Mal Nosso (2017)

Sympathieke Braziliaanse horror, die iets te lang doet over zijn introductie; in het eerste half uurtje kabbelt de film op zijn elfendertigst vooruit. Maar na een half uurtje wordt het ineens bijzonder interessant als de ingehuurde moordenaar de achterliggende gedachte van zijn klus ontdekt. Flashbacks worden slim ingezet en er worden steeds kleine stukjes plot vrijgegeven. Qua toon slingert Mal Nosso alle kanten op – van bovennatuurlijk, smerig en naargeestig tot warm en optimistisch - en dat werkt verrassend genoeg uitstekend. Ook de basis is prima; regisseur en scenarist Samuel Galli weet goed wat hij doet. De film is traag en voelt soms wat gerekt, maar het is geen straf om naar te kijken.

3 sterren.

Wat een tegenvaller. Ik hoopte, gezien de redelijke cijfers, op een leuke horror maar ik kom van een koude kermis thuis. Een traag verhaal met matig acteerwerk, slappe dialogen, en belabberde special fx. Ook ontbreekt het aan enige vorm van spanning. De clou had nog wel iets maar voor de rest is dit om te huilen. Brazziliaanse Bagger met een hoofdletter B

Bizar, duister verhaal die rare afwisselingen biedt : sommige momenten bikkelhard en bloederig, andere momenten meer een verhaalloop met een donker sfeertje met een bovennatuurlijke ondertoon.
Het kabbelt echter wel wat voort en de cast weet niet echt de kijker naar zich toe te trekken. Veel dialogen en weinig spannende momenten. Op zich is daar niks verkeerd mee, maar uiteindelijk weet het verhaaltje toch niet echt te boeien en zijn de dialogen meestal aan de saaie kant. 4/10

Een film vol destructieve en bloeddorstige beelden. Als de aftiteling voorbij rolt, liggen de gruwelijkheden nog na te sudderen op het netvlies. Sadistisch geweld, veel bloed en de emotieloosheid van de personages hakken erin. Soms is het heftig.

Toch bestaat de film niet enkel uit shock door destructie en bloeddorst. De film hanteert juist een koele, rustige en lichtelijk absurde stijl waarin de gewelddadigheden bijna terloops hun plaats vinden, terwijl de gewelddadigheden an sich natuurlijk gewoon shockeren. De rustige stijl van filmen is in die zin behoorlijk in contrast met de extreme wreedheid en gruwel die wordt getoond, maar sluit juist erg goed aan bij het doelgerichte, onverstoorbare en (schijnbaar) emotieloze gedrag van de personages.

De grote tegenstelling tussen de serene rust die de film uitstraalt en de gruwelijkheden die erin plaatsvinden voelt onnatuurlijk en dat werkt heel benauwend. Het contrast zit in de hele film, maar is vooral in het begin opvallend, omdat er dan bijna geen woord wordt gesproken. Dat zwijgzame aspect maakt de sfeer extra ellendig en beklemmend.

Regisseur Galli vertelt het verhaal op rustige wijze en doet dat heel minimalistisch. De film richt zich op twee hoofdpersonages. Beide zonder veel joie de vivre en beide behept met bloeddorst. Het verhaal evolueert vanuit die gegevens. Er is nog wat terugblik op het verleden van de één en wat nadere kennismaking met de ander maar verder is er weinig afleiding en uitweiding.

Ook de decors zijn sober. De film beperkt zich tot het hoognodige. Zelfs de surrealistische droomfragmenten die het ene hoofdpersonage overvallen alsook de verschijning van een demon zijn redelijk to the point gehouden. Het lukt Galli om de bovennatuurlijke elementen in het verhaal te combineren met de realistische verschrikkingen zonder de sfeer van de film (sereen, gruwelijk en benauwend) aan te tasten.

De muzikale omlijsting is sfeervol. Dreigende en bevreemdende muziek. Ook cinematografisch is het prima in orde. Bedachtzame stilistische beeldvoering en stemmige belichting. Verder is het acteerwerk heel behoorlijk.

Een film vol verrassende wendingen met een fantastische sfeer. De film is bruut, rustig, behoorlijk zwijgzaam, spannend en bezit prima horrorelementen.

Fijne zit.

Het idee van debuterend regisseur Samuel Galli is goed, maar ik ben minder te spreken over de uitwerking ervan. Dit begint al bij de gore, is er in de eerste minuten een leuk akelig moment draait de camera het volgende moment discreet weg. Wel was het leuk om in flashback het verhaal waarom... te zien. Eerst in de jaren tachtig, als een depressieve tiener en later als zichzelf maar dan een vijftien jaar of zo ervoor. Onbegrijpelijk waren de twee lange droomsequenties waarin Arthur een clown ontmoet, geen van beide lijkt iets nuttigs toe te voegen, en zijn oeverloos saai. Gek genoeg wordt het gruwelijke wezen dan wel weer in alle glorie vertoond. Dit is duidelijk het product van een beginnend regisseur; er zijn veel leuke of goede ideeën maar in totaliteit is het te onevenwichtig om te spreken van een echt goed film.