Chris the Swiss (2018)

Wat deze docu zo steengoed maakt is dat het een persoonlijk drama is, dat op intieme en met prachtige animaties verteld wordt. Daarbij wordt ook de oorlog, het volk en de historie belicht en komt zelfs en passant een man, huurmoordenaar Chico ten tonele die menig journalist en filmkijker (docu’s) ook na zijn dood flink bezig kan houden. Veel te veel van het goede, zou je kunnen denken, als je dit leest. Maar zo werkt het niet. Het is allemaal in balans en dus zo vreselijk knap gemaakt.

Opent als een zeer bijzondere combi van onderzoeksdocumentaire en animatie*, waardoor ik geruime tijd echt met het gevoel zat dat ik een nieuw pareltje aan het ontdekken was. Bescheiden maakster ook qua karakter die werkt vanuit een doorgrondelijke motivatie. In het laatste halfuur levert de film helaas veel in. Kofmel slaagt er niet in de motieven van Chris écht te doorgronden, maar de mensen met wie zij spreekt weten hem wel nadrukkelijk te framen zonder dat dit proces goed gewogen/genuanceerd wordt. De kers-met-pit op de taart is een reactie van een naast familielid, die Chris zijn eigen psychische misère verwijt en daarbij spreekt vanuit een frustratie die zeer onprettig aanvoelde. We hebben de dode niet meer om te begrijpen vanuit welke sociale band en vanuit welk familieverleden deze reactie tot stand is gekomen. Ze komt echter op een cruciaal moment aan het einde van de film en blijft daarom sterker hangen dan wenselijk is.

* de toepassing op burgeroorlog & herinnering zien we vaker terug. Uit mijn hoofd: Waltz with Bashir is natuurlijk bekend, maar ik werd ook weer bepaald bij Another Day of Life. Er zijn er zeker meer.

Gezien op MUBI