Andre the Giant (2018)

Als klein jochie, zo'n twintig jaar geleden, ben ik begonnen met WWE kijken. Ik wist niet wat ik zag, mensen die elkaar van metershoge kooien door een tafel heen smijten. Snel daarna volgde de games op de PSX en legde we op zolder matrassen op elkaar, een paar stoelen ernaast en gaan met die banaan. En toch toen al hadden we onze vraagtekens bij sommige wel erg theatrale moves waarna we erachter kwamen dat het allemaal nep was. Toch heb ik het nog enkele jaren volgehouden en ervan genoten.

Natuurlijk ving ik toen wel eens iets op over Andre the Giant maar zijn uiterlijk sprak me helemaal niet aan, ik zag liever worstelaars met maskers en stoere kleding in plaats van een oversized badpak. Toch was ik inmiddels erg benieuwd wie Andre nou precies was. Deze documentaire laat dat uitstekend zien met veel prominente gezichten die uitgebreid ingaan op het leven in- en buiten de ring van de gigant. Hulk Hogan, die hier best sympathiek is vertelt over zijn rivaliteit met hem maar ook Vince McMahon, die er door de jaren heen alleen maar slechter er uit is gaan zien, komt aan bod.

Het moge duidelijk zijn dat Andre een erg speciale verschijning was, in een tijd waar je geen internet en zelfs eventjes nog geen kabeltelevisie had. Mensen hadden nog nooit een reus in het echt gezien. En het is ook daadwerkelijk indrukwekkend. Andre is niet alleen lang, maar al zijn organen groeien verhoudingsgewijs mee waardoor hij met één hand de meeste hoofden van anderen kon bedekken. Hoewel iedereen in de worstelwereld respect voor hem had vanwege zijn kracht, was Andre buiten de ring meer een soort knuffelbeer waar je ook een beetje medelijden mee krijgt. Van binnen van hij ongelukkig en ik kreeg toch een beetje een naar gevoel dat mensen hem aan het uitbuiten waren en hem als een circusfreak neerzette. Maar zo zit die wereld ook wel een beetje in elkaar. Sterke docu.