Ghost Note (2017)

Vette poster, al zeg ik het zelf

Aan het verhaal mankeert niet veel. Dat biedt alle elementen die nodig zijn om een aardige horror in elkaar te zetten. De manier waarop dat in deze film wordt gedaan is echter zo verschrikkelijk onbeholpen, dat van de duistere essentie van het verhaal weinig overblijft.

Het begint al met het opvallend slechte acteerwerk. Dat is op het amateuristische af. De acteurs slagen er niet in enige vorm van emotie zoals angst of paniek over te brengen. Daardoor komen spannend bedoelde scènes bepaald niet spannend over.

De scènewisselingen gebeuren niet flitsend. Elke scène eindigt met een statische stop die even duurt, alvorens de volgende scène begint. Iedereen staat even stil. Erg storend, omdat je er op gaat letten. Op een ander moment gaat een seconde of langer het beeld op zwart op weg naar de volgende scène. Ook storend na de zoveelste keer. Tamelijk amateuristisch.

Scènes duren te lang. Snijden nu, hoorde ik mezelf vaak denken. Cut! In plaats daarvan worden scènes nodeloos lang gerekt, waardoor elke oprisping van spanning meteen weer weg valt.

De boze geest, die overigens een BLUESmuzikant is, ziet er op zich wel indrukwekkend uit. Met hem gebeurt hetzelfde als met de andere personages. Zijn scènes worden nodeloos opgerekt, waardoor elke dreiging of nagelbijtend moment in het water valt. Wel jammer voor deze engerd met roemrijke potentie. Hij verdiende beter.

Het camerawerk houdt niet over. Geen prikkelende shots te bekennen. Braaf volgens de lijntjes. Nergens vuurwerk. Saai. Saai.

De score valt erg tegen. Als liefhebber verheug je je op Bluesklanken. Die zijn er amper. Wat je wel hoort is bagger. Geen Blues.

Prima verhaal. Slechte film.