Hjärtat (2018)

Vier ogen ontmoeten elkaar. Een uiteenspatting van passie volgt. Je wilt altijd en overal bij elkaar zijn. Overal elkaars naam neer kalken. In elkaar overvloeien. Haar schoot is je nieuwe kussen geworden. Je zweert dat je hem nooit meer los zult laten. De rest van je leven lijkt gevult te zijn met uitzicht en hoop. Tot de onvermijdelijke realiteit toeslaat en je elkaar plots voor lief begint te nemen. Uit elkaar gedreven wordt door een verschil in levensvisie of behoeftigheid waar je in al je jeugdige onervarenheid niet mee om kunt gaan. Zoekt naar spanning en antwoorden op al de verkeerde plekken. Klampt je vast aan een illusie die al lang niet meer bestaat. Trekt terug in bij je ouders van wie je allang vervreemd bent geraakt. Vergeet je indentiteit en idealen. Dreigt jezelf kwijt te raken. Ligt dagen lang opgevouwen in de foetushouding waarin je onbeschaamd je tranen laat vloeien en zwelgt in zelfmedelij. Je leert loslaten, alvorens nog een flink aantal keer op je bek te gaan. En vind, als je geluk hebt, jezelf weer terug... Pff, eigenlijk zijn relaties maar raar, je geeft jezelf immers helemaal, en in al je kwetsbaarheid over aan iemand die je weliswaar onbewust weer helemaal uit elkaar kan slopen, maar toch kan niemand zonder, want uiteindelijk wil niemand zijn leven alleen doorbrengen. En dit is eigenlijk precies hoe ik een film over een relatie, in al haar facetten, graag zie. Het heeft al de menselijke herkenbaarheid in zich zonder naief of sentimenteel te zijn, maar is ook weer niet overdreven cynisch en laat genoeg ruimte over voor hoop. Daarbij heeft hij gewoon, ook niet geheel onbelangrijk, het hart op de goede plek. Tevens weer het zoveelste voorbeeld dat vrouwen stiekem veel beter zijn in het regisseren ervan. Ik vind hun gevoels belevingwereld (als dat al een correct woord is) stukken interessanter dan die van een man, die zonder te generaliseren (ik ben er immers zelf één) vaak toch wat beperkter en minder complex is... Mooie film!