The Place (2017)

Vanaf 12 juli in de bioscoop (Paradiso)

Een film die, hoewel hij zich op één plaats afspeelt, de aandacht goed vast weet te houden. Dat komt met name omdat de verschillende verhaallijnen die aan de orde komen telkens in elkaar blijken te grijpen. De vraag hoever iemand wil gaan om te bereiken waar hij/zij van droomt wordt aardig uitgewerkt, maar de ontknoping valt wel wat tegen. Je hoopt aan het eind van de film op meer dan je uiteindelijk voorgeschoteld krijgt.

Deze verschrikkelijke film is een belediging voor de filmkunst. Een roodharige gast zit in eetcafé "The Place" dag in dag uit te ouwehoeren met verschillende mensen die mekkeren over hun leven, een opdracht krijgen en later terugkomen om eindeloos te zeveren over of ze het wel of niet hebben uitgevoerd. Inderdaad, deze aanfluiting dwingt je om 105 minuten lang te kijken naar mensen die aan tafel zitten! Het gaapgehalte wordt nog eens versterkt door de monotoon uitgesproken dialogen en de volstrekt emotieloze vertolking van Valerio Manstandrea als de roodharige gast die bedrukt kijkt, zo nu en dan wat krabbeltjes in een boek maakt en een enkele keer een blaadje in de fik steekt. Vleesgeworden anti-cinema. Bah!

Ieder mens is onder bepaalde omstandigheden in staat om verschrikkelijke dingen te doen. En ieder mens heeft ook op dat moment nog steeds de vrijheid om te kiezen. Zie hier het thema van The Place, een film die zich afspeelt op één plek (café The Place) en mede daardoor weinig dynamiek kent. Het thema is niet nieuw en deze film voegt er ook niets aan toe. Het enige onderhoudende aspect van de film is, zoals al mooi door TMP is gezegd, dat de verschillende verhaallijnen van de klanten die aan tafel komen bij de mysterieuze hoofdpersoon om hun wens in vervulling te zien gaan, telkens in elkaar blijken te grijpen. Verder is dit een slaapverwekkende film, wat nog eens wordt versterkt door de goedkope score en de hoofdpersoon (Valerio Mastandrea) die zelf gaandeweg de film ook indut. Snel weer vergeten...

Filmregel numero uno is : "Show don't tell", wat mij betreft. En deze regisseur heeft het radicaal omgedraaid in een ,"Tell don't show" ,we krijgen niks te zien, alles wordt alleen verteld. Gefilmd toneel is nog teveel eer, want we zien alleen maar dialogen.

Van mij mag je alles proberen als regisseur, ook krampachtig vasthouden aan een gekozen vorm, wat hier duidelijk is gebeurd. En dan kan een film ook jammerlijk falen, zoals hier. Alles komt dan af te hangen van het inlevingsvermogen en de verbeelding van de kijker, en dan moet het getoonde wel heel goed zijn.

En dat is het niet, ik geloofde er geen moment in. Er gebeurd ook weinig verrassends. Het is nog een wonder dat ik de aftiteling heb gehaald van dit pretentieuze mislukte filmprojekt.

Van het medium film wordt geen gebruik gemaakt, je kunt beter een boek gaan lezen.

Dit is zo’n film waarover alle professionele critici lovend zijn maar die bij de gewone filmliefhebber zeer laag scoort (ik zie hier een score van 2,54 staan!). En ik geef de critici gelijk: dit is een hele sterke, indrukwekkende film! En om meteen de polemiek aan te gaan met de bovenstaande berichten: wat maakt het uit dat de film louter bestaat uit dialoog en op één plek afspeelt (de titel lijkt daar ook naar te verwijzen)? Waarom is het een probleem dat de film in die zin wel een toneelstuk lijkt (om dezelfde reden werd hier overigens ook Fences (2016) - MovieMeter.nl afgekraakt terwijl ook dat een hele sterke film of voor mijn part een heel sterk toneelstuk was)? Waarom zouden alleen films met actie goed kunnen zijn? Je kunt je afvragen wat het medium film toevoegt aan het verhaal dat hier wordt verteld, maar waar je bij actie en spektakel het probleem hebt hoe die zaken geloofwaardig te verfilmen, kun je van dit verhaal zeggen dat het zich zeer goed laat verfilmen zodat de film dan ook perfect is geworden…

Hoe dan ook, deze film heeft helemaal geen actie nodig omdat het om de psychologie gaat: wat willen en voelen mensen, welke keuzes maken ze en waarom? Alleen dialoog is daarvoor een juist middel. En daarmee geeft de film ruim baan aan diepgang: wat deze film zou ‘missen’ aan actie compenseert het ruimschoots aan intelligentie.

De premisse van de film is bijzonder simpel: lees bovenstaande beschrijving van de film is dat is waar de film over gaat. Meer is het niet en er komt ook geen onverwachte twist of zo. De mysterieuze man aan de tafel lijkt de duivel te zijn aan wie mensen hun ziel verkopen maar eigenlijk lijkt hij slechts een medium dat contact heeft met de hogere machten en is hij helemaal niet kwaadaardig of sadistisch: hij geeft iedereen ook de kans het goede te doen – ervan af te zien – en lijkt vooral als een soort toeschouwer geïnteresseerd in wat mensen doen, welke keuzes ze maken, wat er hen omgaat; als de non aan hem vraagt waar hij in gelooft antwoordt hij “Ik geloof in het detail”. Misschien wel het belangrijkste moderne werk is Goethe’s Faust c.q. de Faust-sage waarop Goethe zich baseerde – het beroemde verhaal van de man die zijn ziel aan de duivel verkocht – en deze film is een zeer oorspronkelijke en hedendaagse variant daarop.

PS. De man aan de tafel deed me ook denken aan de maffiabazen in films die aan zo’n tafeltje in een café alles regelen en dus ook wie dood gaat en wie blijft leven. Nu dit een Italiaanse film is kan ik me voorstellen dat deze maffiapraktijk mede de vorm van dit Faust-verhaal heeft bepaald (hetgeen de premisse ook wat minder absurd maakt).

Het is ook een zeer boeiende Faust-variant omdat het daadwerkelijk interessant is te zien wat en hoe de mensen doen: verkopen ze inderdaad hun ziel aan de duivel of komen ze tot inkering doordat ze besluiten het lot te accepteren of om andere keuzes te maken? Daarbij is er verhaaltechnisch een soort meta-stapeling naar een climax doordat alle afspraken elkaar blijken te doorkruisen en mensen afspraken gaan maken om de afspraken van anderen te niet te doen (je moet je koppie er goed bij houden om alle afspraken en verhaallijnen bij te houden en te begrijpen hoe ze in elkaar grijpen). Uiteindelijk rijst de vraag waarom het medium eigenlijk de afspraken regelt: is dat ook weer een afspraak en kan hij een afspraak maken of er van af te komen? Al met al lijkt de conclusie weer even simpel als de premisse: denk goed na over welke keuzes je maakt want je daden hebben consequenties (of qua de maffia-associatie: doe geen zaken met de maffia).

Tussen vier en vier-en-halve ster.

PS. Ik zie nu dat de film is geclassificeerd als komedie/drama. Het komedie-aspect van deze film heb ik dan weer helemaal gemist...

Toch mooi De filosoof hoe smaken kunnen verschillen en hoe je naar een film kunt kijken, ook afhankelijk van je eigen referentiekader. Mooi ook hoe je jouw visie, doorspekt met filosofische bespiegelingen en verwijzend naar literatuur, op een film helder weet te verwoorden. En ik kan best meegaan in bepaalde dingen die je schrijft, zoals je (terechte) vraag waarom alleen films met actie goed kunnen zijn en je vraag wat het uitmaakt dat een film alleen uit dialoog bestaat en zich op één plek afspeelt. Op zich helemaal niets, zoals onlangs 'Marjorie Prime' wat mij betreft liet zien. Het punt is alleen dat áls een film alleen uit dialoog bestaat en zich op één plek afspeelt, het getoonde wel heel interessant moet zijn, omdat dit datgene is wat de film draagt en wat de film feitelijk is. En dan wordt het een kwestie van smaak. De psychologie waar het in deze film om draait komt voor mij niet zo heel geloofwaardig over. Het komt allemaal erg gezocht en geforceerd op mij over, terwijl ik het met je eens ben dat dit nou juist wel een interessant element van de film is (of in dit geval: had kunnen zijn). Maar goed, misschien is dat beroepsdeformatie in mijn geval. En misschien moet ik de film binnenkort gewoon nogmaals gaan zien en kom ik tot een andere conclusie.

Nog even gekeken naar wat de professionele critici hiervan vinden en die komen in het algemeen tot drie of vier sterren. Een beduidend hogere score dan hier inderdaad. Maar goed: wat zegt dat op zich? Moet er meer waarde aan hun mening worden gehecht? Soms ben ik het eens met wat er door de professionele critici wordt geschreven, een andere keer slaan ze de plank mis wat mij betreft (en kan het frustrerend zijn dat anderen niet in een film zien wat ik er in gezien heb). Ook dat is weer een kwestie van smaak, stemming, referentiekader...

Grappig overigens dat je noemt dat de film ook als 'komedie' gekwalificeerd is. Nu begrijp ik waarom er zoveel mensen zaten te lachen tijdens de film...

Dat ben ik wel met je eens: de mensen gedragen en denken niet erg geloofwaardig. Sowieso is het natuurlijk al onverklaarbaar dat die mensen zo veel vertrouwen hebben in de man aan de tafel. Maar ik zie de mensen net als het verhaal niet als realistisch maar als symbolisch: zij zijn als het ware dragers van typische menselijke trekken zoals egoïsme (het eigen belang zo voorop stellen dat alles daarvoor moet wijken: zelfs als het hele universum ervoor wordt vernietigd willen mensen krabben als hun neus jeukt), het genot van het hebben van een doel in het leven (het geeft meer bevrediging om een bom in elkaar te zetten dan om helemaal geen doel te hebben), etc. Dat maakt de mensen wat karikaturaal.

En ook zijn de mensen in het verhaal vooral pionnen ten dienste van de verhaallijnen; in zekere zin beheerst de regisseur hun gedrag zoals ook hun lot in de film zelf vastligt. In die zin heeft De Volkskrant ook een punt met zijn kritiek: "Al het leed dient vooral de plot; iedere onthulling leidt tot een nieuw raadsel. Zo speelt The Place een intrigerend maar ook oppervlakkig spel, te zeer een bedenksel om tot nadenken te stemmen." (Volkskrant). Maar zoals mijn gebruikersnaam al doet vermoeden hou ik wel van films die tot nadenken stemmen.

Prachtige film die tot nadenken aanzet. Het feit dat alles in een ruimte is opgenomen heeft me geen moment gestoord.

The Place is Paolo Genovese's Italiaanse remake van de Amerikaanse TV-serie The Booth At The End.

Een man zit de hele dag in een café. Mensen komen naar hem toe met wensen. Hij maakt met hen een afspraak en beloofd dat hun wens uitkomt als ze daaraan voldoen. De opdrachten die hij meegeeft zijn meestal gruwelijk...

Het knappe van een film als The Place is dat het een film is die zich volledig op een locatie afspeelt, maar je het gevoel hebt dat je veel meer gezien hebt. Dat komt door de vele gesprekken die mysterieuze man met zijn "klanten" heeft en de levendige manier waarop er daarin verteld wordt.

Wie is die mysterieuze man? De duivel die net zoals bij Faust mensen hun wensen wil vervullen? God, die mensen op de proef stelt om ze de juiste keuzes te laten maken? Een Engel die mensen (tegen zichzelf) wil beschermen? En wat moeten we zeggen van het einde, waar Angelica (!) de rol van de mysterieuze man over neemt en ze allebei verdwijnen.

Ik heb me een tijdje geërgerd aan het steeds in- en uit-faden van de scènes en de vrij bizarre muziekkeuze. De film zou mijns inziens veel beter hebben gewerkt zonder muziek en met enkel de geluiden uit het café. Uiteindelijk was het een film die goed in elkaar zat en ondanks (of juist dankzij) de minimalistische uitvoering wist te boeien en te intrigeren.

Lol. Ik ben zelf bijna in slaap gevallen, net als de hoofdpersoon. Ik vond het idee wel aardig maar de clou was voorspelbaar.

Ik ben wel benieuwd naar deze film. Psychologische dialogen kijk en luister ik graag naar.

Origineel is het zeker, het overwint ook probleemloos de éénlocatie-handicap en in tijd is het netjes gedoseerd.

Het is een schetsboek over gedragingen nadat mensen zich tot een soort oppermacht (Wat kan Valerio Mastandrea mysterieus en overtuigend uit de hoek komen) hebben gericht om een vurige wens in vervulling te zien gaan en hoe stellen ze zich op tegenover de harde voorwaarden die hun worden opgelegd. Gaan ze er op in en houden ze vol ? Veranderen ze niet van mening of steekt het toeval (?) hen een handje toe of eigenlijk niet of vinden ze gewoon zelf een uitweg.

Veel menselijke gedragingen en gevoelens passeren de revue en al zijn de gestelde voorwaarden om het geluk te vinden tot het misdadige toe, zo zwaarmoedig vind ik de film nu ook weer niet en wanneer toevalligheden, wijzigingen en raakpunten tussen verschillende personages een diepere rol gaan spelen, vind ik het bij momenten zelfs wat grappig.

In iedere geval een bijzondere film, lekker om volgen en die je wat denkwerk oplegt.

Toneelstukje in een bar.

Film opgenomen in een café...

Apart verhaal, zeer verrassend.

Op een gegeven moment klopt alles.

Ik hou hier wel van !