Black '47 (2018)

Deze film kon me weinig bekoren. Ik had adhv de trailer wat meer actie verwacht maar het is toch voornamelijk een slowburner. Een Ierse western zou je het kunnen noemen. Dit is de derde film met Barry Keoghan die ik zie en het zijn alle drie dikke tegenvallers. Speelt ook altijd zowat hetzelfde psychopate mannetje. Echt acteren is het volgens mij niet want hij speelt volgens mij gewoon zichzelf. Niet dat ik er een interview van hoef te zien. Scène van de film is natuurlijk het moment waarop hij doorzeeft wordt met kogels.

Ook Elrond kan deze film helaas niet redden dat gewoonweg te weinig diepgang bevat. Voor mensen die van grauwe, trage en depressieve films houden is dit misschien nog wat maar van een wraakfilm heb ik er al te veel gezien om hier nog door weggeblazen te worden.

Black '47 is eerder een Irish western dan een historisch epos. De film neemt de Ierse hongersnood van 1847 als achtergrond. Door een aardappelziekte mislukte de oogst waardoor meer dan een miljoen Ieren van de honger omkwamen. De film laat de hongersnood echter vrijwel buiten beschouwing en focust op een eenling die uit is op wraak op de Engelsen. Merkwaardig is dat ook de wraak buiten beeld blijft waardoor je als wraak junkie enigszins onbevredigd blijft. De soundtrack knipoogt naar Ennio Morricone wat tegen het licht van zo'n zwaar onderwerp volkomen misplaatst lijkt. Wat de film nog enigszins redt is het rauwe en sobere verhaal. De moeite van het kijken waard.

Ook ik ben niet weggeblazen door deze film. En eigenlijk had ik wel wat meer verwacht, een wat langzaam en donker wraakverhaal in het Ierland van zo rond 1847, dat had best wel wat in mijn straatje kunnen worden. Maar hoewel inderdaad de geschiedenisles en de setting best interessant zijn, is het verhaal dat verder niet zo. Een rechttoe rechtaan wraakverhaaltje waarin teruggekeerde soldaat Martin Feeney in opstand komt tegen het Britse regime dat huishoudt in zijn thuisland Ierland. Maar het is eigenlijk in alle opzichten redelijk, maar nergens meer dan dat. En dat het plot niet verder komt dan een heel simpel wraakverhaaltje is helemaal jammer. Hier had een stuk meer ingezeten.

Hugo Weaving, de acteur die volgens ons uiterlijk lijkt op Sam Neil, speelt hierin weer een mooie rol als een soort van premiejager (Hannah) in dienst van de koningin. Wel moet ik er even bij vertellen dat hij dit niet geheel vrijwillig doet. Eerst is hij een soort van inspecteur bij de politie maar vervalt tot gevangenschap vanwege het doden van een gevangene. Intussen is Martin Feeney thuis gekomen in Ierland nadat hij is gedeserteerd in Afghanistan. De gruwelen van de oorlog daar hebben hem doen besluiten om ervan door te gaan maar als hij in Ierland aankomt en ziet wat er met zijn familie is geworden en hoe andere Ieren leven, eigenlijk overleven, is voor hem de maat vol!

Hij gaat achter degenen aan, die een deel van zijn familie en vrienden hebben veroordeelt en hebben laten verhongeren.

Hierna volgt de kijker een weg naar de vergelding die Martin volgt en regelmatig in actie komt tegen de vermaledijde personen die o.a. zijn broer hebben opgehangen.

En de vraag is wat zijn vroegere vriend en collega Hannah zal doen bij een confrontatie.

Waardering een 7,5!

Heel erg doorsnee deze revenge flick. Alleen de setting wijkt wat af daar het zich tijdens de grote hongersnood van 1840 in Ierland afspeelt. Verder doet het in alles aan een grimmige western denken... de zware deprimerende sfeer uit Brimstone kwam bij me op. De personages vond ik flauw uitgewerkt en eigenlijk is er geen enkel personage om zich als kijker aan vast te hechten. Noch voor de Ierse wraakengel noch voor de Britse achtervolger kon ik me identificeren met hun handelingen. Maakte niet zoveel uit wie wie afmaakte... Niet zo denderend maar toch nog een nipte 3*