI maar door vaak maar vluchtig in beeld te zijn weten ze dit aardig te maskeren. Jammerlijk is dat het Golem-kind, algauw gewoon een "creepy kid" met soms een CGI-gezicht en zwarte ogen werd. Daarnaast is het script wel erg gemakkelijk, voorspelbaar en zeker naar het einde toe te dramatisch. Desondanks dat dit een prima folk-horror is, blijft het helaas hangen in de middenmoot.

Vermakelijke folk-horror die de juiste sfeer weet op te wekken waarbij het mystieke, de tijd rond de 17de eeuw, de locatie en de afzondering van de Joodse gemeenschap goed uit de verf komen. De gore is voldoende aanwezig en is met mate gedoseerd. Maar de troef van de film is de sterke rol van Hani Furstenberg als Hanna die een overtuigende rol speelt om haar dorp te redden. 6,5/10

zo te zien is de gehele film wel engelstalig gesproken

wel met een enorm accent, maar dat zal wel zijn om het het voor groter publiek aantrekkelijker te maken hem te gaan kijken.

ziet er toch ook best wel goed uit..

En (o.m.?) opgenomen in Oekraïne:

Filming Locations: Kiev, Ukraine

Matige horrorfilm, uit Israël, maar wel Engelstalig !!

Maar hij kon me niet echt boeien...

Gezien en volgende week weer vergeten. Het is allemaal niet slecht, maar het spreekt mij niet aan.

Helemaal geen verkeerde prent. De setting is erg mooi en het acteerwerk is aardig. Had nog nooit een film uit Jeruzalem gezien, het is een aardig volwassen product wat ik niet had verwacht.

Erg eng wordt het niet maar de regie zet het mooi in beeld. Daarnaast is er een fijne soundtrack te genieten. Het verhaal van de golem volgens oude verhalen uit Joodse gemeenschap kende ik verder niet. Maar het verhaal is best interessant en daarom trok de film mij gemakkelijk door de 95 minuten heen.

Prima werk in die goed uit de hoek komt in een genre waarin veel crap gemaakt wordt. Ziet er goed en verzorgt uit, steek haar kop boven het maaiveld. Vooruit, een 7.

Een schlemielige agenebisj-film die alleen met een sloot jajem in je mik nog enigszins te hachelen is.

Had iets beter verwacht.

De golem zelf is als wezen niet zo onbekend, maar inderdaad, heel veel films zijn er niet rond gebouwd. Best ideaal dus om een horrorfilmpje rond op te zetten, eentje die wat dieper ingaat om het hoe en het waarom van zo'n ding. Dat de setting dan Lithouwen in de 18e eeuw is maakt het alleen maar intrigerender.

Maar zo heel veel wordt er jammer genoeg niet mee gedaan. De golem zelf is wel leukt maar krijgt niet zoveel te doen. De scenes tussendoor zijn redelijk traag en komen qua drama niet geweldig goed uit de verf. Daardoor blijft het een wat flauwe bedoening die een beetje pit en duisterheid mist.

Echt slecht is de film ook niet, daarvoor is het nog wel degelijk genoeg gemaakt. Een goedkoop horrortje is het zeker niet, maar wel redelijk middle of the road, ondanks het leuke materiaal waar men mee aan de slag kon. Had het graag wat beter gezien.

2.0*

Rommelig horrorwerkje, dat na een intrigerend en sfeervol begin helaas snel afdaalt naar een bedenkelijk niveau. Echt eng wil het ook al niet worden. De gruwelijke gebeurtenissen missen nuance en impact en de bloederige special effects zijn veel te doorzichtig. Nee, dan vond ik de vorige film van dit regisserende israelische duo, de found footage horrorfilm JeruZalem, een stuk beter.

Een redelijk sfeervol horrorfilmpje, waarbij vooral veel gepreekt en gebeden wordt.

Niet echt mijn ding.

Qua sfeer heeft The Golem het inderdaad wel redelijk voor mekaar, en ook de setting in een Joodse gemeenschap in een vijandige Oost-Europese omgeving heeft wel wat. Maar uiteindelijk vond ik het toch niet heel erg boeiend, met een wat flauwe uitwerking van het verhaal en een Golem die ik niet echt uit de verf vond komen en weinig naar voren komt. Verder een solide filmpje waar de ontknoping toch nog wel leuk wordt, maar het blijft een hele krappe voldoende voor mij.

Een film die zich in 1673 afspeelt en zijn inspiratie haalt uit de sinistere mythe van de golem. Zowel de setting als het idee van de golem spreken op voorhand tot de verbeelding. De setting maakt het waar.

De setting is een afgelegen dorp van houten hutten waar een joodse gemeenschap leeft. Ver van de bewoonde wereld leven zij daar in stilte en rust om de in Europa heersende jodenhaat te ontlopen. De film creëert er een fijne antieke sfeer met een vleugje mystiek die voortkomt uit de rituelen en gebruiken waar de cultuur van is doordrenkt. Een passende setting voor de constructie van een angstaanjagende golem.

De golem is helaas minder indrukwekkend uitgevallen dan de setting. De golem functioneert niet heel goed als dreigende factor. Hij is er opeens en mist daardoor allure. De kijker krijgt het bereidingsproces niet goed mee. De magische rituelen die nodig zijn voor de verwekking krijgen weinig aandacht. Ook geeft de film de kijker weinig tijd om de beweegredenen van de maakster van de golem (Hanna) goed te laten indringen. De emotionele component is gewoonweg te weinig ontwikkeld en dat slaat terug op de angstwekkendheid van de golem. Die is gering.

Veel tijd gaat op aan de reden voor het ontstaan van de golem, zijnde de strijd tegen de Joodse vijanden. Bloeddorstige Christenen bestormen het Joodse dorp en leiden af van het interessane Joodse dorpsleven vol tradities en rituelen. Het geringe budget verraadt zich daar enigszins. Van een echte strijd is nooit sprake. Geen indrukwekkende gevechtsscènes en geen indrukwekkend optreden van de golem. Ook de psychologische oorlogsvoering biedt geen compensatie. Eigenlijk is de strijd vrij saai.

Net als de film. The Golem is een film met een prachtige setting en een weinig meeslepend verhaal rondom een golem.

Ik was niet bekend met een golem in de Joodse cultuur. Dit maakt de film apart en interessant om naar te kijken. Vanwege dit onderscheidende aspect verdiend de film een best een hoge score voor mij.

Grappig, ik zat het me al af te vragen of het Oekraine was omdat er zo op leek, maar dat platteland lijkt natuurlijk heel veel op elkaar. De stad Kiev zelf heb ik er niet in kunnen ontdekken, misschien was het studiowerk?

Niet mijn film verder. Voortborduren op het enge jongetjes-thema maar nu een lokale legende als excuus. Die aparte ogen moeten eng zijn maar het is al zo vaak gedaan dat ik alleen maar mijn schouders er over kon ophalen. Er gaat hier en daar eens iemand dood, in overigens best aardig camerawerk, maar het liet me verder koud.

2,0*

kappeuter "nu een lokale legende als excuus"

De mythe van de Golem maakt onderdeel uit van Joodse folklore. Het komt voor in de Bijbel en in de Talmud.

Golem | Jewish folklore | Britannica

Joods folkloristisch verhaal over de creatie van een Golem krijgt een simplistische, melodramatische bewerking in deze Israëlische productie die zich afspeelt in Litouwen in 1763. Wanneer de rust in een vredelievende Joodse gemeenschap wreed wordt verstoord door Ivan [Oleh Voloschenko], die denkt dat zij de ziekte van zijn dochter hebben veroorzaakt, besluit een vrouw met een kinderwens [Hani Furstenberg] in het geheim opgedane kennis van de Kaballah te gebruiken om een Golem [Kirill Cernyakov] te maken die haar volk kan beschermen. Exploderende lichamen en hoofden en meer van dat soort niet overtuigend CGI-werk is het gevolg en de pogingen om het geheel te voorzien van diepgang in de vorm van een moeder/kind-relatie getuigen van een gebrek aan originaliteit. Cernyakov overtuigt op geen enkele manier. Daar kunnen zelfs krokodillentranen en stemmige strijkers niets aan veranderen.