Un Ange (2018)

Niet het meesterwerk waar ik op gehoopt had, maar toch weer een knappe film van Mortier. Visueel sterk (hoewel ik niet omvergeblazen werd zoals bij bijvoorbeeld Ex-Drummer) en Fatou N’Diaye speelt de pannen van het dak.

Een verhaal over eenzaamheid en liefde, met een overduidelijke link naar de persoon en leven van wijlen wielrenner Frank Vandenbroucke.

Film die ik absoluut wou zien (wat zijn er hier bij MM toch weinig in dat geval) en ook van genoten heb.

Knap gemaakt met volgens mij één klein minpuntje, namelijk dat de dramatische climax iets te lang voor het einde van de film valt waardoor er van dat lange laatste stuk van niet veel meer dan van de mooie soundtrack te genieten valt.

Vincent Rottiers is ons genoegzaam gekend voor uiteenlopende rollen en bewijst ook deze aan te kunnen. Zijn tegenspeelster is ontegensprekelijk mooi.

Ik had een apart gevoel bij deze film. Het voelde voor mij dromerig en zinderend, versterkt door de muziek erbij en mijn slaperigheid op het moment dat ik in het filmhuis zat. Ik moest helaas weer vechten tegen de slaap, maar dat kwam door te weinig slaap en niet door de film. Ik vind het een goede, meevoerende film met een sterke cast. Ik ben niet helemaal omver geblazen, maar het was een bijzondere ervaring. Wel een deprimerend verhaal. 3,5*

Als je het wielrennen volgt en je de onfortuinlijke wielrenner VDB onder de loep neemt, dan denk je bij deze "Engel" hier wel eens aan terug. Niet dat het een must is - integendeel zelfs - om deze voorgeschiedenis te hebben, maar het deed me toch op een andere nostalgische manier naar de film zien.

Centraal staat de ontluikende prille liefde tussen een wielergod Thierry en een mooie Senegalese prostitué. Ik vond de "liefde op het eerste zicht" niet zo sterk uitgewerkt, maar op zich ook niet noodzakelijk voor de film. Wel sterk waren beide personages. Rottiers was goed, maar het was vooral N'Diaye die de show stal.

De film is ook visueel een pareltje met een hoge techniciteit wat te verwachten was met Nicolas Karakatsanis en Nico Leunen achter de schermen. De stijl en aanpak van beelden zijn legio met onderwaterbeelden, handheld, ... en ook het felle kleurgebruik (rood en blauw). Verder ook hier en daar flashbacks en illusies/visioenen.

Interessant ook dat het leven van een mediatiek figuur aan bod kwam. De roem en vooral de tol van het succes is een leven dat Thierry (en bij uitbreiding VDB) niet aankon. Het stemt je tot nadenken hoe sommigen opgejaagd wild zijn in een leven dat ze niet voor ogen hadden. In dat opzicht toont dit ook wat gelijkenissen met de docu van Diego Maradona (2019) die ik onlangs zag.

Mooi, maar wel lastig.

Ik hou niet zo van fictieve verhalen die gebaseerd zijn op levende/pas-overleden personen. Wanneer het gaat over historische figuren is het wat anders, maar VDB is pas een jaartje of 10 dood, er zijn nog steeds veel onbeantwoorde vragen en deze film gaat geregeld tegen zaken in die wél bekend zijn. Maar eens je dat kan loslaten, heb je wel weer een vintage Mortier te pakken.

De relatie tussen de twee is mooi, de druk waar de wielrenner mee moet omgaan wordt ook kundig aangesneden. Maar het is vooral een film die je moet voelen, mede dankzij de geweldige cinematografie en de drukkende score, die Mortier perfect weet samen te brengen.

Het bronmateriaal doet me niet veel, maar de film zelf vond ik uiteindelijk wel meer dan de moeite, wat bij een herziening eigenlijk alleen maar beter kan uitpakken. Mortier toont zich nogmaals een erg bekwaam regisseur, na drie films is dat duidelijk geen toeval meer.

4.0* en een uitgbreide review