In Nome della Legge (1949)

Zeer goede en zo te zien weinig gekende film over een siciliaans dorpsleven, getekend door een corrupte overheid, rijke machthebbers en een maffia die zich voorhoudt de beschermer te zijn van het volk en er eigen wetten op nahoudt, zeker inzake beoordeling en bestraffing. Dat deze niet mals zijn is genoegzaam gekend bij de bevolking die onder elke omstandigheid de lippen stijf op elkaar houdt.

Hiertegenover staat een een rechter die wet en rechtspraak willen laten zegevieren maar moet optornen tegen de heersende geplogenheden van de diverse groepen.

Vlot verhaald, degelijk uitgewerkt, rauw en sober, wars van sensatie en met overtuigende vertolkingen. Boeiend en knap sfeerbeeld.

Opmerkelijke rol van Charles Vanel als de maffiabaas.

Prima film van Germi, naar een script van o.a. Fellini en Monicelli. Mooie sfeertekening van het destijds onherbergzame en vijandige Sicilië, volledig in de greep van de maffia. Jammer dat het tegen het eind wat ongeloofwaardig wordt. Dat de mijnwerkers opeens in opstand komen is een beetje vaag en vooral de laatste akte, dat de rechter met een korte speech de maffiabaas tot inkeer weet te brengen vond ik wat te veel van het goede.

Cineast Pietro Germi is vrij onbekend maar wordt in zijn vaderland in één adem genoemd met grootheden zoals Fellini, Antonioni, Bertolucci of Benigni omdat hij één van de zeven Italiaanse filmmakers was die een oscar nominatie voor beste regisseur kreeg. In In nome della legge stipt Germi in een neo realistische stijl vooral thema’s aan die soicale en politieke kwesties van een post war Italië raken. Met als universum Mafia en Sicilië (voor vele filmliefhebbers dankzij de the godfather is deze combinatie een evidentie maar toen in 1948 was het vrij zeldzaam om dit aan te kaarten). Sicilië komt vrij vaak voor in zijn films ondanks hij geboren is in het Noorden Genoa.

In 'In nome della legge' maakt Germi gebruik van de western. Inhoudelijk met een nieuwe sheriff in stad die law en order wil en met een titel die reeds samenvat waarover het gaat. Visueel door de bergen van Sicilië als een woest landschap te nemen waar de strijd om macht losbarst die met paarden en geweren in de regio worden beslecht. Goede opbouw en er is een dreiging en spanning die nooit ten koste gaat van personages en drama. De observatie dat de maffia zo sterk vermengd is met de bevolking wegens corruptie van overheid is ook door andere Italiaanse cineasten verteld maar Germi laat het meer als een filmgenre zien van goeden tegen slechten dan als een maatschappij kritiek. Zoals reeds opgemerkt is het einde een valse noot maar toch verdient de film een groter publiek dan die huidige 10 stemmen.