Jusqu'à la Garde (2017)

Een fenomenale film, perfect geregisseerd en met monumentale vertolkingen van de drie hoofdpersonen waarvan die van Thomas Giorgia het meest opzienbarend is. Deze thriller begint met en hoorzitting waarbij twee advocaten een pleidooi doen voor een ouderschapsregeling voor hun beide kinderen. Hun dochter Joséphine [Mathilde Auneveux] viert binnenkort haar 18e verjaardag, vandaar dat de aandacht zich uitsluitend richt op Julien [Thomas Giorgia]. Moeder Miriam [Léa Drucker] beweert dat vader Antoine [Denis Ménochet] gewelddadig is en haar en de kinderen bedreigt, Antoine beweert dat Miriam geen enkel middel schuwt om hem bij zijn kinderen weg te houden en dat alles een leugen is. De rechter [Saadia Bentaïeb] besluit het al bestaande co-ouderschap te behouden, maar zodra we Julien bij zijn vader zien instappen is het duidelijk dat hij doodsbang is voor zijn vader, die hem bovendien als pion gebruikt om Miriams geheime telefoonnummer en adres te achterhalen.

Xavier Legrands regie sluit perfect aan op het nauwkeurig opgebouwde scenario, waarin de onderhuidse spanning vanaf het begin voelbaar is, de beklemmende sfeer geleidelijk toeneemt en de finale ronduit zenuwslopend is. Legrands timing is perfect, gezien zijn effectieve gebruik van soms ondraaglijke stiltes. Het ononderbroken shot tijdens Joséphines feest is een tour-de-force, maar het zijn de karakters en de perfecte vertolkingen die deze film onvergetelijk maken.

Jusqu’à la garde is ... ook de neerslag van een dubbele maatschappelijke tragiek. De rechtbankscène laat zich lezen als een problematisering van de drang naar keiharde feiten. Antoine kan niet verantwoordelijk gesteld worden voor zijn gedrag omdat er geen bewijs is voor zijn grensoverschrijdende gedrag. Daarnaast laat Legrand zien hoe huiselijk geweld in Frankrijk (maar zonder meer ook in andere landen) op pijnlijke wijze in de taboesfeer blijft hangen.

uitgebreide recensie

Een bijzonder beklemmende en zeer sterk geacteerde film. Ben vooral onder de indruk van Thomas Gioria, die de rol van de zoon speelt. Waar hebben ze die vandaan?! Knap hoe hij de verschillende emoties die hij ten opzichte van zijn vader voelt, overbrengt op de kijker. Knap ook hoe de spanning in de film wordt opgebouwd. Sommigen mogen het einde als 'over the top' hebben ervaren, de praktijk leert helaas dat dit soort excessen (met name in stalking situaties) voorkomt (gelukkig niet vaak). Toch was deze ontknoping niet per se nodig geweest; met een minder schokkende ontknoping was de film wat mij betreft niet minder goed geweest, omdat de kracht van de film met name zit in de psychologische oorlogvoering tussen de ouders, waarvan de kinderen de dupe zijn en waarbij zij worden ingezet in de strijd tussen hun ouders en waarbij pijnlijk duidelijk wordt wat dit met name met de zoon doet.

De film behandelt, dat zal inmiddels duidelijk zijn, een steeds meer voorkomend fenomeen, of althans een fenomeen waarvoor steeds meer aandacht is: de zogeheten 'vechtscheiding'. Dat die alleen maar verliezers kent en dat het kind of de kinderen de dupe zijn, mag duidelijk zijn en komt in deze film, nogmaals, ook op een indringende manier naar voren. De mensen die er omheen staan en het zien gebeuren, zijn vaak machteloze toeschouwers, zoals in deze film bijvoorbeeld geldt voor de rechter die een moeilijke beslissing moet nemen over de omgang van de zoon met de vader. Een goede keuze van de regisseur om de film met deze scene te beginnen. Het legt meteen diverse dilemma's bloot. Daarna is het aan de kijker om te beoordelen of de keuze van de rechter een juiste keuze is geweest. Een intrigerende en pijnlijke, maar ook urgente, film.

Beklemmend, realistisch ogend familiedrama. Knap hoe regisseur Legrand aanvankelijk in het midden laat wie in deze vechtscheiding het gelijk aan zijn zijde heeft; wat er wel of niet waar is van de wederzijdse beschuldigingen. Maar wanneer na een tam begin de onderhuidse spanning geleidelijk aan oploopt, voel je wel welke kant het uit zal gaan. Toch komt het einde nog als een verrassing, en dan bedoel ik met name de intensiteit van de ontknoping. Nog maar zelden een film gezien met zo’n spannende climax. Je zou er hartkloppingen aan overhouden.

Een juweel van een film, uitmuntend geregisseerd en met uitzonderlijk sterke acteerprestaties van de drie protagonisten. Van hen wil ik vooral wijzen op de genuanceerde vertolking van Thomas Gioria als het brandpunt van alle ellende.

Van de films uit 2018, die ik tot nu toe gezien heb, is dit met voorsprong de beste.

Wow, wat een film. Ik moest er even in komen, maar al gauw had hij mij in zijn greep. Heel goed acteerwerk door iedereen en een triest en realistisch verhaal met een spannende, beklemmende sfeer. Ik ben onder de indruk! Heel sterk. 5*

Ijzersterke film die u gedurende anderhalfuur aan uw stoel vastspijkert en vaak de adem afsnijdt.

Zelden of nooit gezien de intensiteit in script, regie én vertolkingen hoe het drama van een "vechtscheiding" uit de doeken wordt gedaan.

Het begint al met de scène in de rechtbank, hard en concreet en op hoog niveau en garant voor het vervolg.

En dat vervolg is indrukwekkend met talloze, schitterend vertolkte scènes.

Vooral het beeld van het werkelijk geterroriseerd en doodsbang elfjarig zoontje (de scènes in de auto !) gaan door merg en been.

Léa Drucker is uitstekend gecast evenals Denis Ménochet.

Franse film van topkwaliteit.

Een wat bedeesde, ingetogen maar ook wel akelig realistische film die naar het einde toe ook nog eens behoorlijk spannend word. De moeite zeker waard met een zeer goede rol van Ménochet die de ogenschijnlijk normale maar in werkelijkheid gefrustreerde vader met griezelige subtiliteit neerzet. Ook Drucker is trouwens goed als de zelfverzekerde vrouw die het onvermijdelijke onheil lijkt aan te kunnen.

Uit het leven gegrepen dit, is qua stijl bijna een documentaire over iets wat ons allemaal zou kunnen overkomen, en dat maakt het ook zo goed. Kleine film met maximaal effect.

Uiterst beklemmende en zeer goed geacteerde film die het lijfelijk voelbaar maakt hoe het is om je binnen een gezin onveilig te voelen. De scene's tussen vader en zoon zijn bijzonder indringend en zelfs akelig te noemen. De hele film is als het ware een grote psychologische oorlog en het is bijzonder knap dat de realistische en dreigende sfeer de hele film erin blijft zitten.

Enig kritiek punt zijn een aantal lange scenes waarin nauwelijks iets gebeurd. Het zal wel bedoeld zijn om een bepaald gevoel van ongemak over te brengen maar van mij had de film gerust 10 minuten korter mogen duren. En eerlijk is eerlijk. De eerste 20 minuten zijn een erg lange zit.

Alles bij elkaar

Boven gemiddeld.

Uitstekende film waarin een gescheiden koppel vecht voor de voogdij van hun 11-jarige zoon. Een sterke opening en ook een indringende finale. Hier tussenin is de film ook goed, ondanks dat het soms wat eentonig wordt. Vooral de spanning blijft aldoor voelbaar (zoals de ongemakkelijke omgang tussen vader en zoon). Een nipte 4.0 sterren.

Deze film ook eens geprobeerd en vond hem wel goed. Toch wel overtuigend geacteerd en toch wel boeiend gebracht. De speelduur was ook goed, niet te lang en niet te kort.

Toch wel de moeite om gezien te hebben.

Sterk authentiek drama over wat een vechtscheiding met zich kan meebrengen. Het begint al bij de openingsscène waarbij advocaten elk voor hun cliënt het gelijk willen halen. Het kind zou zogezegd centraal moeten staan, maar is dat allerminst. Alles draait om winnen en het kind is hier de speelbal van.

De film bevat enkele sterke scènes zoals die in de auto bvb. Emotioneel en psychisch keihard voor een elfjarige jongen. Triestig om te aanschouwen. Ik snap de Metoo discussie hierboven wel gedeeltelijk. Stel dat je onterecht wordt beschuldigd van slagen en verwondingen, dan heb je het wel vlaggen natuurlijk. Je wordt dan een paria, opgeschoten wild. Als dit écht zo is, ok, dan moet de straf maar komen. Is dit niet zo, dan ga je door een hel.

Zeer sterke rol van het kind al deed iedereen het wel goed in deze kleine Franse kwaliteitsfilm. Ik zag al eerder films rond vechtscheidingen zoals Kramer vs Kramer of Marriage story, maar deze hakt er toch op in. Niet zozeer door het slot, maar in het algemeen omdat één van de twee partijen toch andere belangen vooropstelt.

Eerste 80 minuten zijn traag, saai (monomane personages) en oninteressant. Jusqu'a la Garde hoort bij de school van het zware realisme. Toch wel ondertussen een knappe scene in de auto met dat jongetje. En de ontknoping is zowaar ineens spannend, dus dat levert 0,5-1 ster extra op.

Toevoeging: in reactie op mijn bovenburen wil ik nog zeggen dat Marriage story een stuk gelaagder is (en daarom ook veel beter).

Droevige, bangelijke film. Zoals het helaas soms voorkomt in het werkelijke leven. Wat een natuur talent die Thomas Gioria, had hem zo graag willen helpen en troosten. Een zeer emotionele, en toch ook spannende, film. Was er even stil van na afloop.

Sterke film dit aangrijpend, laat ik het maar houden bij dat ik me aardig goed kan verplaatsen in Julien, erg sterk vertolkt door Thomas Gioria. Beklemmend ook je voelt de verwurgende greep van de vader op het gezin.

Een film waar je stil van wordt.

Geweldig acteerwerk met name van het jongetje.

In Frankrijk komen er per jaar gemiddeld 130 vrouwen om het leven (dus een per drie dagen) door huiselijk geweld.

Prachtige film, fantastische vertolkingen van de drie hoofdpersonages.
Het geeft perfect weer hoe een scheiding kan verworden tot een vechtscheiding.
Hoe de vrouw, door haar plotse afstand en afstandelijkheid, de man enorm ver drijft in zijn frustratie.
Ik wil maar zeggen, voor mij ligt de fout niet enkel aan de man. Als naar hem toe nul empathie wordt getoond is het misschien wel begrijpelijk dat hij op den duur totaal gefrustreerd is.
Uiteraard praat dit zijn daden op het eind niet goed, maar er wordt hier schitterend geschetst hoe iemand ooit in staat kan zijn om zo ver te gaan. Z’n verdriet wordt op een gegeven moment totaal omgezet in kwaadheid en woede. De vrouw had het ook anders kunnen aanpakken, met enig begrip naar de onmacht en wanhoop van haar ex-geliefde.
Ook hoe het zoontje, wat een talent, onder deze situatie lijdt is fenomenaal weergegeven, extra pijnlijk is het als je beseft dat zulke toestanden geregeld realiteit zijn.

De film begint sterk met die zitting in een strak gefilmd deel. Boeiend en op dat moment zijn alle kaarten nog gesloten. Mede door de plot die ik las dacht ik al kijker: die man is wel het grootste slachtoffer. Langzaamaan echter verandert de film van toon en gaat ver over the top. maar ook zozeer dat ik dacht: die vrouw had gewoon gelijk, die man is gek en gewelddadig. Niet omdat die vrouw hem zo gek maakt, nee, dit ging er veel te ver over daarvoor. Sowieso, de eerste keer dat hij zijn zoontje weer ziet en knuffelt. Dat doet hij niet voor dat zoontje maar voor zichzelf om voor zichzelf te tonen: zie mij eens een goede vader zijn. Hij is gewoon een narcist, daar is geen enkele twijfel over mogelijk. Jammer dat het visueel allemaal verder erg saai is (die beginscène ook maar dat was wel passend) behalve dan centraal dat feestje (maar die scène past niet echt bij de rest) en dat elke vorm van subtiliteit ontbreekt. Ik kon hier niet in meegaan en langzaam raakte de film me steeds verder kwijt. 2,0*.