Family Blood (2018)

Redelijk.

Film begint een beetje stroef. De mix tussen verslavingsdrama en vampierenfilm loopt nogal lastig, vooral omdat het tempo ook best laag ligt en de film z'n tijd neemt om alles uiteen te zetten. Het eerste half uur is dan ook makkelijk het taaist.

Wat daarna volgt is een moderne variant op het vampieren gebeuren, maar op een iets serieuzere manier (of eigenlijk, niet op een young adult manier). Heel veel meer dan een doorsnee horrortje is het nu ook weer niet, maar wanneer het moorden begint wordt het toch duidelijk interssanter.

Visueel is het wel netjes, maar dat mag je tegenwoordig ook wel verwachten van Blumhouse films. Zij steken doorgaans toch net wat meer geld in hun films. Acteerwerk is oké, soundtrack voornamelijk onopvallend. En wie voor de gore komt, kan zijn verwachtingen best bijstellen, maar het vampierengenre is zelden echt goor en spannend.

Voor een keertje best aardig, beter dan de meeste vampierenfilms zelfs, maar het is dan ook niet echt m'n lievelingsgenre.

3.0*

Deze film brengt niks nieuws maar is ondanks dat toch vrij aardig. Het verhaal kent weinig diepgang en het aanknopingspunt met verslavingen wat ver gezocht. Niettemin vrij aardig.

Zo hebben wij deze film ook ervaren, traag tempo maar niet saai! Meer een dramasfeer in het begin en vervolgens ging het richting de horror. Een 6+!

Zucht, wederom een film die meer wil zijn door er drama aan toe te voegen. Waar ze mee komen is een weinig interessant verslavingsdrama waar men dan al even oninteressante dramatiek rond vampieren werd ingemengd. (Weggezet als was het ook een vorm van verslaving) Hoewel het waarschijnlijk daardoor onvermijdelijk was om in te gaan op het drama over een moeder in herstel en de effecten die haar verslaving heeft op haar kinderen, vond ik het regelmatig tenenkrommend sentimenteel. De film behandelt voor zeer groot gedeelte niets anders dan de ontregelde moeder-zoon-relatie. Daardoor was het (weer) niets minder dan een film die pretendeerde om meer te zijn, maar het niet is. Getuige ook de moderne jump-scares die er nog even ingestopt werden. Toch was niet alles kommer en kwel; de film is prima gestileerd, goed geschoten en actrice Vinessa Shaw speelt overtuigend. Verslaving kan horror en monsterlijke zijn maar bij deze film was het vooral dramatisch.

Ik ben eigenlijk niet echt ondersteboven van deze film, vond hem eerlijk gezegd heel erg tegen vallen als ik eerlijk mag zijn. Om alvast in de horror stemming te komen had ik besloten deze gisteren maar even op te zetten, ik kwam hem toevallig tegen op Netflix en aangezien ik mijn nieuwe televisie in volle glorie aan het testen ben vond ik dit ook wel een mooie gelegenheid om dat eens te doen en, om een beetje bij te blijven in de gaande challenge natuurlijk ?.

Ik ben het eigenlijk volkomen met mijn bovenbuurman eens, ik zou er ook niet hoog of laag om springen om mijn mening daar in te veranderen. De film komt in het begin over als een hele slechte drama film, en dat komt zo de gehele tijdsduur over. Daarna wanneer de moeder dan eindelijk eens veranderd (naar een vampier) begint de film wel met vlagen wat leuker te worden maar nergens is hij héél bijzonder laat staan eng. De nodige jump-scares werden toegevoegd maar werden erg slecht uitgewerkt dat het eigenlijk weinig invloed had op de spanning. Hier en daar werd wat bloed gebruikt, leuk maar niet indrukwekkend.

Negatief hoeft het helemaal niet te alleen maar te zijn, de film voelde op sommige momenten goed aan door goed geschoten camerabeelden en een redelijke productie. Ook de cast deed het prima en dan toch duidend op Vinessa Shaw die er met kop en schouders boven uit steekt. Over het algemeen erg trage film, niet spannend of bijzonder te noemen en in mijn ogen de genre horror niet echt waard. Vaak ben ik erg weg van de Blumhouse producties maar deze is me helaas niet goed bevallen. Te veel drama, te weinig horror, next!

1.5*

Absoluut geen schrikmomenten ook al wordt dit wel zo ingezet door de regisseur. Zonder effect dus. De film is enkel langdradig en traag. Niet doorheen te komen. Verhaal heeft zeker potentie en raakt op sommige gebied absoluut de goede snaar. Voornamelijk de eerste 45 minuten van de film en met betrekking op de verslavingsproblematiek van moeder, weinig op aan te merken. Meer drama/thriller dan horror.

Aardige combinatie tussen zachte horrorelementen en dramatiek, mede door een redelijk originele aanpak vanuit regisseur Sonny Mallhi. Zijn leiding resulteert in een aantal aparte beelden en doeltreffende muziekkeuzes, ondanks het gebrek aan spanning. Family Blood ademt namelijk nergens de dreiging uit die de hoofdsituatie met zich mee moet brengen, enkel de opening omtrent een zekere mate van gevaar. Gelukkig wordt er daartegenover aardig geacteerd door Vinessa Shaw en James Ransone. De kinderen zijn minder overtuigend en de finale gaat net te lang door, maar uiteindelijk blijft de film als geheel onvoorspelbaar en apart genoeg om niet te vervelen.