Hotel Inferno 2: The Cathedral of Pain (2017)

Necrostorm is een filmmaatschappij, die de Italiaanse horror-film weer terug op de kaart zet. Hun catalogus groeit gestaag en de films die ze uitbrengen kenmerken zich vooral door Gore in de overtreffende trap. Geld om hun films te maken verkrijgen ze door fundraising. Het zijn dus bij uitstek low-budget-films.

Dit is het tweede deel in de Hotel Inferno-reeks. De uit het eerste deel bekende eerste-persoon schietspel-stijl (het geef je het gevoel alsof je een videogame aan het kijken/spelen ben) is ook hier weer aanwezig. Ik had het bij deze films zelfs nog meer! Verder is het natuurlijk meer gore, meer splatter en meer Frank Zimosa.

Ditmaal worstelt Frank zich, via een Labyrint van verschillende kamers, een weg door de hel om zijn ziel terug te winnen en zichzelf op aarde te laten herrijzen Ondertussen mag hij opnemen tegen verschillende demonen. En daar is het waarom dit een meer dan prima film is; Erg gave spectaculaire effecten, prachtig vormgegeven monsters die zo weg lijken te zijn gelopen uit het verhaal van Dante. Misschien dat deze film iets toegankelijker is omdat het allemaal fantasiemonsters zijn maar er zijn genoeg gruwelijkheden en bloedfonteinen.

Naast dat de mutanten, demonen, monsters, maskers, rekwisieten vooral uit practical gore bestaan was er ook wat CGI te zien. Dit maakte de finale wat zwakker. De monster-hoofden waren wel zelfgemaakt maar het zweven was duidelijk uit een computer. Storend was het zeker niet. Als je een liefhebber bent van low-budget en zeer uitbundige Gore dan heb je met deze film zeker een top-film!

"You are pretty hard to kill Zimosa."

Laat ik dan maar de eerste zijn om enigszins tegengas te geven.

Dit vervolg sluit direct aan op het vorige deel. Frank Zimosa is nu in de hel beland en wordt door een vage heks op pad gestuurd om allerlei objecten te verzamelen, opdat hij zijn ziel herwint. Uiteindelijk is de bedoeling dat hij weer naar de aarde kan terugkeren in zijn lichaam. Veel heeft het niet om het lijf, maar de nodige obstakels die hiervoor overwonnen dienen te worden zijn als vanouds lekker bloederig.

Als kijker word je weer in een P.O.V. perspectief geplaatst, waardoor je alles van dichtbij meemaakt. Op deze wijze lijkt het net alsof je als Zimosa ook een pad baant door alle ingewanden en smerigheid. Jammer genoeg wordt het op een gegeven moment veel van hetzelfde; van kamer naar kamer om een bad guy te doden en/of een object te pakken. De veelvuldig gebruikte zin "I'm so fucking tired of this shit", past hier ironisch gezien goed bij, omdat het repetitieve de film te parten speelt.

Ten opzichte van de voorganger is 'The Cathedral of Pain' teleurstellend. Veel creativiteit is hier niet terug te vinden, gezien bepaalde dingen meermaals gerecycled worden. Hier en daar is het creature design zeker sterk te noemen, maar de finale is dan weer een zwaktebod. Voor mijn gevoel mis ik de constante actie gepaard met de nodige gore/splatter. Afgezien van een paar aardige oprispingen waar de score heerlijk opzwelt, is het helaas te weinig.

Al met al een matig vervolg en dan te bedenken dat de speelduur net iets over de 60 minuten aantikt. Je zou toch verwachten dat Necrostorm deze tijd effectiever zou gebruiken.

Kleine 2,5 sterren.

Wauw!

Ten opzichte van deel 1 een grote vooruitgang en verbetering. Misschien heeft de extra regisseuse wonderen gedaan, want de verplaatsing qua toon en sfeer van de film werken op heel veel punten zeer voordelig. Al vanaf de eerste minuten is deze film anders dan de eerste film, maar wordt nergens tammer of minder buitensporig gelukkig.

Dit keer verplaatst de film zich naar een fantasierijke omgeving, een erg sterke keuze vanuit het team. Niet alleen geeft dit meer aanleiding tot creativiteit, maar ook het bloedvergieten krijgt zo een andere vorm. Het afknallen van grappig ontworpen monstertjes is een stuk bevredigender dan het afknallen van mensen met wat matige schmink op diens gezicht. Zo kent deze film enkele scenes die echt geweldig zijn.

De monster designs zijn heerlijk te noemen, en ondanks het beperkte budget is er wel genoeg creativiteit naartoe gegaan waardoor ze toch erg lekker tot leven worden gebracht. Vooral het brugmonster en de vliegende demonen zien er heerlijk uit en geven de film al snel een eigen smoel. Niet dat andere films geen fantasiemonsters gebruiken, maar deze film durft ze ook op bloederige wijze uit elkaar te trekken, en dat weet zich alvast te onderscheiden van 90% van soortgelijke films.

Wat deze film echter vooral maakt is de uitstraling. De Santi en zijn team zijn helemaal losgegaan op de set en creëren een kleine maar erg fijne horrorfilm die het fantasiesfeertje een stuk beter neerzet dan films met 25x meer budget. De uitstraling wordt top in beeld gebracht en behoorlijk benut. In vergelijking met het kale hotel van deel 1 is dat een groot feest om te zien, en de decoraties zijn geweldig te noemen in plaats van lui.

Helaas zit er nog steeds niet echt een blijvende vaart in. Zodra Frank Zimosa meer dan een minuut zijn geweertje loopt te laden merk je als kijker dat je toch het bloedvergieten mist en dat is jammer. Zodra de gore zelf weer mag beginnen start het feest weer op, want het wordt weer geweldig in beeld gebracht. Ze gaan all-out om het zo bloederig en intens mogelijk in beeld te brengen, en de passie springt er soms vanaf.

Het duurt kort en kent een aantal heerlijke scenes die elkaar soms lekker opvolgen. Veel creativiteit, genoeg vermaak, een heerlijk tweede deel in de reeks. Het team heeft elkaar echt gevonden hier. Ik keek Necrostorm vroeger enkel en alleen voor de bloedfonteinen, maar dit is toch even andere koek die ik niet meteen had verwacht. Erg plezierige ontdekking.