Singwa Hamkke: Ingwa Yeon (2018)

Na het best wel opwindende eerste deel (The Two Worlds), had ik redelijk goede verwachtingen om een leuke voortzetting te zien in dit tweede deel (The Last 49 Days). Dit slaagt maar gedeeltelijk want er is een beduidende verandering in toon en focus die toch voor wat minder plezier zorgde.

In het eerste deel werden fantasie-elementen en actiemomenten goed samengevoegd en droegen zo bij aan een leuk spektakel. Echter ditmaal lig de nadruk meer op het leven en de geschiedenis van de beschermers, in plaats van de beproevingen van de overledene en het is deze switch in focus die niet echt werkte voor mij.

Hoewel het verhaal nog best interessant was, wordt er teveel uitgelegd. En hierdoor voelt de looptijd van 2 uur en 20 minuten te lang en mist het soms de spanning die de film nodig heeft om je aandachtig te houden. O.k we krijgen meer achtergrondverhaal maar de film lijkt tijdens die geschiedenis meer op de zoveelste zwaard-vechtfilm, dan een fantasie-actie film. Over het algemeen nog steeds zeer plezierig als je van dit soort films houdt.

De goede bedoelingen van deze sequel van Singwa Hamgge (2017) gaan ten onder aan een overdaad van verhaallijnen. Naast het heden passeert ook het 1000-jarig verleden van de “guardians” via talrijke flashbacks de revue. Dat leidt ertoe dat geen van die verhaallijnen weet te overtuigen. Het meest aansprekend zijn nog de segmenten met Hyang-gi Kim als de toegewijde verzorgster van de verweesde kinderen. Daar staat tegenover dat sommige intermezzo’s, zoals de Jurassic-park kloon, de film alleen maar rommeliger maken.