The Deminer (2017)

Zeer indrukwekkend. Een echte ware held deze man.

Soms heb je van die documentaires of films, waarbij je de volgende dagen nog steeds denkt ;''wouw! wat een verhaal, wat een plot. Ongelovelijk goed, realistisch, ingrijpend en wat blijft hangen''..Nou, dit is dus WEER zo'n absoluut kroonjuweeltje!

Het verhaal is zóó aangrijpend goed, dat je nauwelijks gelooft wat je ziet en wat je als kijker meemaakt. Ik zal zeker niks verklappen voor je, wees gerust maar het absolute sterke punt van deze documentaire is dat je zelf meeloopt met de hoofdpersoon, je volgt hem namelijk van een halve meter afstand d.m.v. de real life cameraman die hem door de loop der jaren heen, heeft gefilmd. Je loopt dus LETTERLIJK mee in zijn schaduw bijna 10 jaar.

The Deminer (ontmantelaar van mijnen) gaat over de Iraakse held kolonel Fahkir, die samen met het Westen en de Amerikanen strijdt tegen Saddam Hoessein en de terreurgroep IS. Deze laatstgenoemde groep heeft overal, maar dan ook overal mijnen verstopt, om nog meer onschuldige slachtoffers mee te sleuren in de oorlog van verderf. Kolonel Fahkir zijn levensmissie is, om als een ware Duitse speurhond, overal mijnen te vinden en te ontmantelen. En hij heeft er meer dan een 6e zintuig voor. Als geen ander weet hij door ervaring, waar hij moet zoeken en ze onschadelijk te maken voor achtergebleven burgers, vrouwen en kinderen.

Het verhaal begint rond 2003, in de tijd dat Saddam Hoessein wordt afgezet en er chaos heerst in de straten van Irak. Kolonel Fahkir( dan nog 'slechts' een majoor) vecht in het leger tegen Saddam en houdt zich bezig met ontmanteling.

Wat je feitelijk ziet, geloof je eigenlijk als kijker niet; met blote handen en slechts gewapend met een simpele nijptang om ontstekingsdraden door te knippen van gevonden explosieven, gaat hij op pad. Dus iedere keer met de camera achter hem aan (deze cameraman,die dus ook zijn leven overgeeft in de kunde van Fahkir, want 1 verkeerde stap of draad verkeerd ontmantelen en ze zouden de lucht invliegen naar de eeuwige jachtvelden). En juist dit aspect maakt het zó waanzinnig indrukwekkend, dat je als kijker meegevoerd wordt in dat spanningsveld van ;''wat doet ie nou weer?!'', en je zelf het gevoel hebt iedere keer, ''nu gaat het vast mis, nu ontploft de boel''...Bovendien maakt dit verhaal het extra menselijk, omdat ook achtergelaten vrouw en Fahkir's jonge zoon aan t woord komen en hoe zij iedere keer weer met de spanning om moeten gaan van ;'komt mijn man secu vader wel levend terug'...een gruwelijke onzekerheid waar deze mensen iedere dag voor jaren mee om moesten gaan. Daar kunnen wij als Westerse burgers alleen maar meer dan respect voor opbrengen.

Er zit een prachtig levensverhaal in, je ziet vreugde, verdriet, doorzettingsvermogen, ongeloof, vernuft, maar bovenal veel spanning, omdat je letterlijk meegezogen wordt in het feit , als hij weer eens een mijn met een kapot, gammele pikhouweel uit de jaren 60 'uitgraaft', je altijd denkt en vreest;'' Doe nou in Godsnaam voorzichtig man, straks pik je verkeerd en ontploft de bende''....En soms zie je ook rauwe beelden, dat toevallig gefilmd was daar, of van een inslag of bomvaten. Dat maakt dat je als kijker ook realiseert, hoe verderfelijk heftig een oorlog toch kan zijn, met menselijk leed, maar ook de bewonderswaardige kracht , hoe mensen doorgaan met hun leven en niet opgeven.

Ook heb je door deze documentaire een machtig realistisch beeld van IS, hoe deze onmenselijke organisatie overal , maar dan ook overal op een ziek vernuftige manier, mijnen en bomvaten achterlaat. En met name op onverwachte plekken en grote hoeveelheden ook. In bermen en velden uiteraard, maar ook in achtergelaten Trucks, in kledingkasten van huizen, die ze eerder verjaagd of vermoord hebben deze burgers , om er vervolgens zelf, zoals een koekoek doet , het nest over te nemen en er zelf in te gaan wonen. Wanneer zei dan zelf weer vluchten jaren later, laten ze deze woningen achter, maar wel wreed verstopt met explosieven, om alsnog bij terugkeer vd gewone burgers in hun eigen woningen alsnog zoveel slachtoffers te maken. Hoe ziek is zo'n IS. En ook die ontmanteling wordt gevolgd met live camera en de unieke speurtocht van Fahkir, om ook hier alles onschadelijk te willen maken...Kortom, wat een man, wat een held!...

Uiteraard verklap ik (nogmaals)niet hoe zijn hele levensloop verloopt, en of hij zelf al dan niet een schrammetje oploopt in die jaren, dat maakt t juist spannend...

Een man dus , die door de Amerikanen onderscheiden is, voor moed, voor gevaar voor eigen leven. Vertederend is hoe ze hem een bomvest aanbieden en hem helpen hem erin te hijsen (want zo zou je toch moeten ontmantelen), want respect hebben ze voor hem, maar vervolgens zie je daarna in de volgende beelden dat hij dat pak nooit meer heeft aangetrokken, maar telkens weer zijn oude, vaste patroon hanteert; slechts in zijn eigen militaire overalletje, blote handen en een nijptang in zijn hand....that's it, that's all.

Een docu, waaraan ik de week na het zien ervan, nog vaak aan terug moest denken...Het laat een onuitwisbare indruk bij je achter, tenminste als jij gevoel in je donder hebt en inlevingsvermogen hebt. Met recht een 5 sterren documentaire! Kijk hem, zoek'm op op internet en laat gerust je reactie achter hier, als je na t zien ook zo onder de indruk was.....

The real deal. The hurtlocker zonder Hollywood.

Ik ben een groot aanhanger van docu's en alles wat authentiek en echt overkomt. Een film als deze die puur en alleen uit echte beelden bestaat valt dan ook al snel bij mij in het potje. Goed, dan moet het natuurlijk nog wel wat zijn uiteraard. Maar bijna in shock na deze film. Verbijsterend, overdonderend, puur, op het waanzinnige af, bijna ongeloofwaardig. Wat een baas die man, die duldde ook geen enkele tegenspraak. Die absolute dwarsheid is een groot onderdeel van zijn karakter en tevens reden waarom hij met ontmantelen begon. 'Wat duurt die EOD lang, ik doe het zelf wel.' Verbijsterend! Wat een lef en durf heb je dan. Wat ik dan ook wel weer sterk vond is de discussie die hij met mensen aangaat over de maatschappelijke situatie en onrust. Dan de bezorgdheid naar anderen die hem niet mochten volgen of op afstand moesten blijven. Onvoorstelbaar tevens ook de aanvallen op zijn leven en toch die drang door te blijven gaan.

Werkelijk waar een bijzonder en markant persoon. Hele interestante documentaire. Zie er naar uit hem weer een keer te zien.

Diep respect voor deze man.

Niks laat zo de tristesse van oorlogsvoering zien als de explosieven die overblijven en de gevolgen voor onschuldige burgerslachtoffers. Documentairemakers Hogir Hirori en Shinwar Kamal kregen toegang tot uniek beeldmateriaal waarop de Koerdisch-Iraakse Fakhir Berwari met een knijptangetje en een zakmes explosief materiaal te lijf gaat. Eerst voor het Iraakse leger, maar daarna (nadat hij z'n been verloor bij het oorlogsgeweld) voor de Koerdisch-Iraakse legertak Peshmerga. Fakhir is de soort held uit een Hollywood-productie: een norse, rechtlijnige man die lijf en leden in de waagschaal stelt om het goede te doen, terwijl er geen financiële vergoeding tegenover staat. Integendeel, het eindigt met de intens trieste slotscène waarin Fakhir schuldeisers afpoeiert op het moment dat hij de huizen van IS-slachtoffers opruimt. De jihadisten lieten bij hun terugtocht explosieve boobytraps achter voor de oorspronkelijke huiseigenaren. Fakhir, die urenlang explosieven heeft geruimd, stapte in z'n auto om z'n rust te pakken, maar kon de wanhopige smeekbedes van die huiseigenaren niet weerstaan. Hij gaat met tegenzin weer aan het werk en komt om het leven. Ik weet niet goed wat ik ervan vind dat 'The Deminer' (2017) tegen een ethische grens aanschurkt door de spanning van het mijnenruimen te tonen, zelfs de gruwelijke dood van Fakhir komt expliciet in beeld. Al leek de man zelf ook van zins om zoveel mogelijk beeldmateriaal te verzamelen van zijn altruïstische zelfopoffering.