Habit (2017)

Een gewoonte is volgens het woordenboek; een handeling of een manier van doen die men gewend is uit te voeren. De automatische piloot, echter deze film bezit niet veel routinematig gedrag. Het is een donkere thriller in Manchester die geleidelijk horrorelementen toevoegt en daarmee een claustrofobisch en nachtmerrieachtig verhaal vertelt.

De film begint met ;jongen ontmoet meisje. Zodoende zien we Michael, een pechvogel, die denkt dat zijn kansen zijn gestegen wanneer een mooi meisje, Lee (Jessica Barden The End of the F***ing World, The Lobster), hem in de kroeg benadert met een ondeugende glimp in haar ogen.Tot nu toe, best gewoontjes. Maar halverwege is er een verrassende draai die het volledig verandert wat voor soort film dit is.

Nu is de film regelmatig een realistische aangelegenheid waar veel plaats is voor menselijk drama. En daar zit een beetje het manco het zij-plot over de moeder en zus van Michael zijn niet zo heel interessant. Er zijn dus enkele momenten waarop het tempo van de film een ​​beetje sleept. Al wil het niet zeggen dat het geen plezierig film is ...het haalt soms alleen een beetje de spanning uit de film.

Gelukkig heeft de film verder genoeg de bieden; bloed, gore en zelfs erotiek (had wel iets meer os mogen gaan) in erg mooie beelden vol lugubere kleuren van neon en de door regen doordrenkte straten van Manchester. Groezelige clubs met prostituees en gangsters alles pulseert met een soort sensueel leven.

De film is dan ook meer dan alleen maar een eenvoudige horror, het heeft een soort feel-goed verhaal waarin het gaat over het zoeken om ergens thuis te horen en het vinden van je eigen geluk. Een erg fijne interessante donkere film over kannibalisme.

Familiedrama meets Underground Horror. Hoofdpersonage Michael heft weinig geluk in zijn leven. Een traumatisch verleden, geen werk en geen perspectief op verbetering van zijn situatie. Tot een aantrekkelijke vrouw hem een baan bezorgt als portier in een nachtclub gericht op erotisch vermaak. Toch steekt ook hier weer een addertje de kop op. De nieuwe baan blijkt risico’s met zich mee te dragen, want achter de muren van de nachtclub leven de vrouwen zich niet alleen uit in hun eigen vakgebied.

De Britse regisseur Simeon Halligan is behalve de maker van Habit ook de festivaldirecteur van het Grimmfest in Manchester. Een festival voor genrefilms uit de wereld van Horror, Cult, Fantasy en Sci Fi. Halligan is dus bepaald geen onbekende in de wereld van de horror. Hij zal een hele goede festivaldirecteur zijn. Het maken van een goede horrorfilm is andere koek.

Habit komt maar langzaam op stoom. De kijker verblijft een behoorlijke tijd met personage Michael die zijn routineuze dingen doet en die af en toe afdaalt naar een jeugdtrauma. Van spanningsopbouw en horrorsfeer is weinig sprake. De film krijgt pas positieve impulsen als een abrupte plotlijn wordt ingezet die Michael naar het redlight district voert en occultisme, geweld en bloed de film binnenstromen. Niet dat de film daarmee een grootste horror wordt. De film biedt eigenlijk weinig meer dan voorspelbare verhaalloopjes met aangenaam brute excessen en stijgt daarmee niet boven de gemiddelde horrorfilm uit.

Het acteerwerk is overigens erg goed. De personages zorgen ervoor dat de rudimentaire verhaallijn die vooral op de pijlers seks en geweld rust, het aanzien waard is. Erg jammer dat Halligan weinig gebruik maakt van de capaciteiten van zijn acteurs om zijn personages van meer laag te voorzien. De korte momenten waarop Halligan een poging doet om zijn personages dieper te analyseren, zijn te halfslachtig om de dorst naar inzicht te lessen. En dat terwijl de personages allen in het bezit zijn van een traumatische of tragische levensloop, die hun er toe heeft gebracht te kiezen voor het duister. Dat biedt toch interessante perspectieven om grondig in het verhaal in te vlechten, zou je zeggen.

Niet dus. Nu blijven die motieven oppervlakkig hangen en dienen ze slechts als legitieme kapstok die het tonen van splatter rechtvaardigt. Niet onaardig hoor, maar daar laat de film mijn inziens verdiepende mogelijkheden liggen, die aan de splatter meer intrinsiek effect had gegeven dan het pure sensationele effect dat hij nu bewerkstelligt.

Habit is een film die de kijker meeneemt in de wereld van de georganiseerde misdaad, ondergrondse cultussen en bloedige splatter-orgieën. Een visueel aangename film met een grauw uiterlijk en met goed acteerwerk. Toch worden de gebeurtenissen nooit heel opwindend, omdat de film na een geslaagde abrupte plotwisseling zijn personages helaas te veel uit het oog verliest en kiest voor de bekende horrorclichés.