Rémi sans Famille (2018)

Ik vind het een leuke, vermakelijke film, goed gespeeld en mooi in beeld gebracht, maar naar het eind toe werd het mij iets te druk en minder interessant. Ik kon het verhaal toen minder goed volgen. Het is niet helemaal mijn ding, maar zeker prima om een keer gezien te hebben. Ik twijfel tussen een 6 en een 7. Het grootste deel is mij goed bevallen, dus ik ga voor een 7. 3,5*

Povere verfilming en dan ben ik nog gul met mijn 2,5*. Niet dat het lelijk is en ook niet omdat het niet uit te zitten is. Filmisch is het zeker aangenaam. 100 minuten is echter veel te kort om de emotionele impact van het boek te vatten. De ontberingen, het mensonterende, de eenzaamheid, het hartverscheurende, dat heb ik amper gezien laat staan aangevoeld. De omzwervingen van Remi en Vitalis duren in tijd vrij lang (meerdere jaren), maar hier lijkt het wel een zondagswandeling van een week waarna hij met zijn echte ouders herenigd wordt . Dit komt redelijk belachelijk over. Dat is heel het tegengestelde van het boek, waar het droevige lot van de wezen aan bod komt en alle miserie van de wereld op Remi losgelaten wordt. Er verdwijnen ook een hoop personages: om te beginnen de honden Dolce en Zerbino. Zelfs de vriendjes Mattia en Arthur werden opgeofferd. Wie een goede versie wil zien, moet beslist de Japanse anime uit 1977 bekijken: enorm droevig en zeker niet de feelgood show die men hier opvoert. Conclusie: voor wie niet vertrouwd is met de anime en het boek zal dit allicht redelijk overkomen. Voor een deftige verfilming van dit boek heb je minstens 2 films van drie uur nodig.