Lou Xia De Fang Ke (2016)

Flink van genoten.

The Tenants Downstairs brengt klassieke Taiwanese esthetiek met een pervers verhaaltje en een laagje zwarte comedy om het effect complete te maken. De mix tussen stijl en content is zo verrassend dat het de film naar een hoger niveau tilt.

Eigenlijk gewoon gaan kijken omdat ik Simon Yam wel leuk vind. Die speelt hier niet alleen een sterke rol, wat mij betreft ook de beste uit z'n carriere. Tsai protégé Kang-sheng Lee is ook een opvallende verschijning, zorgt ervoor dat de cast toch net dat beetje meer gewicht krijgt.

Visueel is het erg netjes, de soundtrack klinkt vertrouwd maar wordt perfect ingezet. En sommige van Yam's acties zijn echt wel beyond ziek, al wil dat niet meteen zeggen dat het goor of smerig is (soms is het dan wel, maar nooit in overdaad), wel dat het nogal sociaal depraved is.

Heerlijk filmpje dit. Leuk dat er tegenwoordig toch dit soort verrassingen uit Taiwan komen, graag meer van dit!

4.5* en een uitgebreide review

Stel je Amélie voor, maar dan een zeer fucked up versie die weliswaar ook de mensen om haar heen fundamenteel beïnvloed, maar dan vooral door hun levens te vergallen.

De meeste woningeigenaars hebben als doel om geld uit hun huurders te slaan. De hoofdpersoon hier is echter meer geïnteresseerd in het manipuleren van zijn bewoners en gaat daarin erg ver. Zo zet hij een perfect stel (de homofielen) tegen elkaar op, en zet hij zijn bewoners aan tot verkrachting, moord, kannibalisme en het ontwikkelen van pedoseksuele gevoelens. Vooral het laatste vond ik erg schokkend, maar goede kunst is soms shockerend en de uitwerking is uitmuntend. Met name hoe hij iedereen in een web weet te spannen waarbij de ene uitgelokte daad gebruikt kan worden ter manipulatie van iemand anders. Met andere worden, de hoofdpersoon is zowel bijzonder intrigerend als een bijzondere intrigant.

Wat jammer dan dat de film tegen het einde als een nachtkaars uitgaat wanneer de verklaring voor zijn gedrag gegeven wordt. Ik ben het volledig eens met de vorige reviews dat het afbraak aan het karakter van de hoofdpersoon doet. Het doet echter geen afbreuk aan de geweldige prestatie van hoofdrolspeler Yam. Yu-Wei Shao, die de dame in het wit speelt, is ook al hierboven genoemd en terecht want alleen al haar creepy glimlach is geweldig. En inderdaad ook leuk om Kang-sheng Lee terug te zien in een rol waarin hij veel meer spreektijd heeft dan in de Tsai films.

Visueel niet grensverleggend, maar wel erg strak met af en toe erg mooie momenten. De soundtrack is minder avontuurlijk met een nadruk op klassiek zoals de Jazz Suite Nr. 2 van Sjostakovitsj en Beethovens negende symfonie, maar omdat ik van klassiek hou, is dat nauwelijks een bezwaar.

Zeer goed op het einde na dus. Niettemin komt het vaker voor dat een film of een boek of soms een muziekstuk geweldig is op het einde na. De verleiding om op grond van dat einde de film een stuk lager te beoordelen dan wat ik halverwege zou inschatten weersta ik, want het grootste gedeelte van de tijd was de kijkervaring geweldig. 4*.

Krankzinnig!

Ik heb wel een grote voorliefde voor films die buiten de lijntjes kleuren, zoals deze prent over een voyeur die wel heel ver gaat om tot genoegdoening te komen. De bewoners met al hun eigenaardigheden zijn geweldig en eenmaal iemand invloed op hun uit gaat oefenen wordt het helemaal een groot speelbal deze film. Het werkt allemaal op naar een smerige en grootste finale, die er ook komt. Al had hij nog wat meer over de top mogen gaan, in plaats van het jammere slotakkoord met verklaring. Dat was gewoon wat flauw en onnodig de regisseur neemt zijn film toch iets te serieus, zorgt helaas wel voor 0,5* aftrek. Verder dik genoten hoor. 4*

Pro-actief voyeurisme op hoog niveau.

De film wordt met zoveel klasse, schwung en plezier gebracht dat ik het einde ook nog wel vergeven kan.