Liyana (2017)

Misschien niet wereldschokkend maar toch een bijzonder sympathiek filmpje. Swaziland is een land waar 25% van de volwassenen besmet is met HIV zodat er veel weeskinderen zijn. Deze film laat een paar van zulke weeskinderen (onder leiding van een professionele kinderboekenschrijfster) een verhaal bedenken en vertellen. De grote kracht ervan is dat niet alleen de kinderen uiteraard vooral uit hun eigen leven putten voor het verhaal – zodat ze in feite hun eigen, niet al te fijn, levensgeschiedenis vertellen – maar dat omgekeerd ze zo onbewust ook leren auteur te worden van hun eigen leven zodat ze niet opgeven en hun lot in eigen hand nemen.

De animatiefilm op zich stelt bitter weinig voor. Eigenlijk zijn het gewoon losse ingekleurde plaatjes die niet bewegen. Het sterke van de film/documentaire is het verhaal van de kinderen. De kinderen worden uitgedaagd samen een verhaal te creëren. Ze putten voornamelijk uit hun eigen referentiekader en dat is niet bepaald fraai. Het verhaal bevat veel fantasie en biedt hoop op een beter leven en toekomst.

Verder worden ze aangezet om samen te werken, naar elkaar te luisteren en om compromissen te maken. Hopelijk stimuleert het enkele kinderen om nieuwe onontgonnen talenten verder te verfijnen.

Wel leuk om steeds de link te leggen naar de klas of de kinderen. Je ziet het enthousiasme afstralen van de kinderen. Qua idee en boodschap erg leuk gedaan alvast!

Drie jaar verder, maar eindelijk heb ik hem ook gezien. Liyana laat zien wat de kracht van verhalen vertellen betekent voor kinderen; ze worden niet alleen creatief uitgedaagd, maar kunnen tegelijkertijd hun eigen ervaringen in een narratief verweven, en wellicht hiermee een plekje geven. Want deze kids in Swazilands hebben de nodige bagage.

Liyana is een mooi gefilmde docu met dynamische prenten. Geen klassieke animatie hier dus, maar het werkt wel. De live action is mooi gefilmd, en de vertellende kinderen zijn erg aanstekelijke karakters.

Mijn eerste film uit Swaziland, en dat viel niets tegen.

3,7*