Nijuu Hibaku, Kataribe Yamaguchi Tsutomu no Yuigon (2010)

Lief.

Yamaguchi heeft er geen makkelijke jeugd opzitten, met twee atoombommen die dichtbij neervielen. Na een korte inleiding gaat het vooral over het werk dat Yamaguchi erna deed, om zijn verhaal door te geven aan de jongeren, zodat zij geen tweede maal dezelfde fout zouden maken.

Beetje vreemde invulling soms. De eerste reënactment scenes zijn in het Japans, daarna volgen er een paar gedubde. Nogal onnodig en vooral vreemd dat men het in het begin dan niet deed. Misschien is het beeldmateriaal van twee verschillende bronnen, maar aangezien ik best tegen een woordje Japans kan irriteerde het een beetje.

Verder is Yamaguchi vooral een erg lief en aandoenlijk mannetje. We zien hem op latere leeftijd, als innemend opatje. Die regelmatig tijdens het vertellen tegen z'n tranen moet vechten, maar half-dood toch nog steeds mensen wil informeren. Door zijn verhaal komt de boodschap ook wel over, als is dit vooral toch een emo-document geworden en is het over de gehele speelduur best informatie-arm te doen.

Maar het is kort en Yamaguchi is een mooi figuur. Alleen is het niet veel meer dan dat.

2.5*

Het begin is wel aardig en vrij informatief over de gevolgen van zo'n bom en het gebeuren vlak na de ontploffing. Hoewel slecht geacteerd en met en rare Engelse dub is de make-up wel oké en ziet het er best aardig uit. Daarna gaat het meer om het persoonlijke leven van Yamaguchi en dat vind ik een pak minder interessant. Aan het eind nog zo'n vreselijke Amerikaanse klas die allemaal helemaal emotioneel worden, daar heb ik sowieso niets mee. 2,0*.

Yamaguchi verdient beter. Hele vreemde stijlkeuzes, die nergens consequent worden doorgezet. Nogal matige reconstructies (goedkoop geschoten, pover geacteerd en bovendien extra de grond in geboord door de engelse dub), paar über slechte CGI shots en een gedateerde vertelwijze dmv een klassieke voice-over. En dat terwijl het verhaal van Tsutomu zo ongekend hartverscheurend is, het heeft zo weinig ''extra'' nodig. Het feit dat hij er op die leeftijd, elke keer als hij er weer over moet vertellen (vaak), nog volschiet... dat zegt genoeg over zijn getekende ziel. Een prachtige, positieve man die ondanks alle gruwel verder weet te kijken en een verschil wilt maken. Nogmaals; ook hier doet de documentaire hem geen recht. Het valt regelmatig in herhaling en de look is kil en zakelijk.