1974: La Posesión de Altair (2016)

Mexicaanse Blair Witch.

Geen briljante, maar soms spannende toevoeging aan het found footage-genre, dit keer vanuit Mexicaanse kant. Ik kan er wel wat in zien, verschillende landen die aan dit subgenre hun steentje bijdragen. Zo kan je ook gelijk culturele verschillen spotten. Deze film leek echter wel erg veel op een Amerikaanse horrorfilm.

Het acteerwerk is in ieder geval alweer redelijk brak en de personages slagen er niet in om goede verschijningen te spelen. Nu wordt het ze ook niet makkelijk gemaakt, want de ruimte is er niet voor. Door middel van schreeuwen, huilen en soms wat conversatie maken moeten de acteurs hier hun steentje bijdragen, maar je kan op deze manier maar moeilijk opvallende acteerprestaties trekken.

Deze film neemt niet al te lang de tijd om van opbouw naar volbloed horror te springen. De eerste vreemde gebeurtenissen zijn er ook in principe opeens, waardoor de film geen moeite heeft om je aandacht te trekken. Vasthouden is echter een andere zaak, want de film kent nogal veel inkakmomentjes tussendoor, die de flow van de film niet vooruit helpen.

Richting de tweede helft zitten er wel wat spannende momenten tussen en ook de finale is wel leuk gedaan, alleen is de allerlaatste scene zo'n onnodige bijdrage die de rest van de film wat omverblaast. Leuk in beeld gebracht, maar slecht gekozen. De tweede helft en wat aardige scares zijn echter helaas niet genoeg om de film op de been te houden.

Voor een niet al te dure horrorfilm kent het opvallend veel spanning, maar die komen vooral door de opbouw naar schrikmomenten, omdat je weet dat ze je waarschijnlijk aan het schrikken gaan maken. Ik mis wat creepy gedoe, en beter acteerwerk. Ook een betere flow had de film wonderen gedaan. Voor nu wel aardig, maar niet bepaald hoogstaand.

Found footage blijft maar een raar genre...voor elke goede ervaring zijn er genoeg tegenvallende...deze Mexicaanse found-footage zit daar ergens tussenin. De film opent met zwart-wit nieuwsbeelden die verslag doen van een onderzoek naar de verdwijning van een jong stel. Daarna zie je de 8mm-home-video's die gemaakt zijn door de pasgetrouwden; Altair en Manuel. Uiteraard zijn er dus de specifieke kenmerken van het subgenre maar wat helpt om boven andere uit het genre uit te stijgen, is de zorg en aandacht voor detail die schrijver/regisseur Victor Dreyere investeerde, samen met het feit dat het grootste deel van de film is opgenomen met analoge technologie. Het is wel enigszins een slowburn-film maar door de looptijd van 82 minuten voelt het precies goed. Dat retro-achtige gevoel werkt absoluut in het voordeel van deze film, er zijn ook een aantal prima huiveringwekkende momenten, waardoor dit solide en best de moeite waard was.

1974: The Possession of Altair is een Mexicaanse found footage film en speelt zich af in - je raadt het - het jaar 1974. Het is dan maar logisch dat er daadwerkelijk met een camera uit die tijd wordt gefilmd. De grain en kleur van de 8mm zorgt voor een unieke uitstraling. Met dat de 60s en 70s esthetisch gezien echt helemaal mijn ding zijn, heb ik er meer van genoten dankzij de stijl.

Jammer dat de rest van de film enorm matig is. Het is niet eng of bijster origineel te noemen. Het is vooral een veel te bekende formule die pas op het einde interessant wordt. Dit is niks nieuws onder de zon maar fans van dit subgenre kunnen dit misschien wel beter smaken.

2,5* voor een film die stijl belangrijker vindt dan inhoud.