Paul, Apostle of Christ (2018)

Hetgeen ik in het vorige bericht schreef, is precies wat ik een beetje mis in deze film: te weinig geloofsversterkende boodschap en niet genoeg over de moed van de eerste Christenen die na de dood van Christus leefden onder de Romeinse verdrukking. De film is eerder deprimerend en minder inspirerend. het missionariswerk van Paulus wordt bijvoorbeeld niet getoond en ook de enorme groei van de Christelijke gemeenschap niet. Enkel het lijden van de vervolgde Christenen. De Romeinen verlichtten zelfs de stad met gevangengenomen Christenen die als fakkels in brand gezet worden. Alles oogt erg kleinschalig, de Christenen lijken samen in een kleine groep in het huis van Aquila en Priscilla achter een houten poort te zitten kniezen en klagen over hun lot. De film straalt hopeloosheid uit en maar weinig hoop en kracht. Enkel de Zelotische beweging, bestaande uit jongeren die met geweld in opstand willen komen, lijken nog enige geestdrift te vertonen. Maar Paulus herinnert hen eraan dat ze de weg van liefde moeten volgen, net zoals Jezus hen had geleerd. De acteerprestaties zijn goed, vooral van Olivier Martinez als prefect Mauritius Gallas en James Faulkner als Paulus. Mauritius komt tot het besef dat zijn Romeinse goden onmachtig zijn om zijn zieke dochter te redden. De terugkerende droom van Paulus over de slachtoffers van zijn verleden geeft mooi zijn innerlijke strijd weer. Hij beseft als geen ander dat hij een zondaar is die redding en vergiffenis nodig heeft. Jim Caviezel doet mij teveel denken aan zijn eerder rol als Jezus om hem serieus te kunnen nemen als de evangelist Lukas. Hij doet wel zijn best om een ander personage neer te zetten, maar zijn gezicht is gewoon te herkenbaar. Ik denk overigens dat hij niet degene is die als Jezus na de dood van Paulus aan het einde van de film verschijnt. Dat vind ik wel een erg toepasselijk einde, erg mooi!