The Child in Time (2017)

Het is niet eenvoudig om Ian McEwans emotioneel complexe boek uit 1987 in een televisiedrama van 90 minuten te persen, maar gelukkig is het al zeker twintig jaar geleden dat ik het voor het laatst las, dus ik kon deze verfilming vrij blanco ingaan. Veel online-recensies hebben problemen met de niet-lineair vertelde plot en missen een duidelijk einde met een heldere "closure", maar zeker dat laatste vind ik juist één van de sterke punten van het verhaal, want een nette afronding is wel het laatste waar ik na de pijn van het voorafgaande vrede mee zou kunnen hebben. De twee hoofdrolspelers zijn uitstekend (zoals te verwachten viel), maar op de een of andere manier komen de gruwelen van de onzekerheid en het gemis niet zo duidelijk over als ik had gehoopt, waardoor de film als geheel wel schrijnend is maar niet zo onontkoombaar als eigenlijk zou moeten – ik vond het boek bijvoorbeeld pijnlijker (terwijl ik toen nog géén vader was) dan de film (terwijl ik nu wèl twee –zij het volwassen– kinderen heb). Een goede film maar geen meesterwerk.

Een boekverfilming over een man die zijn leven aan diggelen ziet gaan na de kidnapping van zijn vierjarig dochtertje. Dat laatste is eigenlijk bijzaak; en vooral een trigger voor latere gebeurtenissen in de film. Het heeft geen zin om je aan "het ontvoeringsverhaal" zelf vast te klampen. De vroegere uitgever die plots in de wildernis gaat leven op zoek naar zijn kind-ik leek wat onfunctioneel in dit geheel, maar blijkt op het einde toch een heel bepalend puzzelstuk te zijn in het geheel. Ook het tijdsmotief uit de titel heeft een eigen diepliggender betekenis. Traag en redelijk zwaar drama dat uiteindelijk door het complexe narratief onbevredigend aanvoelde. Toonde enkele gelijkenissen met Keane, dat ik onlangs zag, een eveneens Britse film die ik een stuk beter vond. Gedurfd om dit boek te verfilmen want is wellicht één van die gevallen waarin het boek altijd beter zal zijn dan eender welke verfilming.