Bad Apples (2017)

De film begon veel belovend met een onverwachte en bloederige moord. Vervolgens bleef hij me boeien tot een punt waarvan ik dacht dat het 't einde was (dan had ik hem zeker sterker gevonden) maar de laatste minuten en de 'ontknoping' vond ik werkelijk nergens op slaan.
Desondanks een 2,5 voor de 1e 70 minuten.

Laat ik maar met de meest positieve dingen beginnen; er was meer bloed te zien dan ik had verwacht. Daarnaast was er 1 leuk bedachte moord, een soort menselijke Jack O Lantern. Maar tja... verder was de rest maar zo zo. Er worden dezelfde fouten gemaakt als zo vaak in low-budget slashers. Teveel dialoog en te weinig kills. De moordende tweeling werd op geen enkele manier interessant en wat erger was de film lig zelfs niet de focus op hen. Het acteerwerk was zoals je mag verwachten slecht, al was Brea Grant nog eens zo slecht niet. Dat was niet te zeggen over gore-effecten die waren ronduit belabberd. Er wordt duidelijk misgeslagen of veelal gestopt bij het moment suprême, maar zoals ik al zei er was bloed! Minimaal maar het was er! Ook het geluid was niet om aan te horen en dan was er nog een beetje voorspelbare draai aan het einde, uitgelegd in een vreselijk coda (eindstukje) Dat is absoluut de genadeslag voor deze toch al niet sterke film.

Totaal oninteressante horrorprent die op alle vlakken een dikke onvoldoende krijgt. De kills zijn ondermaats, geen spanning, flauw verhaaltje, zwak acteerwerk, geen sfeer, ....en dan komt op het einde een vreselijke irritante ontknoping in de vorm van een langdurige saaie uiteenzetting. 2/10 Het begin was nog aardig.

Halloweenthriller met opvallend goed acteerwerk en een aantal grafische moorden, ook al is het verhaal (uiteraard) flinterdun en de visuele kant ietwat kaal. Regisseur Bryan Coyne windt er geen doekjes om met de poster, maar neemt niettemin de tijd om bij de kern van het gebeuren te komen. In principe is dat niet veel meer dan twee meisjes die huis na huis afgaan en de bewoners daarin om het leven brengen, maar toch weet Coyne het allemaal amusant genoeg neer te zetten. De chemie tussen Brea Grant en Graham Skipper is geloofwaardig en de speelduur is nergens te lang, maar veel sfeer en spanning is er aan de andere kant niet aanwezig. Na wat geduld word je als kijker gelukkig beloond in de laatste escalatie, alles daarvoor komt eerder over als een hit or miss. Zonder de allerlaatste 10 minuten, die volstrekt overbodig zijn, had deze film een voldoende kunnen scoren.